รอยยิ้มที่ทำให้ใจเต้นผิดจังหวะ

ระยะห่างระหว่างลมหายใจของคนทั้งคู่เหลือเพียงแค่เส้นด้ายกั้น กลิ่นอายความโกรธเกรี้ยวและแรงปรารถนาที่อบอวลอยู่ในห้องนอนชุดหรูผสมผสานกันจนแทบหายใจไม่ออก ปลายจมูกโด่งคมของพายุแทบจะสัมผัสกับเส้นผมยาวสลวยที่เคลียอยู่ข้างแก้มของหญิงสาว ขณะที่รินลดายังคงยืนหลังชนกับบานประตูห้องนอน แน่นร่างของเธอเกร็งเครียดจนกล้ามเนื้อแทบจะล็อกเป็นหิน แต่ดวงตากลมโตคู่สวยไม่มีทีท่าว่าจะยอมแพ้แม้แต่น้อย เธอยังคงจ้องมองตอบเขากลับด้วยประกายตาแข็งกร้าวที่ซ่อนความหวั่นไหวเอาไว้มิดชิด "ถ้าคุณคิดว่าคำขู่แค่นี้จะทำให้ฉันกลัว..." รินลดาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงความแข็งกระด้างทั้งหมดที่มีมาใช้เพื่อกลบเกลื่อนอัตราการเต้นของหัวใจที่กำลังรัวเร็วจนน่ากลัว "คุณก็ประเมินรินลดาคนนี้ต่ำไปหน่อยแล้วล่ะครับ... ท่านประธานพายุ" สรรพนามและน้ำเสียงที่เธอย้อนกลับไปทำเอาคนฟังแค่นسنเสียงในลำคออย่างไม่สบอารมณ์ พายุไม่ถอยหนี กลับยิ่งขยับตัวเข้ามาแนบชิดขึ้นไปอีกจนแผ่นอกกว้างแทบจะเบียดชิดกับเนินอกอิ่มของเธอ มือหนายกขึ้นข้างหนึ่ง วางทาบบานประตูเหนือหัวของหญิงสาว เป็นการกักขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขาโดยสมบูรณ์ "ปากเก่งเสียจริงนะรินลดา" พายุโน้มใบลงกระซิบชิดริมใบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าระคายผิว "ลองทายดูไหมล่ะครับว่า... ผมจะทำตามคำพูดจริงๆ หรือเปล่า ถ้าไอ้กวินทร์มันกล้ามาเหยียบที่นี่คืนนี้" คำพูดนั้นไม่ได้เป็นเพียงแค่คำขู่ลมๆ แล้งๆ แววตาคมกริบของชายหนุ่มบ่งบอกชัดเจนว่าเขาพร้อมจะทำทุกอย่างตามที่พูดจริงๆ ความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามปฏิเสธมาตลอดกำลังแผดเผาตัวตนของเขาเองจนแทบคลั่ง ยิ่งเห็นว่ารินลดาให้ความสำคัญกับผู้ชายคนอื่นมากกว่าเขา ความอดทนที่เหลืออยู่น้อยนิดก็ขาดผึ่งลงทันที ทว่า ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านั้น เสียงกริ่งหน้าห้องพักก็ดังขึ้นทำลายความเงียบงันและแรงกดดันในห้องลงอย่างเฉียบพลัน *ติ๊งหน่อง!* ทั้งพายุและรินลดาชะงักค้างไปพร้อมๆ กัน ร่างบางสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ ขณะที่ดวงตาคู่คมของพายุหรี่แคบลงด้วยความกรุ่นโกรธ บรรยากาศรอบตัวกลับมาคุกรุ่นและตึงเครียดขึ้นอีกครั้งในเสี้ยววินาที "มาเร็วจริงนะ..." พายุแค่นยิ้มเยาะที่มุมปาก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเหยียดหยัน "คงจะนัดกันดิบดีสินะครับ ถึงได้มาเคาะประตูห้องเรียกหาถึงที่นี่" "คุณพายุ! หยุดพูดจาดูถูกฉันสักทีจะได้ไหม!" รินลดาหมดความอดทน เธอยกมือขึ้นดันแผ่นอกแกร่งให้ออกห่าง แต่พายุกลับยืนหยัดมั่นคงราวกับกำแพงหิน ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย "ทำไมล่ะครับ กลัวความจริงจะปรากฏหรือไง" เขาย้อนถามเสียงเย็น "ในเมื่อมันมาถึงแล้ว ก็เชิญเปิดต้อนรับมันให้เต็มที่สครับ... แต่อย่าลืมบทลงโทษที่คุณจะต้องได้รับหลังจากนี้ก็แล้วกัน" พูดจบ พายุก็ยอมถอยหลังกลับไปก้าวหนึ่งอย่างไม่เต็มใจนัก