วันที่หัวใจแตกสลาย

กระดาษแผ่นบางในมือสั่นเทาเล็กน้อย ราวกับมันกำลังแบกรับน้ำหนักของความพังทลายทั้งมวลไว้บนโลกใบนี้ รินลดากลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก ในขณะที่ดวงตาคู่สวยซึ่งมักจะเต็มไปด้วยความพยศและทิฐิ กลับรื้นไปด้วยหยาดน้ำใส กลิ่นน้ำหอมกลิ่นโปรดของพายุที่ลอยวนอยู่รอบตัวในห้องทำงานส่วนตัว ณ ชั้นบนสุดของตึกสูง บัดนี้ไม่ได้ให้ความรู้สึกอบอุ่นปลอดภัยอีกต่อไป หากแต่มันกลับเย็นยะเยือกเสียดแทงกระดูก ยิ่งเมื่อเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาคมกริบดั่งใบมีดที่จ้องมองมาด้วยความผิดหวังและเกรี้ยวกราด หัวใจของเธอก็คล้ายกับถูกบีบอัดจนแหลกสลายคามือ "เอกสารนี่... มันหมายความว่ายังไง รินลดา" เสียงทุ้มต่ำที่เคยกระซิบถ้อยคำเย้ายวนแนบชิดริมหู บัดนี้กลับราบเรียบ เย็นชา และทรงพลังจนน่ากลัว พายุ อัครเดโช ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงาน แววตาของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ต่อสิ่งใดกำลังลุกโชนด้วยไฟแห่งโทสะ ความโกรธขึงที่พยายามสะกดกลั้นไว้ระเบิดออกมาผ่านสันจاوที่ขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน "คุณพายุ... ฟังฉันก่อน..." รินลดาพยายามเปล่งเสียงออกไป แต่มันกลับแหบพร่าและสั่นเครือจนน่าสมเพช "ฟังอะไร? ฟังคำแก้ตัวจากผู้หญิงที่เข้ามาตีสนิทเพื่อผลประโยชน์งั้นเหรอ!" พายุตวาดลั่น มือหนากระแทกลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่นจนเอกสารกระจัดกระจาย "ทุกสัมผัส ทุกคำหวาน หรือแม้แต่เรื่องที่เราตกลงกันไว้... มันเป็นแค่เกมธุรกิจที่เธอเล่นเพื่อแลกกับเงินก้อนโตสินะ!" รินลดาเบิกตากว้าง เม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความรู้สึกเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจุกอกจนพูดไม่ออก คำว่า 'หลอกใช้' ที่หลุดออกมาจากปากผู้ชายที่เธอเริ่มมอบความรู้สึกให้ มันคมยิ่งกว่ามีดเล่มไหนในโลก ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศในห้องชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนทั้งคู่ที่สะท้อนความเจ็บปวดออกมาอย่างชัดเจน ย้อนกลับไปเมื่อสองชั่วโมงก่อนหน้านี้ ความลับที่ถูกเก็บงำไว้เป็นอย่างดีระหว่างเธอกับพายุถูกเปิดโปงอย่างไร้ความปรานี เอกสารสัญญาฉบับลับที่ระบุข้อตกลงเรื่องการแต่งงานกำมะลอเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจและการล้างหนี้สินของตระกูลพิทักษ์พงศ์ ได้ถูกส่งตรงถึงมือบอร์ดบริหารและสำนักข่าวซุบซิบชื่อดังโดยฝีมือของใครบางคน ซึ่งรินลดารู้ดีว่ามีเพียงคนเดียวที่มีสิทธิ์เข้าถึงเอกสารชุดนี้ได้ นั่นคือ กวินทร์ เพื่อนสนิทที่แอบแฝงความประสงค์ร้ายไว้ภายใต้รอยยิ้มแสนดี กวินทร์จงใจทำลายเธอ เพื่อดึงเธอกลับไปสู่วิถีทางที่เขาขีดไว้ และเพื่อทำลายความเชื่อใจที่พายุมีต่อเธอให้พังทลายลงในพริบตา "คุณคิดว่าฉันทำแบบนั้นจริงๆ เหรอคะ..." รินลดาย้อนถาม เสียงของเธอเบาหวิวแต่กลับสั่นสะท้านไปด้วยความอัดอั้นตันใจ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ร่วงหล่นลงมาอาบแก้มเนียนอย่างไม่อาจห้าม "คุณรู้จักฉันน้อยเกินไป... หรือไม่ก็ไม่เคยเชื่อใจฉันเลยตั้งแต่แรก!" "แล้วจะให้ฉันเชื่ออะไรเธอ!" พายุพุ่งเข้าประชิดตัวเธอด้วยความรวดเร็ว มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของเธอแล้วบีบแน่นด้วยแรงอารมณ์ จนรินลดาต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด แต่เธอเลือกที่จะไม่ร้องขอความเห็นใจ ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างดุเดือด แววตาของพายุเต็มไปด้วยความรู้สึกหักหลังและร้าวราน ขณะที่แววตาของรินลดาฉายแววทิฐิและหยาดน้ำตาที่สะท้อนความผิดหวังไม่แพ้กัน "ใช่! ฉันมันเห็นแก่ตัว ฉันมันผู้หญิงหน้าเงินตามที่คุณคิดนั่นแหละ!" รินลดาเลือกที่จะประชดประชันออกไป