กวินทร์วางแผนร้าย

“ถอยไปนะ กวินทร์!” เสียงหอบหายใจระรัวของรินลดาดังขึ้น พร้อมกับแผ่นหลังที่แนบชิดติดกับบานประตูไม้เนื้อแข็ง เธอใช้สองมือดันอกอีกฝ่ายไว้สุดแรง แต่สำหรับชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งที่แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งร้ายและแรงปรารถนาอันบิดเบี้ยว แรงแค่นี้ไม่ได้ทำให้เขาสะเทือนแม้แต่น้อย กวินทร์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน รอยยิ้มที่เคยดูอบอุ่นและเป็นมิตรยามเป็นเพื่อนสนิท บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นและเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มมุมปากนั้นกรีดลึกลงไปในความรู้สึกของหญิงสาวจนเธอต้องเบือนหน้าหนีด้วยความสะพรึง “ถอยเหรอ? ริน... เธอคิดว่าเรามาไกลขนาดนี้เพื่อจะถอยกลับไปเป็นแค่เพื่อนแก้เหงาของเธออย่างนั้นเหรอครับ?” กวินทร์กระซิบเสียงต่ำชิดใบหู ปลายนิ้วเรียวยาวเอื้อมขึ้นไปเกลี่ยเส้นผมที่ระกรอบหน้าให้อย่างถือวิสาสะ “เอกสารสลับตัวและสัญญาจำยอมฉบับนั้น... อยู่ในกระเป๋าเสื้อสูทของฉันนี่เอง ถ้าพายุเปิดประตูเข้ามาแล้วเห็นเราอยู่ในสภาพนี้ คิดว่าประธานหนุ่มผู้หยิ่งผยองคนนั้นจะทำหน้ายังไงนะ?” “คุณมันบ้าไปแล้วกวินทร์! เอาสัญญานั่นคืนมาเดี๋ยวนี้!” รินลดาตวาดเสียงกร้าว นัยน์ตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว เธอไม่คิดเลยว่าคนที่เธอเคยไว้ใจที่สุดจะกลายเป็นงูพิษที่รอวันฉกกัดเธอในยามเผลอ กวินทร์หัวเราะในลำคอเบาๆ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “ฉันไม่ได้บ้า ริน... ฉันแค่กำลังทวงสิ่งที่ควรเป็นของฉันคืน พายุมีพร้อมทุกอย่าง เงิน อำนาจ และชื่อเสียง แต่เธอมันก็เป็นแค่เครื่องมือขัดดอกในเกมธุรกิจของเขา ถ้าเธอฉลาดพอ... เธอกวาดกระเป๋าแล้วเดินตามฉันออกไปทางประตูหนีไฟตอนนี้ ชีวิตของเธอกับแม่จะปลอดภัย และสัญญาบ้าๆ นั่นก็จะถูกเผาทิ้งทันที” บรรยากาศภายในห้องพักส่วนตัวของเพนต์เฮาส์หรูตึงเครียดจนแทบจะระเบิด เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบจากทางเดินด้านนอกกำลังใกล้เข้ามาทุกขณะ ปลายทางคือห้องนี้... ห้องที่พายุ อัครเดโช กำลังก้าวเข้ามาด้วยความระแวงและสัญชาตญาณนักล่าที่ถูกกระตุ้น กวินทร์ไม่รอช้า เขาคว้าข้อมือเล็กของรินลดาไว้แน่นแล้วดึงเข้าหาตัวเพื่อจัดฉากให้ดูหมิ่นเหม่ที่สุด แต่รินลดากลับไม่ยอมตกเป็นเหยื่อฝ่ายเดียว เธองอเข่าขึ้นกระแทกเข้าที่หน้าท้องของเขาอย่างเต็มแรงโดยไม่ลังเล! “อึก...!” กวินทร์หน้าซีดเผือด เซถอยหลังไปสองก้าวด้วยความจุก ร่างสูงงอตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด นัยน์ตาคมกริบตวัดมองหญิงสาวอย่างเหลือเชื่อ “เธอ... กล้ามากนะรินลดา!” “ฉันไม่ใช่ตุ๊กตาให้ใครมาบงการ!” รินลดาใช้จังหวะนั้นผลักร่างของกวินทร์ออกไปจนพ้นทาง มือเรียวรีบควσόลูกบิดประตูเพื่อจะหนีออกไปข้างนอก แต่ทว่า... *คลิก!* ก่อนที่ปลายนิ้วของเธอจะทันได้หมุนเปิดประตู กลอนประตูด้านนอกถูกบิดเปิดออกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของพายุที่ก้าวพรวดเข้ามาในห้องด้วยออร่าความเย็นชาที่แผ่พุ่งจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันตาเห็น นัยน์ตาคมกริบสีนิลกวาดตามองสภาพภายในห้องอย่างรวดเร็ว จากร่างของกวินทร์ที่กำลังยืนกุมท้องด้วยความเจ็บปวด ไปจนถึงรินลดาที่ยืนหอบหายใจจนอกกระเพื่อม ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความโกรธและตื่นตระหนก ความเงียบงันอันน่าอึดอัดปกคลุมไปทั่วบริเวณ ชั่ววินาทีนั้น... สายตาของพายุที่มองมาที่รินลดาราวกับมีใบมีดนับร้อยเล่มกรีดแทะ “นี่สินะ... เหตุผลที่เธอวิ่งวุ่นลับหลังฉัน” เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมาเต็มไปด้วยความเหยียดหยันและรอยร้าวลึกที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ พายุแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ “สนุกมากไหมกับการเล่นละครตบตาฉัน รินลดา?” “คุณพายุ... ฟังฉันก่อนนะคะ มันไม่ใช่...” รินลดาละล่ำละลักอธิบาย ดวงตาคู่สวยเริ่มคลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำใส เมื่อเห็นความเข้าใจผิดที่ฉายชัดในแววตาของชายหนุ่ม เธอก้าวเข้าไปใกล้เพื่อจะเอื้อมมือไปแตะแขนเขา แต่กลับถูกปัดออกอย่างไม่ใยดี “อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!” พายุสะบัดแขนออกอย่างไร้เยื่อใย หัวใจของเขากำลังเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเประหว่างความโกรธแค้นและความเจ็บปวดที่ถูกหักหลัง ภาพของกวินทร์และรินลดาที่ยืนประชิดกันเมื่อครู่ยังคงติดตา “ฉันเกลียดที่สุดคือคนทรยศ... และเธอก็ทำให้ฉันเห็นแล้วว่า ฉันคิดผิดแค่ไหนที่ยอมให้ผู้หญิงเห็นแก่เงินอย่างเธอเข้ามาอยู่ในชีวิต” กวินทร์ที่ตั้งตัวได้แล้ว ยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหล่อเหลายกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า เขารีบฉวยโอกาสนี้ในการราดน้ำมันลงบนกองไฟทันที “พายุ... นายอย่าไปโทษรินเลย เป็นฉันเองที่มารับเธอตามสัญญา... สัญญาที่เธอเป็นคนเซ็นเองว่าถ้ารับเงินก้อนนั้นจากฉัน เธอจะต้องเดินออกไปจากชีวิตของนาย” กวินทร์พูดโกหกหน้าตาย พร้อมกับดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อสูท ชูขึ้นให้พายุเห็น รินลดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด “นายพูดบ้าอะไรของนายนะกวินทร์! นั่นมันเอกสารปลอม! คุณพายุ อย่าไปเชื่อเขานะคะ!” พายุก้มมองกระดาษในมือของกวินทร์ แววตาไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวราวกับหินผา ความเชื่อใจที่เขามีต่อหญิงสาวพังทลายลงในพริบตา พายุกัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นนูนเด่น น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาเต็มไปด้วยความเยือกเย็นและตัดเยื่อใย “ไม่ต้องอธิบายอะไรอีกแล้ว... เอกสารฟ้องร้องและสัญญาฉบับจริงอยู่ที่ไหน ฉันไม่สน” พายุหันมามองรินลดาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ราวกับเธอนั้นไร้ตัวตน “เก็บข้าวของของเธอไปซะ แล้วไสหัวออกไปจากพายุ... อย่าให้ฉันต้องเห็นหน้าเธออีกเป็นครั้งที่สอง” คำพูดนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลงกลางใจของรินลดา ร่างกายของเธอชาดิกจนแทบก้าวไม่ออก น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลรินลงมาอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ แต่ทว่า ในวินาทีที่เธอกำลังจะหันหลังเดินหนีด้วยความพ่ายแพ้ สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้กระเป๋าเอกสารของกวินทร์ที่ร่วงอยู่บนพื้น มันไม่ใช่สัญญาจำยอมอย่างที่กวินทร์กล่าวอ้าง... แต่มันคือเอกสารโอนกรรมสิทธิ์บริษัทของพายุที่ถูกปลอมแปลงลายเซ็น พร้อมตราประทับลับที่กวินทร์ใช้ชื่อเธอเป็นนอמי! รินลัดากลั้นใจ ก้มลงคว้าเอกสารแผ่นนั้นขึ้นมาทันทีก่อนที่กวินทร์จะทันตั้งตัว! “คิดจะทำอะไร!” กวินทร์หน้าถอดสี พุ่งเข้าคว้าข้อมือเธอสุดแรง “อยากรู้ไหมล่ะว่าใครกันแน่ที่ทรยศนาย... พายุ! ดูนี่สิ!” รินลดาตะโกนสุดเสียงพร้อมกับชูเอกสารตัวจริงและหลักฐานมัดตัวชิ้นสำคัญขึ้นตรงหน้าประธานหนุ่มในเสี้ยววินาทีที่พายุกำลังจะหันหลังเดินออกจากห้องไป! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "มหายุทธ์ไร้เทียมทาน" นะครับ