ความรักที่ซ่อนใต้ความโกรธ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นรัวเร็วจนทำลายบรรยากาศความเงียบงันภายในห้องทำงานหรู รินลดาผละตัวออกจากอ้อมแขนของพายุด้วยความตกใจ ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความตื่นตระหนก มือเรียวรีบจัดเสื้อผ้าที่ยับย่นให้เข้าที่เข้าทาง ขณะที่พายุเสยผมลวกๆ ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดเมื่อถูกขัดจังหวะในเวลาเที่ยงคืนตรงพอดี "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงร้อนรนของเลขานุการหน้าห้องดังทะลุบานประตูไม้สักเข้ามาอีกครั้ง พายุสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความกรุ่นโกรธ ร่างสูงสง่าก้าวไปเปิดประตูด้วยใบหน้าบึ้งตึงจนเลขานุการหนุ่มถึงกับผงะถอยหลังด้วยความกลัว "มีอะไร ดึกดื่นมืดค่ำถึงได้มารบกวนเวลาคนอื่น" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยถามด้วยความเย็นชา "คือ... มีภาพหลุดของคุณรินลดากับคุณกวินทร์ที่ผับชื่อดังกลางกรุงถูกโพสต์ลงในโซเชียลมีเดียเมื่อสิบนาทีที่แล้วครับ ตอนนี้แชร์กันไปหลักหมื่นแล้วครับท่าน!" คำว่า "กวินทร์" กระแทกเข้าโสตประสาทของพายุอย่างจัง นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ขึ้นมาในทันที เขาดึงสายตากลับมามองรินลดาที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่ด้านหลัง ท่าทีตื่นตระหนกของเธอในตอนนี้ยิ่งราดน้ำมันลงบนกองเพลิงโทสะในอกของเขา "ออกไปก่อน" พายุออกคำสั่งสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำจนน่ากลัว เลขานุการรีบพยักหน้ารับแล้วถอยฉากออกไปทันที ปิดประตูห้องทำงานลงอย่างเบามือ ความเงียบงันที่น่าอึดอัดปกคลุมไปทั่วห้อง พายุก้าวช้าๆ เข้าหารินลดาที่กำลังถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางหนังสือราคาแพง ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองหญิงสาวราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "ไปไหนมา..." พายุเอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่น่ากลัวจนน่าขนลุก "ฉันบอกเธอแล้วใช่ไหมว่าคืนนี้มีงานด่วนที่ต้องเคลียร์ที่นี่ แต่เธอกลับเลือกที่จะหนีไปหาความสุข... กับมันเนี่ยนะ?" รินลดาเชิดหน้าขึ้น แม้ในใจจะหวั่นไหวกับรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูง แต่ทิฐิและศักดิ์ศรีก็ทำให้เธอไม่ยอมก้มหัวให้เขาง่ายๆ "ฉันไม่ใช่ลูกน้องของคุณพายุนะที่จะต้องมารายงานทุกฝีก้าวว่าฉันจะไปไหนกับใคร อีกอย่าง... วันนี้ฉันหมดเวลางานตั้งแต่หกโมงเย็นแล้วค่ะ!" เธอจงใจเน้นเสียงคำว่า 'ค่ะ' เพื่อกวนประสาทเขา "รินลดา!" พายุตบมือลงบนชั้นวางหนังสือข้างศีรษะเธอเสียงดังลั่น ใบหน้าหล่อเหลาคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะแก้วفาดฟันกันด้วยความดุเดือด "เธอชักจะลองดีกับฉันมากเกินไปแล้วนะ! คิดว่าออกไปเริงร่ากับไอ้กวินทร์แล้วฉันจะปล่อยเธอไปตามใจชอบงั้นเหรอ? สนุกมากไหมกับการไปหาความสุขใส่ตัวลับหลังฉัน!" "ใช่! สนุกมาก!" รินลดาเถียงกลับเสียงแข็ง ดวงตากลมโตจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขาเพื่อซ่อนความเจ็บปวด "การได้คุยกับคนที่เขาเห็นคุณค่าและให้เกียรติฉัน มันมีความสุขกว่าการมานั่งทนฟังคำพูดดูถูกเหียดหยามจากประธานเผด็จการอย่างคุณเป็นไหนๆ!" คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้าปักกลางใจของพายุอย่างแม่นยำ ความโกรธเกรี้ยวที่พลุ่งพล่านอยู่ก่อนแล้วกลับถูกแทนที่ด้วยความเจ็บแปลบแปลกประหลาด ความกลัวการถูกทอดทิ้งที่ฝังรากลึกในใจกระตุ้นให้เขากลายเป็นซาตานร้ายที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างเพื่อให้เธอเจ็บปวดไม่ต่างกัน "ความสุขงั้นเหรอ?" พายุแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยัก "อยากได้ความสุขนักใช่ไหม งั้นฉันจะสงเคราะห์ให้เธอลืมไอ้กวินทร์ไปเลยดีไหมล่ะ!" สิ้นคำพูด ร่างสูงก็พุ่งเข้าประชิดตัวแล้วรวบเอวบางไว้ด้วยแขนแกร่งเพียงข้างเดียว มือหนาอีกข้างตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะอย่างง่ายดาย แรงอารมณ์ที่คุกรุ่นทำให้พายุไม่สนสี่สนแปดอีกต่อไป เขาประทับริมฝีปากลงมาบนเรียวปากอิ่มของเธอทันทีอย่างเอาแต่ใจ ไม่มีแม้แต่ความอ่อนโยน มีเพียงความดุดัน หวงแหน และลงทัณฑ์ รินลเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามสะบัดหน้าหนีและเม้มปากแน่นเพื่อขัดขืน แต่แรงมหาศาลของชายหนุ่มทำให้เธอกลายเป็นเพียงลูกนกน้อยในกำมือ กลิ่นอายความเป็นผู้ชายที่คุ้นเคยและสัมผัสอันร้อนรุ่มทำให้หัวใจที่พยายามแข็งกระด้างเริ่มเต้นรัวระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ เคมีที่ดึงดูดกันอย่างรุนแรงปะทะเข้ากับอารมณ์โกรธขึงจนเกิดเป็นประกายไฟที่แผดเผาทั้งสองคนให้จมดิ่งลงไปในวังวนแห่งความปรารถนา พายุขบเม้มริมฝีปากนุ่มด้วยความหมั่นเขี้ยวและโกรธขึง ก่อนจะแทรกเรียวลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากของหญิงสาวอย่างเอาแต่ใจ รินลดาที่พยายามขัดขืนในตอนแรก เริ่มอ่อนระทวยลงทีละน้อย สติสัมปชัญญะที่เคยมีแตกกระซ่านซ่าย มือที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระค่อยๆ ยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งโดยไม่รู้ตัว ตอบสนองสัมผัสวาบหวามที่เขาเป็นผู้ชี้นำ ท่ามกลางห้องทำงานที่เงียบสงบ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นและอุณหภูมิร่างกายที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ เนิ่นนานกว่าพายุจะยอมผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ดวงตาคู่คมจ้องมองใบหน้าแดงก่ำและริมฝีปากบวมเจ่อของหญิงสาวด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งรัก ทั้งโกรธ และหึงหวงจนแทบคลั่ง แต่เขาก็ยังคงไว้ซึ่งฟอร์มอันหยิ่งผยอง "จำไว้ว่าเธอเป็นของฉัน... รินลดา" พายุเอ่ยกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ "อย่าคิดไปเที่ยวระเร็วกระเร่อที่ไหนอีก ถ้าไม่อยากให้ฉันลงโทษเธอมากกว่านี้!" รินลดาหอบหายใจตัวโยون เม้มปากแน่นด้วยความเขินอายและโกรธเคืองในเวลาเดียวกัน เธอกำลังจะอ้าปากสวนกลับเพื่อรักษาศักดิ์ศรีของตัวเอง แต่ทว่า... กริ๊ก! เสียงเปิดประตูห้องทำงานดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นชา "อุ๊ย... ดูเหมือนผมจะเข้ามาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานของคุณกับเลขาฯ ซะแล้วสิ... ท่านประธานพายุ" กวินทร์ยืนอยู่ตรงธรณีประตู สายตาสองคู่ประสานกันในความมืดสลัว บรรยากาศในห้องพลิกผันจากความเร่าร้อนกลายเป็นสงครามประสาทที่เย็นเยียบในเสี้ยววินาที ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในดินแดนแห่งความรู้สึกนี้ด้วยกันนะครับ