หัวใจดวงน้อยร้าวรานจนแทบแหลกสลาย เมื่อความโกรธครอบงำความอ่อนแอ เธอก็เลือกที่จะใช้กำแพงความเย็นชาเข้าปะทะ "พอใจคุณหรือยังล่ะคะ คุณพายุ! ถ้าสะใจแล้ว ก็เชิญฉีกสقญาฉบับนี้ทิ้ง แล้วเราก็ต่างคนต่างไปซะ!" คำพูดที่พ่นออกมาด้วยความประชดประชันทำเอาพายุชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบไหววูบด้วยความเจ็บปวดลึกๆ ที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้ความหยิ่งผยอง ร่างสูงใหญ่ถอยหลังไปหนึ่งก้าว ราวกับถูกตบเข้าที่ใบหน้าฉาดใหญ่ด้วยวาจาเชือดเฉือนของหญิงสาว "ดี... ดีมาก รินลดา" พายุดึงมุมปากยิ้มเยาะหยันตัวเอง เสียงหัวเราะในลำคอช่างแห้งแล้งและน่าเวทนา "เธอมันเก่งจริงๆ ที่ปั่นหัวฉันซะจนหลงเชื่อสนิทใจ... ไสหัวออกไปจากชีวิตฉันซะ ก่อนที่ฉันจะทนมองหน้าเธอไม่ไหว!" รินลเม้มปากแน่น หัวใจชาหนึบจนไร้ความรู้สึก เธอยืดตัวขึ้นอย่างถือดี แม้เนื้อตัวจะสั่นเทา เธอสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของเขาอย่างแรง ก่อนจะหันหลังเดินก้าวออกไปจากห้องนั้นโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ประตูกระจกบานใหญ่ปิดลงพร้อมกับเสียงหัวใจที่แตกสลายเป็นเสี่ยงๆ รินลดาเดินก้าวขาโซซัดโซเซออกมาจากตึกสูง ท่ามกลางบรรยากาศยามค่ำคืนที่ลมหนาวพัดโชยมาบาดผิว เธอกอดตัวเองแน่น ปล่อยให้น้ำตาไหลรินลงมาอย่างไร้เสียงสะอื้น ความรักที่เพิ่งเริ่มต้นผลิบานในใจ ถูกแผดเผาจนมอดไหม้เหลือเพียงเถ้าถ่าน แต่ทว่า... เรื่องราวมันไม่ได้จบลงแค่นั้น ในขณะที่รินลดาเดินมาถึงบริเวณลานจอดรถชั้นใต้ดินที่มืดสลัวและเงียบสงบ เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับแสงไฟหน้ารถคันหรูที่สาดส่องเข้ามาจนเธอต้องยกมือขึ้นบังตา "จะรีบไปไหนล่ะครับ คนสวย..." เสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยอย่างยิ่งดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงสมส่วนของกวินทร์ที่ก้าวออกมาจากเงาสลัว รอยยิ้มที่เคยแสนดีและอบอุ่นในอดีต บัดนี้กลับกลายเป็นรอยยิ้มเยือกเย็นและน่าสะพรึงกลัว รินลดาถอยหลังกรูดด้วยความหวาดระแวง เมื่อตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ "กวินทร์... นายทำแบบนี้ทำไม!" รินลดาตะคอกถาม พยายามรักษาระยะห่าง กวินทร์หัวเราะในลำคอ ก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว "ผมก็แค่ทำเพื่อดึงเธอออกจากผู้ชายอันตรายคนนั้น... ในเมื่อเธอดื้อด้านนัก ก็ต้องเจอวิธีนี้แหละริน" เขายื่นมือเข้ามาคว้าข้อแขนเธอไว้อย่างรวดเร็ว รินลดากรيدร้องและพยายามสะบัดตัวหนีสุดกำลัง แต่แรงผู้ชายหรือจะสู้แรงผู้หญิง "ปล่อยฉันนะไอ้คนสารเลว!" "คิดเหรอว่าพายุจะช่วยเธอได้ตอนนี้ เขาเกลียดเธอจนไม่อยากแม้แต่จะมองหน้าแล้วล่ะ..." กวินทร์กระซิบเสียงต่ำด้วยความสมเพช แต่ก่อนที่กวินทร์จะได้ลากตัวรินลดาเข้าไปในรถที่จอดรออยู่ เสียงคำรามของเครื่องยนต์ซูเปอร์คาร์ระดับไฮ엔ด์ก็ดังสนั่นก้องลานจอดรถ ตามมาด้วยแสงไฟสูงที่สาดส่องวาบจนแสบตา และก่อนที่ใครจะทันตั้งตัว ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มของพายุ พายุผู้ซึ่งไม่ควรจะอยู่ที่นี่ ก็พุ่งเข้ากระชากคอเสื้อของกวินทร์แล้วซัดหมัดหนักๆ เข้าที่ใบหน้าเต็มแรงจนร่างของกวินทร์ล้มคว่ำไม่เป็นท่า! พายุกำหมัดแน่น ยืนหายใจหอบฮักด้วยแววตาดุดั่งมัจจุราช ขณะที่กวินทร์ล้มลงกุมมุมปากที่มีเลือดซึม รินลดาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง มองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นรัวระทึก "มึง... กล้าดียังไงมาแตะต้องผู้หญิงของกู!" เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันของพายุดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่หยุดหายใจของทุกลมหายใจ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันเสมอนะครับ