เมื่อความเงียบงันคือคำตอบ

แก้วกาแฟเอสเพรสโซ่ช็อตคู่ตรงหน้าเย็นสนิทจนหยดน้ำเกาะพราวข้างแก้ว ทว่ามันไม่น่าหงุดหงิดเท่ากับความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่วเพนต์เฮوسหรูใจกลางเมือง พายุตวัดสายตามองหน้าจอสมาร์ทโฟนบนโต๊ะทำงานที่นิ่งสนิทอย่างไร้การเคลื่อนไหวมาสามวันเต็ม ไม่มีแม้แต่ข้อความปฏิเสธคำสั่งงี่เง่า ไม่มีเสียงเถียงคำไม่ตกฟาก และไม่มีรอยยิ้มเยาะเย้ยที่เขาเคยนึกรำคาญใจ ให้ตายสิ... บ้านทั้งหลังกว้างใหญ่เกินไปหรือไง ทำไมมันถึงได้เงียบเหงาขนาดนี้ ประธานหนุ่มผู้กุมอำนาจเหนืออาณาจักรธุรกิจหมื่นล้านขยับตัวด้วยความกระสับกระส่าย นิ้วเรียวเคาะโต๊ะทำงานเสียงดัง *ก๊อก ๆ* เป็นจังหวะเพื่อขับไล่ความหงุดหงิดที่เกาะกุมก้นบึ้งหัวใจ เขากำลังเผชิญหน้ากับสิ่งที่เกลียดชังที่สุดในชีวิต... ความว่างเปล่า ความว่างเปล่าที่ไม่มีรินลดา ภาพเหตุการณ์เมื่อสามวันก่อนย้อนกลับเข้ามาในหัว คำพูดตัดพ้อด้วยความอวดดีของเธอยังคงก้องกังวาน *“คิดว่าคนอย่างรินลดาจะไม่มีที่ไปเหรอคะคุณพายุ? เลิกทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเสียที เราไม่ได้เป็นอะไรกัน!”* ตอนนั้นเขาสวนกลับเธอด้วยถ้อยคำเชือดเฉือนพอกัน ขับไล่เธอให้ออกไปให้พ้นหน้าเพราะทนความอวดดีนั้นไม่ไหว แต่เขากลับลืมคิดไปว่า... ทันทีที่ประตูบานนั้นปิดลง หัวใจที่เคยถูกเติมเต็มด้วยความวุ่นวายใจ กลับกลายเป็นหลุมดำเวิ้งว้างที่ไม่มีอะไรแทนที่ได้เลย "รั้นนัก... คิดว่าหนีไปได้ตลอดรอดฝั่งหรือไง" พายุพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาคมกริบฉายแววความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ใต้ความหยิ่งผยอง เขายอมรับกับตัวเองก็ได้... ยอมรับในความพ่ายแพ้ต่อผู้หญิงปากร้ายคนนั้น รินลดาไม่ได้เป็นแค่นางบำเรอตามสัญญา เธอกลายเป็นออกซิเจนที่เขาเสพติดไปเสียแล้ว ร่างสูงผุดลุกขึ้นคว้าสูทราคาแพงมาพาดบ่าอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะก้าวฉับๆ ออกจากห้องทำงานเพื่อมุ่งหน้าไปยังจุดหมายเดียวที่อาจทำให้ความทรมานนี้สิ้นสุดลง ทว่า... ทันทีที่เขาเปิดประตูลิฟต์ส่วนตัวเพื่อลงไปยังชั้นล่าง เสียงแจ้งเตือนข้อความจากสมาร์ทโฟนในมือก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ *ติ๊ง!* พายุก้มลงมองหน้าจอด้วยหัวใจที่เต้นรัวระรัวอย่างลืมตัว ความหวังวาบขึ้นในอกว่าอาจจะเป็นข้อความจากเธอ... จากรินลดา แต่ทว่า สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอกลับเป็นภาพถ่ายใบเสร็จการชำระเงินค่าเช่าห้องพักแห่งหนึ่ง พร้อมกับข้อความสั้นๆ จากเบอร์แปลกหน้าที่ส่งตรงเข้ามา [ถ้าไม่อยากให้ "คนของคุณ" ต้องเดือดร้อนเพราะหนี้สินก้อนโต... ก็มาเคลียร์แทนเธอซะที่ผับ M-Zone คืนนี้] ดวงตาคมกริบของพายุหรี่แคบลงทันที รังสีความเย็นยะเยือกแผ่พุ่งออกมาจากร่างจนอุณหภูมิรอบตัวแทบลดฮวบ ความกังวลแปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงแห่งความโทสะในชั่วพริบตา กล้าดียังไง... ใครมันบังaอาจแตะต้องรินลดา! รถยนต์สปอร์ตคันหรูพุ่งทะยานออกจากอาคารด้วยความเร็วสูงราวกับพายุฝนคะนอง อารมณ์ดิบเถื่อนและสัญชาตญาณความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของตื่นเต็มพิกัด เขารู้ดีว่าความเงียบงันตลอดสามวันที่ผ่านมาเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของพายุลูกใหญ่ และเขาจะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากเธอไปจากอ้อมกอดนี้เด็ดขาด เมื่อรถหรูเบรกเอี๊ยดสนิทหน้าร้านผับชื่อดัง พายุก้าวลงมาด้วยท่าทางดุดันราวกับมหายุทธ์ผู้ไร้เทียมทานที่พร้อมจะพังทลายทุกสิ่งขวางหน้า เขากวาดสายตาคมปลาบมองหาเป้าหมายท่ามกลางแสงสีเสียงอึกทึกในร้าน ก่อนจะชะงักฝีเท้าลงเมื่อเห็นภาพบาดตาบาดใจที่มุมมืดของโซนวีไอพี รินลดากำลังนั่งอยู่บนโซฟา โดยมีกวินทร์... ศัตรูหัวใจตัวฉกาจกำลังโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เธอเพื่อกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างด้วยท่าทางสนิทสนมเกินเพื่อน! พายุรู้สึกเหมือนเลือดในกายเดือดพล่านจนแทบทะลักออกทางหู ความหึงหวงพุ่งทะยานถึงขีดสุดจนลืมตัว เขาก้าวเข้าไปกระชากร่างของกวินทร์ให้ออกห่างจากเธอกระเด็นไปอีกทางอย่างแรง พร้อมกับเสียงตวาดลั่นที่กดต่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว "ถอยออกไปจากผู้หญิงของฉัน!" รินลดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ใบหน้างามหันมามองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความระคนตกใจและไม่คาดคิด เธออ้าปากค้างราวกับอยากจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่ยังไม่ทันที่ใครจะได้พูดคำใด ประตูทางเข้าโซนวีไอพีก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่สามที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวหยุดชะงักลงทันที... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและติดตามผลงานของ "มหายุทธ์ไร้เทียมทาน" เสมอมานะครับ