แต่สายตายังคงจ้องมองหญิงสาวด้วยความโกรธขิงและตัดพ้อที่ซ่อนอยู่ลึกๆ รินลดาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง เธอไม่อยากต่อปากต่อคำกับเขาอีกต่อไปแล้ว หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความโกรธและความเสียใจปะปนกันจนแยกไม่ออก หญิงสาวตัดสินใจเดินเลี่ยงผ่านร่างสูงตรงไปยังประตูห้องนั่งเล่นเพื่อจัดการกับคนที่อยู่ด้านนอกให้จบๆ ไป แต่ทว่า... เมื่อเธอดึงเปิดประตูออกไป ภาพเบื้องหน้ากลับไม่ได้เป็นอย่างที่เธอและพายุคาดคิดไว้ ไม่ใช่กวินทร์... ร่างที่ยืนอยู่หน้าประตูคือป้าสำลี แม่บ้านเก่าแก่ของคฤหบดีอัครเดโช ในมือของหญิงสูงวัยมีถาดกระเบื้องเคลือบที่วางถ้วยยาต้มส่งกลิ่นสมุนไพรฉุนกึก พร้อมด้วยสีหน้ากังวลใจอย่างเห็นได้ชัด "คุณริน... ตายจริง คุณพายุยังไม่นอนใช่ไหมคะ ดิฉันเห็นไฟยังเปิดอยู่" ป้าสำลีเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงสุภาพตามเคย รินลดาเบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ "ป้าสำลี... มีอะไรหรือเปล่าคะดึกดื่นแบบนี้" "คือ... พอดีคุณพายุช่วงนี้งานหนักแล้วก็นอนไม่ค่อยหลับค่ะ ดิฉันเลยต้มยาบำรุงประสาทมาให้ท่านตามหน้าที่ กลัวว่าโรคไมเกรดจะกำเริบอีก" ป้าสำลีอธิบายพลางส่งยิ้มใจดีให้ "รบกวนคุณรินช่วยเอาเข้าไปให้ท่านหน่อยนะคะ พอดีป้าต้องรีบไปดูเตาต้มยาข้างล่างต่อ เดี๋ยวหม้อจะไหม้เอาค่ะ" ยังไม่ทันที่รินลดาจะได้ปฏิเสธ ป้าสำลีก็ยัดถาดกระเบื้องใส่มือเธออย่างรวดเร็ว แล้วรีบหันหลังเดินเลี่ยงหายไปทางลิฟต์บริการทันทีอย่างรู้หน้าที่ ทิ้งให้รินลดาถือถาดสมุนไพรยืนอึ้งอยู่หน้าประตูตามลำพัง เธอก้มมองถ้วยยาในมือสลับกับมองแผ่นหลังของป้าสำลีที่ลับตาไป ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นริ้วขึ้นมาในอก เมื่อหันกลับมามองภายในห้อง ก็เห็นพายุกำลังยืนกอดอกพิงผนังห้องรับแขกด้วยสีหน้าเรียบเฉยเย็นชา ดวงตาคู่คมมองตรงมาที่เธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนที่รินลดาก จะเป็นฝ่ายถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วเดินถือถาดเข้าไปข้างใน ปิดประตูลงกลอนเรียบร้อย "ไม่ใช่ชู้รักของคุณอย่างที่มโนสินะครับ..." รินลดาเอ่ยเสียงเรียบ วางถาดลงบนโต๊ะกลางห้องอย่างระมัดระวัง "ป้าสำลีเอาเอายาบำรุงมาให้... เชิญท่านประธานผู้ยิ่งใหญ่เสวยยาตามหน้าที่ด้วยนะครับ" พายุไม่ได้เอ่ยปากตอบโต้อะไรทันที เขาก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้ถ้วยยา กลิ่นสมุนไพรฉุนเตะจมูกทำให้เขาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่ชอบใจ ปกติเขาเกลียดการกินยาต้มพวกนี้ที่สุด มันขมและมีกลิ่นชวนคลื่นไส้ ยิ่งเป็นฝีมือป้าสำลีที่ชอบใส่สมุนไพรพื้นบ้านแปลกๆ ด้วยแล้ว ยิ่งทำให้เขาอยากจะผลักถาดนี้ทิ้งเสียให้รู้แล้วรู้รอด แต่สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นรอยแผลแดงจางๆ ที่ข้อมือข้างซ้ายของรินลดา—รอยที่เกิดจากการยื้อยุดกันเมื่อครู่ หัวใจของพายุสะดุดกึกไปวูบหนึ่ง... ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกผิดลึกๆ ที่แล่นพล่านขึ้นมาในอก เขาเป็นคนอารมณ์ร้อนและมักจะใช้คำพูดรุนแรงกับเธอเสมอ ทั้งที่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้มีส่วนผิดอะไรในเรื่องของกวินทร์เลย แต่เพราะความหวาดระแวงและความกลัวลึกๆ ที่กลัวจะสูญเสียเธอไป ทำให้เขาควบคุมตัวเองไม่ได้ทุกครั้งที่เห็นเธอมีท่าทีสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น รินลดาเห็นเขานิ่งเงียบไปนาน จึงเงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัย ทว่าจังหวะนั้นเอง สายตาของเธอก็สบเข้ากับดวงตาคมกริบของพายุเข้าอย่างจัง แววตาของเขาในตอนนี้... ไม่มีร่องรอยของความหยิ่งผยองหรือความเยือกเย็นเหมือนเมื่อครู่แม้แต่น้อย มันเต็มไปด้วยความอ่อนล้า ความรู้สึกผิด และประกายบางอย่างที่อ่อนโยนจนน่าใจหาย รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของเขาปรากฏขึ้นช้าๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้เกิดจากการเยาะเย้ยถากถาง แต่มันเป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและละมุนละไมจนทำให้หัวใจของคนมองเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง รินลดาถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความโกรธที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น ร่างกายของเธอคล้ายถูกตรึงไว้กับที่เมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของชายหนุ่มเอื้อมมาแตะเบาๆ ที่ข้อมือข้างที่เธอเป็นแผล แผ่วเบาราวกับกลัวว่าเธอจะเจ็บ "เจ็บมากไหมครับ..." เสียงทุ้มต่ำที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของพายุนั้นอ่อนโยนเสียจนรินลดาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่งลงชั่วขณะ ความใกล้ชิดที่ไร้ซึ่งอารมณ์โกรธเกรี้ยวกลับสร้างแรงดึงดูดที่ทรงพลังยิ่งกว่าครั้งไหนๆ หัวใจของทั้งคู่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกันท่ามกลางความเงียบงันยามดึก ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่รินลดา กำลังจะเอ่ยปากตอบรับสัมผัสนั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของพายุก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศหวานซึ้งลงอย่างไม่ทันตั้งตัว *ติ๊ง!* หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นในความมืด พร้อมกับชื่อผู้ส่งที่แสดงผลหราอยู่บนหน้าจอ... **"กวินทร์: พรุ่งนี้ผมมารับรินที่นี่เหมือนเดิมนะ"** พายุชะงักกึก รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าหายวับไปในพริบตา ดวงตาคู่คมแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบและดุดันขึ้นมาอีกครั้งในเสี้ยววินาที เขาก้มมองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับมองหน้าของรินลดาที่ซีดเผือดลงทันที "ดูเหมือนว่า... คืนนี้มันยังไม่จบง่ายๆ สินะครับ" พายุกัดฟันกรอด น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "ทั้งๆ ที่ผมเกือบจะใจอ่อนกับคุณอยู่แล้วเชียว... รินลดา" --------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "มหายุทธ์ไร้เทียมทาน" เสมอมานะครับ