เมื่อยัยเด็กแสบย้ายเข้าบ้าน

เสียงกระแทกของกระเป๋าเดินทางใบโตกระทบพื้นห้องชุดหรูหราดังสนั่น ก้องกังวานไปทั่วความเงียบงันที่ราวกับถูกแช่แข็งไว้ด้วยอุณหภูมิความเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศ รินลดาไม่ได้สะดุ้งสะเทือนกับท่าทีเกรี้ยวกราดนั้นแม้แต่น้อย เธอกลับยกมือขึ้นปัดปอยผมที่หลุดลุ่ยลงมาข้างแก้มอย่างไม่ยี่หี้ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังแท้ราคาแพงลิบลิ่วอย่างถือวิสาสะ ราวกับที่นี่คือห้องรับแขกในบ้านของเธอเอง ไม่ใช่พื้นที่ส่วนตัวของประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและเกลียดความวุ่นวายที่สุดในสามโลก พายุยืนกอดอกจ้องมองผู้หญิงแปลกหน้าตัวแสบที่ก้าวเข้ามาสร้างความปั่นป่วนในชีวิตเขาด้วยสายตาดุจคมมีด ดวงตาคมกริบกวาดมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยความรู้สึกระอาแกแกมหมั่นไส้ ผู้หญิงคนนี้มีดีอะไรนอกจากใบหน้าหวานจัดที่ซ่อนแววตาดื้อรั้นเอาไว้จนมิดชิด รอยยิ้มมุมปากที่เธอกำลังส่งมาให้เขานั้น ช่างกวนประสาทและท้าทายอำนาจมืดของเขาเสียเหลือเกิน "คุณช่วยกรุณาลืมตามองข้อตกลงในสัญญาข้อที่สามให้ขึ้นใจด้วยนะครับ คุณรินลดา... พื้นที่ส่วนตัวของผม ห้ามแตะต้อง ห้ามล้ำเส้น และที่สำคัญที่สุด... ห้ามทำตัวน่ารำคาญ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ทว่าแฝงไปด้วยกระแสกดดันที่พร้อมจะบดขยี้คนฟังให้แหลکคามือ รินลดาไหล่งับอย่างไม่ใส่ใจ เธอยกเรียวขาขึ้นไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ ดวงตากลมโตแพรวพราวด้วยประกายความซุกซนที่ฉายชัดยิ่งกว่าเดิม เมื่อเห็นสีหน้าบึ้งตึงของเจ้าของบ้าน "อุ๊ย ตายจริง... ฉันก็ไม่ได้อยากจะล้ำเส้นอะไรของคุณหรอกนะคะ คุณพายุ แต่พอดีว่ากระเป๋าใบนี้มันหนัก แล้วแรงผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างฉันมันก็มีจำกัดซะด้วยสิคะ หรือว่า... คุณประธานผู้แสนดี จะใจดีช่วยยกไปเก็บให้ฉันหน่อยล่ะคะ?" น้ำเสียงหวานหยดย้อยที่เจือความเย้าแหย่อย่างจงใจ ถูกส่งตรงไปยังคนตัวสูงที่ยืนหน้าตึงเป็นตูดทอด พายุขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ ด้วยความโกรธที่ถูกยั่วโมโหซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อวานที่ไอ้กวินทร์เพื่อนสนิทตัวดีของเธอบังอาจสารภาพรักหน้าตาเฉย ทั้งที่เขายังยืนหัวโด่อยู่ตรงนั้น เธอก็ยังทำให้เขาหงุดหงิดไม่เลิกรา แล้ววันนี้ยังกล้าระเหက်ตัวเองเข้ามาอยู่ในบ้านหลังเดียวกันเพื่อชดใช้หนี้สินตามสัญญาบ้าๆ นี่อีก ให้ตายเถอะ ผู้หญิงคนนี้เกิดมาเพื่อทดสอบความอดทนของเขาโดยเฉพาะใช่ไหม! "อย่ามาล้อเล่นกับความอดทนของผม รินลดา" พายุสาวเท้าก้าวเข้ามาประชิดตัวร่างบางที่นั่งลอยหน้าลอยตาอยู่บนโซฟา ไอความร้อนคุกรุ่นแผ่ออกจากตัวเขาราวกับลาวาที่พร้อมจะปะทุ "คุณคิดว่าการเข้ามาอยู่ที่นี่มันคืองานเลี้ยงต้อนรับสนุกสนานอย่างนั้นเหรอ? คิดผิดแล้วล่ะ... คุณต้องชดใช้มันทุกวินาทีที่กล้าท้าทายผม" รินลดาเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบที่โน้มลงมาใกล้เสียจนปลายจมูกแทบจะชนกัน หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบไปชั่วขณะเมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นและกลิ่นกายสะอาดที่คุ้นเคยจากเหตุการณ์เมื่อวาน แต่กระนั้น เธอก็ยังฝืนเชิดหน้าขึ้นสู้ ปฏิเสธความหวั่นไหวที่พยายามตีตื้นขึ้นมาด้วยการส่งยิ้มหวานหยดที่ชวนให้คนมองอยากจะฟัดให้หายหมั่นไส้ "อ๋อเหรอคะ? งั้นก็ลองดูสิคะว่าใครจะทนเก่งกว่ากัน... ระหว่างคุณที่ต้องทนเห็นหน้าฉันทุกวัน กับฉันที่ต้องทนฟังเสียงบ่นน่ารำคาญของคุณ" เธอจงใจกระซิบเสียงเบaว์ข้างใบหูแกร่ง ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอเขาจนพายุต้องกักลมหายใจโดยอัตโนมัติ เคมีอันตรายพุ่งทะยานสูงขึ้นจนอากาศรอบตัวคล้ายจะร้อนระอุขึ้นมาทันตาเห็น ร่างสูงค้างนิ่งอยู่ในท่าโน้มตัวลงกักขังเธอไว้ด้วยวงแขน ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยประกายไฟบางอย่างที่ลุกโชนอยู่ในแววตาคมกริบ ความใกล้ชิดที่แนบ ชิดเกินความจำเป็น ทำให้ระยะห่างระหว่างหัวใจของคนทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง พายุจ้องมองริมฝีปากอิบอิ่มที่กำลังขยับเย้าแหย่เขาไม่หยุด ความยโสโอหังทั้งหมดที่มีเหมือนถูกแผดเผาจนมอดไหม้ เหลือเพียงแรงดึงดูดประหลาดที่ฉุดกระชากให้เขาอยากจะทำลายรอยยิ้มกวนประสาทนั้นด้วยริมฝีปากของตัวเองเสียให้เข็ด มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าจับคางมนให้เงยขึ้นมารับบทลงโทษจากความปากกล้า แต่ทว่า... *กริ๊งงงงงงง!* เสียงกริ่งหน้าประตูดังลั่นขึ้นขัดจังหวะความหวามไหวที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ทำเอาทั้งคู่สะดุ้งสุดตัว พายุชักมือกลับทันทีด้วยใบหน้าบึ้งตึงที่ฉาบด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด ส่วนรินลดาก็รีบผุดลุกขึ้นยืนจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เพื่อซ่อนพิรุธ "ใครมาวะ..." พายุสบถเบาๆ ในลำคอด้วยความหัวเสีย ก่อนจะหันไปถลึงตาใส่หญิงสาวที่ยืนลอยหน้าลอยตาอยู่ "ยืนรออยู่ตรงนี้ อย่าซ่าส์ให้มากนัก!" เขาสบถไล่หลังอย่างหัวเสียแล้วเดินดุ่มๆ ไปเปิดประตูบ้านด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งปรี๊ดถึงขีดสุด แต่ทว่า ทันทีที่บานประตูหนาถูกเปิดออกอย่างไร้ความปรานี ร่างสูงก็ต้องชะงักกึก ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อพบว่าแขกผู้ไม่ได้รับเชิญที่ยืนยิ้มแป้นแล้นอยู่หน้าบ้านในยามวิกาลเช่นนี้... คือไอ้กวินทร์ คนที่เขากำลังหงุดหงิดขี้หน้าที่สุดในปฐพี! "ไงวะเพื่อนรัก... พอดีกูเป็นห่วงกลัวรินเขาจะปรับตัวไม่ได้ ก็เลยแวะมาช่วยเฝ้าบ้านให้ซะเลย" กวินทร์ยิ้มกว้าง ส่งสายตาท้าทายมาให้พายุที่ยืนหน้าดำคร่ำเครียดอยู่หน้าประตู ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "มหายุทธ์ไร้เทียมทาน" เสมอมานะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!