งานเลี้ยงที่ทำให้อึดอัด

เสียงซอออเคสตรียบรรเลงเคล้าคลอเบาๆ ภายในห้องจัดเลี้ยงหรูหราอลังการใจกลางกรุง แสงไฟจากแชนเดอเลียร์คริสตัลระยิบระยับสะท้อนลงบนผิวน้ำในแก้วแชมเปญ ทว่าบรรยากาศที่ควรจะรื่นรมย์กลับคุกกรุ่นไปด้วยกระแสไฟฟ้าที่มองไม่เห็น รินลดาถอนหายใจยาวออกมาเป็นรอบที่สามของคืนนี้ ชุดราตรีเกาะอกสีน้ำเงินเข้มขับผิวเนียนผ่องให้โดดเด่นจนสะดุดตาทุกคู่ในงาน แต่คนที่น่าจะหงุดหงิดที่สุดในรัศมีสิบเมตรกลับยืนทำหน้าเป็นยักษ์กระหายเลือดอยู่ข้างกายเธอนี่แหละครับ "คุณช่วยทำหน้าให้มันเหมือนคนมางานเลี้ยงฉลองความสำเร็จ ไม่ใช่มางานศพคู่แข่งทางธุรกิจได้ไหมครับ คุณพายุ" รินลดาเอ่ยกระซิบลอดไรฟัน รอยยิ้มบนริมฝีปากเธอยังคงประดับไว้เปี่ยมมารยาท ทว่ามือข้างที่ถือกระเป๋าคลัตช์กลับจิกเข้าหากันแน่น พายุหันมามองเธอด้วยหางตา ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าคมคายฉายแววหงุดหงิดชัดเจน เขาขยับตัวเข้ามาประชิดจนไหล่แทบแนบชิด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ลอยเข้าจมูก "ถ้าคุณไม่เดินไปไหนมาไหนเหมือนผีเสื้อราตรีที่คอยแจกยิ้มเรี่ยราดให้ไอ้พวกผู้ชายหน้าไหนก็ไม่รู้ ผมคงไม่ต้องทำหน้าแบบนี้หรอกครับ รินลดา" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความไม่พอใจ "ฉันแค่ยิ้มทักทายตามมารยาทสังคมค่ะ... เอ๊ย ตามมารยาทครับ!" รินลดาเกือบหลุดคำพูดคุ้นชินออกมา แต่รีบแก้เกี้ยวแทบไม่ทันเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้เธอกำลังสวมบทบาทคู่ขาออกงานควงแขนท่านประธานจอมเผด็จการตามสัญญา พายุแค่นเสียง "หึ" ในลำคออย่างหมั่นไส้ มือหนาเอื้อมไปโอบเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่นขึ้น แรงบีบที่เอวทำให้เธอต้องสูดปากด้วยความเจ็บแปลบ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ต่อว่า สายตาดุดันของเขาก็ถูกดึงดูดไป1 ด้วยร่างสูงโปรดของใครบางคนที่กำลังเดินตรงเข้ามาหาพวกเขาด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร "ริน... ไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี่" เสียงนุ่มทุ้นคุ้นหูดังขึ้น รินลดาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าของแขกผู้มาเยือน กวินทร์... เพื่อนสนิทสมัยมหาวิทยาลัยผู้กุมความลับและเรื่องราวในอดีตของเธอเอาไว้ทั้งหมด ในชุดสูทสากลตัดเย็บอย่างประณีต กวินทร์ดูโดดเด่นไม่แพ้เจ้าภาพ เขาสส่งยิ้มอ่อนโยนให้เธอเช่นเคย ก่อนจะเบนสายตาไปยังชายหนุ่มผู้ยืนแผ่รังสีอำมหิตอยู่ข้างกายเธอ รินลดาหน้าซีดเผือดลงเล็กน้อย เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เหตุการณ์และจุดทิ้งปมจากตอนที่แล้วผุดขึ้นมาในหัว ดวงตาคมกริบของพายุหรี่แคบลง เพลิงโทสะที่เพิ่งสงบลงปะทุขึ้นมาอีกครั้ง รุนแรงและบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม เมื่อเขารู้ว่า... เกมนี้มีผู้เล่นหน้าใหม่กระโดดเข้ามาแจมโดยที่เขาไม่อนุญาต "สวัสดีครับ ผมกวินทร์ เป็นเพื่อนสนิทของรินดาครับ" ชายหนุ่มยื่นมือออกไปเบื้องหน้าด้วยท่าทีสุภาพ พายุไม่ได้ยื่นมือออกไปรับ ร่างสูงใหญ่ขยับก้าวมาบังรินลดาไว้ครึ่งตัวโดยสัญชาตญาณของการแสดงความเป็นเจ้าของ ดวงตาคู่คมจดจ้องกวินทร์ราวกับราชสีห์กำลังมองเหยื่อที่กล้าเข้ามาล้ำอาณาเขต "เพื่อนสนิท?" พายุทวนคำด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยัก "สมัยนี้คำว่าเพื่อนสนิทเขานิยมพ่วงท้ายด้วยการเดินตามตื๊อผู้หญิงที่มีเจ้าของแล้วด้วยเหรอครับ คุณกวินทร์" บรรยากาศรอบตัวราวกับลดอุณหภูมิลดฮวบลงหลายองศา รินล้ารู้สึกได้ถึงแรงสั่นเล็กน้อยจากฝ่ามือของพายุที่โอบเอวเธออยู่ เขากำลังโกรธ... โกรธมากเสียจนกล้ามเนื้อทุกมัดเกร็งเครียด กวินทร์หุบยิ้มลงเล็กน้อย แต่แววตากลับไม่มีความเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย เขามองตอบพายุด้วยสายตาท้าทายที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนุ่มนวล "ผมก็แค่บังเอิญผ่านมาเห็นเพื่อนเก่าเลยเข้ามาทักทายครับ ส่วนเรื่องที่ว่าใครมีเจ้าของ... ผมว่ามันขึ้นอยู่กับว่าเจ้าของเขาดูแลดีแค่ไหนมากกว่านะครับ ถึงทำให้คนอื่นอยากเข้ามาดูแลแทน" เพล้ง! เสียงคล้ายแก้วในใจของพายุแตกกระจาย ความหึงหวงที่ถูกกดทับไว้ระเบิดออกจนยากจะควบคุม เขากระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาดำมืดสนิทราวกับห้วงเหวลึก "อยากลองดีงั้นเหรอ..." พายุพึมพำเสียงต่ำลอดไรฟัน ก่อนที่กวินทร์จะได้พูดอะไรต่อ พายุก็รวบเอวรินลดาเข้ามาแนบชิดจนแผ่นอกของเธอแนบติดกับแผงอกกว้างของเขาอย่างไร้ช่องว่าง รินลดาอุทานเบาด้วยความตกใจ มือเล็กยกขึ้นยันอกเขาไว้ แต่พายุกลับไม่สนใจสายตาของผู้คนรอบข้างที่เริ่มหันมามอง เขาก้มหน้าลงกระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าด้วยโทสะและแรงปรารถนาอันดิบเถื่อน "จำไว้นะครับรินลดา... คุณเป็นของผม ต่อให้ไอ้หน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้อง!" พูดจบ พายุก็ไม่รอให้เธอได้ตอบโต้อะไร เขากระชากข้อศอกเธอให้เดินตามหลังออกไปจากงานทันที ท่ามกลางสายตาของผู้คนนับร้อยที่มองตามด้วยความสนใจ กวินทร์มองตามแผ่นหลังทั้งสองคนที่หายลับไปในมุมตึก รอยยิ้มที่มุมปากค่อยๆ หายไป แทนที่ด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ที่ยากจะคาดเดา เขายกแก้วแชมเปญขึ้นจิบช้าๆ พลางพึมพำกับตัวเองเบาๆ "เกมเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นแหละครับ... คุณพายุ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของมหายุทธ์ไร้เทียมทานด้วยดีเสมอมาครับ