สงครามน้ำลายโต๊ะอาหาร

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วเข้มตีเข้าจมูกทันทีที่ผมก้าวพ้นขอบประตูห้องครัว แต่บรรยากาศรอบตัวกลับเย็นยะเยือกเสียจนอยากจะหันหลังเดินกลับขึ้นห้องนอนให้รู้แล้วรู้รอด ภาพตรงหน้าคือไอ้กวินทร์—เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดที่ถือวิสาสะสวมผ้ากันเปื้อนลายหมีพูห์สีเหลืองอ๋อยยืนตักข้าวต้มใส่ชามอย่างอารมณ์ดี และที่น่าหงุดหงิดยิ่งกว่าคือ รินลดานั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม กำลังใช้ช้อนคนกาแฟในแก้วพร้อมกับส่งรอยยิ้มบางเบาให้มันอย่างที่ไม่เคยมีให้ผมเลยสักครั้งตั้งแต่เธอเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ "อ้าว พายุ ลงมาพอดีเลย... มากินฝีมือคุณกวินทร์เขาสิคะ กลิ่นหอมน่ากินกว่าไข่ดาวไหม้ๆ ฝีมือใครบางคนตั้งเยอะ" น้ำเสียงหวานใสที่เจือแววเย้าแหย่อย่างจงใจนั่น ทำเอาเส้นเลือดข้างขมับผมกระตุกตุบๆ รินลดาช้อนตาขึ้นมองผมด้วยแววตาระยิบระยับ เธอจงใจเน้นคำว่า 'ใครบางคน' พร้อมกับส่งยิ้มยั่วประสาทที่ทำให้ผมแทบอยากจะเดินเข้าไปคว้าข้อมือเล็กๆ นั่นมาเขย่าให้หายหมั่นไส้ "ถ้าชอบฝีมือไอ้หมอนี่นัก ก็เชิญย้ายไปอยู่คอนโดมันเลยไหมล่ะครับคุณรินลดา" ผมแค่น้ำเสียงHissลอดไรฟัน เดินดุ่มๆ เข้าไปดึงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเธอนั่งลงอย่างไร้มารยาท แรงกระแทกทำให้แก้วกาแฟบนโต๊ะสั่นระริก "แล้วก็นะ... ใครอนุญาตให้แกใส่ผ้ากันเปื้อนของฉันวะกวินทร์ ถอดออกไปเดี๋ยวนี้เลย มันอุจตาตา" กวินทร์หัวเราะหึๆ ในลำคออย่างไม่รู้สึกรู้สา มันวางชามข้าวต้มลงตรงหน้ารินลดาอย่างเบามือ ช้าและนุ่มนวลราวกับจงใจแสดงความใส่ใจแข่งกับผม ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้ตัวข้างๆ รินลดาชนิดที่เรียกว่าไหล่แทบจะเกยกัน "โถ่, เพื่อนรัก... อย่าใจแคบน่า ฉันแค่วานตัวเป็นพ่อศรีประเรือนชั่วคราวแทนแกที่เอาแต่นอนทำหน้ายักษ์อยู่บนห้อง รินเขาผอมลงตั้งเยอะตั้งแต่มาอยู่กับแกเนี่ย ดูสิ... แก้มตอบหมดแล้ว" กวินทร์เอื้อมมือทำท่าจะแตะปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มของรินลดา แต่ไวเท่าความคิด มือหนาของผมพุ่งไปปัดป้องออกอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง *เพี๊ยะ* "อย่ามาแตะต้องคนของฉัน!" ผมตวาดกร้าว นัยน์ตาสสีเข้มลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งความหึงหวงที่พยายามสะกดกลั้นไว้แทบไม่ไหว รินลดาชะงัก ช้อนในมือเธอหยุดนิ่ง เธอมองหน้าผมสลับกับกวินทร์ด้วยแววตาที่อ่านยาก ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงเยרยันฉายชัดเจน "คนของฉันเหรอคะ? คุณพายุคงลืมไปแล้วมั้งคะว่าเราเป็นแค่ 'คู่สัญญา' กันเท่านั้น... ไม่มีสิทธิแม้แต่จะก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของฉันด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับจะมาห้ามว่าใครจะแตะต้องตัวฉันได้หรือไม่ได้" ประโยคเชือดเฉือนคมคายหลุดจากเรียวปากอิ่มสวยนั้นอย่างไม่เกรงกลัว สีหน้าของเธอนิ่งสนิท แต่แววตาพราวระยับด้วยความท้าทาย ให้ตายเถอะ... ผู้หญิงคนนี้มีวิธีทำให้ผมสติหลุดได้ภายในประโยคเดียวจริงๆ "งั้นเหรอ?" ผมแค่นجยิ้มหยัน ขยับตัวเข้าไปใกล้โต๊ะอาหารจนแผ่นอกเกือบชิดขอบโต๊ะ สายตาคมกริบจดจ้องใบหน้าเนียนใสที่เชิดขึ้นอย่างดื้อรั้น "ถ้าคิดว่าเป็นแค่คู่สัญญา งั้นคืนนี้เรามาทบทวน 'เงื่อนไขในสัญญา' กันใหม่ดีไหมล่ะครับ ว่าฉันมีสิทธิ์ในตัวเธอแค่ไหน..." บรรยากาศรอบโต๊ะอาหารพลันอุณหภูมิลดฮวบลงทันที กวินทร์หุบยิ้ม ดวงตาคมก้าวร้าวขึ้นมาทันควันเมื่อเห็นท่าทีคุกคามของผม ส่วนรินลดากลืนน้ำลายลงคออึือกใหญ่ แม้เธอจะพยายามทำเป็นใจดีสู้เสือ แต่เม็ดเหงื่อบางๆ ที่ผุดขึ้นบริเวณขมับก็ทรยศความหวาดหวั่นในใจเธอได้อย่างชัดเจน "พายุ! แกอย่ามาทำรุ่มร่ามต่อหน้าฉันนะเว้ย" กวินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนากระชากคอเสื้อผมจากด้านหลังอย่างเหลืออด ผมไม่ได้สะดุ้งสะเทือนเลยสักนิด ค่อยๆ หันกลับไปมองเพื่อนสนิทที่ตอนนี้กลายเป็นศัตรูหัวใจด้วยสายตานิ่งสนิท มุมปากยกยิ้มเหยียดหยามอย่างเหนือกว่า "เรื่องของผัวเมีย... เพื่อนรักอย่างแก 'เสือก' เกินไปแล้วมั้ง" ผมพูดพลางเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเรียวของรินลดาที่นั่งอยู่ตรงกลาง บีบกระชับเบาๆ แต่แน่นหนาพอที่จะไม่ให้เธอหนีไปไหน รินลดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอนิ่วหน้าด้วยความเจ็บเล็กน้อยแต่ไม่ยอมร้องออกมาสักแอะ สมศักดิ์ศรีสาวยอดนักสู้ที่ผมทั้งเกลียดทั้งหลงใหลในเวลาเดียวกัน "ปล่อยฉันนะ..." เธอพึมพำเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงมือออกแต่ไม่เป็นผล "ไม่ปล่อย... จนกว่าเธอจะตอบฉันว่าข้าวต้มชามนี้ ไอ้มันทำให้ หรือ 'เรา' สองคนจะเคลียร์กันให้รู้เรื่องว่าใครกันแน่ที่มีสิทธิ์ในตัวเธอ" เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้นขัดจังหวะสงครามประสาทบนโต๊ะอาหารอย่างเหมาะเจาะ ชวนให้บรรยากาศที่ตึงเครียดอยู่แล้วยิ่งทวีความระทึกขวัญขึ้นไปอีก กวินทร์ชะงักมือที่กำลังจะต่อyต่อยผม ส่วนรินลดาหันขวับไปมองทางประตูหน้าบ้านด้วยแววตาฉงน ประตูกระจกบานใหญ่หน้าบ้านค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกด้วยฝ่ามือของใครบางคนที่มีรหัสผ่านเข้าบ้านได้อย่างง่ายดาย... และร่างชดช้อยของหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงก็ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบลงในพริบตา "อุ๊ย... ขอโทษทีค่ะ ขัดจังหวะอะไรรisกันอยู่หรือเปล่าคะเนี่ย?" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับสงครามหัวใจครั้งนี้ด้วยกันนะครับ