ใกล้ชิดเกินไปแล้ว

"ถ้าคิดว่าการส่งข้อความขู่กรรโชกเด็กฝึกงานต๊อกต้อยแบบฉันจะทำให้คุณชนะเกมนี้ได้ล่ะก็... ฝันไปเถอะครับ ท่านประธานพายุ" เสียงหวานใสแต่เจือกระแสท้าทายดังขึ้นทันทีที่ประตูห้องพักวีไอพีของรีสอร์ทหรูถูกผลักปิดลง รินลดาตวัดสายตากลับมามองร่างสูงตระหง่านที่ก้าวตามเข้ามาติดๆ ด้วยความหงุดหงิดระคนระแวง ปมปัญหาจากค่ำคืนนี้ยังไม่ทันคลี่คลาย เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เล่นตลกกับเธอยิ่งกว่าบทละครน้ำเน่า—ห้องพักสำหรับแขกคนสำคัญของบริษัทถูกจองเต็มหมดด้วยเหตุผลกลใดไม่ทราบได้ และตั๋วใบเดียวในมือผู้จัดการรีสอร์ทกลับระบุไว้ชัดเจนว่า เหลือห้องสวีทริมหน้าผาเพียง "ห้องเดียว" เท่านั้น พายุ อัครเดโช หยุดยืนกอดอกนิ่ง แผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอกดูทรงอำนาจและเย่อหยิ่งจนน่าหมั่นไส้ ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีย์กวาดมองไปรอบห้องพักกว้างขวางที่มีเตียงคิงไซส์ขนาดใหญ่ตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่กลางห้อง ก่อนจะมุมปากหยักจะยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะที่ชวนให้เลือดในกายคนมองพุ่งพล่าน "เกมเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นแหละครับ... คุณพายุ" รินลดาเคยประกาศกร้าวไว้เมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว แต่ตอนนี้ เธอกลับเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังเดินเข้าสู่กรงเล็บของซาตานหนุ่มโดยสมบูรณ์ "คิดว่าผมอยากนอนร่วมห้องกับคุณนักหรือไง รินลดา" เสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์เอ่ยลอดไรฟันด้วยความหงุดหงิดไม่แพ้กัน ดวงตาสีเข้มฉายแววพะวงระคนรำคาญใจอย่างเห็นได้ชัด "ถ้าเลือกได้ ผมยอมนอนในรถยังสบายใจกว่าต้องมาทนฟังเสียงหายใจของคุณทั้งคืน" "เชิญเลยค่ะ—เอ๊ย เชิญเลยครับ!" รินลดาเกือบหลุดคำพูดติดปากของผู้หญิงออกไป โชคดีที่ไหวพริบดึงเธอกลับมาทันเวลา เธอกัดริมฝีปากแน่นอย่างขัดเคือง "ถ้าคุณคิดว่าการนอนในรถท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บมันรื่นรมย์นัก ก็เชิญหยิบกุญแจรถแล้วไสหัวออกไปได้เลยค่ะ... เอ๊ย ไปได้เลยครับ!" พายุหรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทีลนลานแต่มือไม้ยังคงกอดอกตั้งป้อมป้องกันตัวของหญิงสาว เขาแค่นเสียง "หึ" ในลำคอ ก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาประชิดตัวเธอในระยะที่ทำให้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นไอป่าสนปะทะเข้ากับนาสิกของรินลดาอย่างจัง ร่างบางผถอยหลังโดยอัตโนมัติจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็ง พายุใช้มือข้างหนึ่งค้ำยันโต๊ะด้านข้างสะโพกเธอไว้ กักขังเธอไว้ในวงแขนแกร่งโดยปริยาย ใบหน้าหล่อเหลาคมคายโน้มลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียน รินลดาหัวใจเต้นรัวแรงราวกับกลองศึก ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกอย่างฉับพลัน "จำใส่สมองอันน้อยนิดของคุณเอาไว้, รินลดา" พายุโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหูของเธอ เสียงทุ้มพร่าต่ำจนชวนสั่นสะท้าน "ที่นี่คือเขตอภัยทาน... หมายถึงเขตที่ผมเป็นเจ้าของ และผมไม่มีวันยอมเสียชื่อเสียงเพราะข่าวฉาวกับพนักงานที่ชอบปีนป้ายขึ้นเตียงเจ้านายเด็ดขาด เพราะฉะนั้น เลิกทำตัวเป็นเด็กมีปัญหา แล้วไปอาบน้ำนอนซะ" "ฉันไม่ได้อยากปีนเตียงคุณสักหน่อย!" รินลดาเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่จะเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตรจนสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวจากร่างกายของอีกฝ่าย ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสสีดำสนิทอย่างไร้ความเกรงกลัว "ถอยออกไปไกลๆ เลยนะ ปะ... ประธานพายุ คุณกำลังล่วงเกินฉันเกินหน้าที่ในสัญญาแล้ว!" "สัญญาข้อไหนระบุไว้ว่าผมเข้าใกล้คุณไม่ได้?" พายุเลิกคิ้วขึ้นอย่างท้าทาย สายตาคมกราบกรานสำรวจใบพักตร์เนียนใสที่แดงก่ำด้วยความโกรธ (หรืออาจจะด้วยความเขินอาย ซึ่งเขาหวังว่าจะเป็นอย่างหลัง) "ในเมื่อเราต้องอยู่ในห้องเดียวกัน... คุณก็ควรทำความคุ้นเคยกับการ 'ใกล้ชิด' แบบนี้เอาไว้ให้ดี เพราะมันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น" พูดจบ พายุผละตัวออกอย่างอ้อยอิ่ง ทิ้งให้รินลดายืนหายใจหอบถี่ หน้าแดงก่ำราวกับลูกตำลึงสุก มือบางยกขึ้นกุมหน้าอกข้างซ้ายที่ระรัวปานจะหลุดออกมาจากอก เธอพยายามสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกสติกลับคืนมา ผู้ชายคนนี้อันตราย... อันตรายยิ่งกว่าอาวุธร้ายใดๆ ในโลก ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ความเงียบงันเริ่มปกคลุมห้องพักกว้าง เมื่อพายุเป็นฝ่ายยอมสละเวลาเข้าไปชำระร่างกายในห้องน้ำก่อนปล่อยให้รินลดาได้จัดการตัวเอง หญิงสาวถอนหายใจยาวเหยียดขณะเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดนอนผ้าฝ้ายแขนยาวขายาวเรียบร้อยมิดชิด เธอเลือกเตียงฝั่งที่ติดกับระเบียงกระจก หวังว่าวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนจะช่วยบรรเทาความอึดอัดในอกลงได้บ้าง ทว่า ทันทีที่เธอล้มตัวลงนอนและดึงผ้าห่มขึ้นคลุมกาย ไฟในห้องก็ดับพรึบลงเหลือเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวเตียง เสียงฝีเท้าหนักแน่นเดินตรงมายังเตียงนอนฝั่งตรงข้าม รินลดาแกล้งหลับตาปี๋ หัวใจเต้นแรงระรัวจนกลัวว่าคนข้างๆ จะได้ยินเสียงมัน เธอรู้สึกได้ถึงแรงยวบของฟูกที่ยุบลงตามน้ำหนักตัวของชายหนุ่ม กลิ่นกายสะอาดสดชื่นลอยมาแตะจมูกพร้อมกับเสียงถอนหายใจเหนื่อยอ่อนของเขา ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ราวกับเวลาหยุดเดิน รินลดาคิดว่าเขาคงจะหลับไปแล้ว แต่ทว่า... "รินลดา..." เสียงทุ้มต่ำเอמהเรียกชื่อเธอแผ่วเบาในความมืด ทำให้หญิงสาวสะดุ้งเฮือกโดยอัตโนมัติ แต่เธอยังคงแกล้งทำเป็นหลับนิ่งไม่ไหวติ่ง "ผมรู้ว่าคุณยังไม่หลับ..." พายุขยับตัวเข้าใกล้ฝั่งเธอมากขึ้น เสียงกระซิบนั้นดังอยู่ข้างหูราวกับเขานอนตะแคงหันหน้ามามองเธอในความมืด "เรื่องกวินทร์... มันเป็นอะไรกับคุณกันแน่?" คำถามนั้นทำให้รินลดาเบิกตากว้างในความมืด ความอึดอัดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจ ประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งจองหองคนนี้เนี่ยนะ กำลังเอ่ยปากถามเรื่องส่วนตัวของเธอด้วยน้ำเสียงที่เจือความหึงหวงอย่างปิดไม่มิด? "มันไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องรู้หรอกค่ะ... เอ่อ, ครับ" รินลดาเผลอหลุดเสียงห้วนกลับไปอย่างลืมตัว พายุแค่นเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนที่ความรู้สึกอุ่นวาบจะแล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลัง เมื่อรินลดา cảm thấyถึงปลายนิ้วอุ่นจัดของชายหนุ่มเอื้อมมาปัดปอยผมที่ปรกแก้มเนียนออกให้อย่างอ่อนโยน—สัมผัสที่อ่อนโยนจนน่าใจหาย ผิดวิสัยคนปากร้ายคนเดิมโดยสิ้นเชิง "หรอกเหรอ..." พายุพึมพำชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนรินลดาขนลุกซู่ "แต่ผมไม่ชอบให้ผู้ชายคนอื่นมายุ่งกับคนของผม... แม้แต่เพื่อนสนิทของคุณก็ไม่มีสิทธิ์" รินลดาหัวใจกระตุกวูบ คำว่า "คนของผม" วิ่งวนซ้ำไปซ้ำมาในหัวสมองจนตื้อตัน เธอหันขวับไปหมายจะต่อ ปัง! เสียงทุบประตูด้านนอกดังสนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยเสียงตะโกนเรียกชื่อเธอด้วยความร้อนรน "ริน! รินลดา! อยู่ข้างในหรือเปล่า เปิดประตูให้ผมหน่อย!" เสียงของกวินทร์ดังทะลุกำแพงเข้ามา ทำให้ทั้งพายุและรินลดาผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ดวงตาคมกราบกรานของพายุหรี่ลงด้วยประกายเพลิงแห่งความโทสะที่ถูกจุดขึ้นอีกครั้งในยามวิกาล รินลดาหน้าซีดเผือด เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยชื่อเพื่อนสนิท แต่พายุกลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่นด้วยแรงบีบที่หนักหน่วง ดวงตาสีเข้มจ้องมองเธอด้วยแววตาดุดันและคาดคั้น "ถ้าคุณกล้าลุกไปเปิดประตูให้มันคืนนี้..." พายุโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากเกือบชิดใบหู เสียงกระซิบนั้นเย็นเยียบแต่แฝงด้วยไฟปรารถนาที่แผดเผา "ผมจะทำให้คุณรู้ซึ้งว่า... การขัดคำสั่งประธานพายุ มันมีบทลงโทษที่รุนแรงแค่ไหน" -------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ที่ร้อนระอุและชวนลุ้นระทึกนี้ด้วยกันนะครับ!