ปากแข็งได้อีก

เสียงหัวใจที่เต้นโครมครามดังกลบเสียงเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานหรูหราจนแทบไม่ได้ยินเสียงลมหายใจ รินลดายืนถือแท็บเล็ตค้างไว้กลางอากาศ ปลายนิ้วเรียวชื้นเหงื่อเล็กน้อยขณะจ้องมองร่างสูงใหญ่ของประธานหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้มะฮอกกานี คำถามที่เธอเพิ่งเอ่ยออกไปเมื่อครู่—ประโยคที่ถูกส่งต่อมาจากมารดาของเขา—เปรียบเสมือนก้อนหินที่ถูกโยนลงไปในบึงน้ำนิ่งสนิท แรงกระเพื่อมแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง สร้างความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก "ริมทะเลหรือในโรงแรมดีคะ?" พายุ อัครเดโช ไม่ได้ตอบทันที เขายังคงก้มหน้าเซ็นเอกสารในมือ ปลายปากกาหมึกซึมราคาแพงขยับลากเส้นสายอย่างมั่นคง ราวกับว่าคำพูดของเธอเป็นเพียงเสียงกระซิบของแมลงวันตัวหนึ่ง ไม่มีน้ำหนักพอที่จะทำให้สมาธิอันเยือกเย็นของเขาพังทลายลงได้ ทว่า... สันกรามที่ขบเข้าหากันจนนูนเด่นขึ้นมา และเส้นเลือดที่ปูดโป่งเล็กน้อยบริเวณขมับ กลับทรยศความนิ่งเฉยนั้นอย่างสิ้นเชิง "คุณแม่คงว่างมากสินะ ถึงได้เอาเรื่องไม่เป็นเรื่องมาใส่หัวคุณ" พายุเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีย์จ้องมองเธอเขม็ง แววตานั้นเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและคมปลาบ "หรือว่าคุณเองก็ตื่นเต้นจนเนื้อตัวสั่น อยากจะสวมชุดเจ้าสาวเต็มทีแล้วล่ะสิ รินลดา" รินลดาเม้มปากแน่น ความรู้สึกอายปนโมโหตีรวนขึ้นมาในอก เธอไม่ได้เป็นคนเริ่มพูดเรื่องนี้สักหน่อย แต่เขากลับโยนความผิดและคำดูถูกใส่เธออีกตามเคย "ถ้าฉันอยากแต่งงานกับคุณจริงๆ ฉันคงต้องไปเช็คสมองครั้งใหญ่ก่อนล่ะค่ะ ประธานพายุ" เธอย้อนกลับเสียงเรียบ พยายามรักษาอาการนิ่งสงบให้มากที่สุด แม้ในใจจะอยากหยิบแฟ้มเอกสารฟาดหน้าหล่อๆ ของเขาให้หายหมั่นไส้สักที "ฉันแค่ทำหน้าที่มาถามตามที่คุณแม่ของคุณสั่ง หากคุณไม่อยากตอบ จะส่งข้อความไปบอกท่านเองก็ได้นะคะ ฉันจะได้ไม่ต้องมารับฟังคำพูดเหน็บแนมพวกนี้" "ปากเก่งขึ้นนี่" พายุวางปากกาลง เสียงกระทบกับพื้นโต๊ะดังสนั่นสะท้อนความหงุดหงิดที่พุ่งพล่าน เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าวอย่างคุกคาม ร่างสูงใหญ่ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายอันตรายทำให้รินลดาต้องถอยหลังโดยสัญชาตญาณ จนกระทั่งแผ่นหลังบางชนเข้ากับบานประตูห้องทำงานสีทึบ หนทางถอยถูกปิดตาย... พายุหยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างกันแทบไม่มีเหลือ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับความเร่าร้อนเฉพาะตัวแผ่ซ่านเข้ามาในโสตประสาท รินลดาต้องแหงนหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาคู่สวยฉายแววระแวดระวัง แม้ปากจะเก่งแค่ไหน แต่สถานการณ์ในตอนนี้ทำให้เธอใจสั่นระทึกอย่างห้ามไม่อยู่ "ถอยไปเลยนะคะ..." เธอเอ่ยเตือนเสียงสั่นเล็กน้อย พยายามผลักอกแกร่งของเขาออกห่าง แต่เขากลับยืนนิ่งราวกำแพงหิน แถมยังโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "ทำไม? กลัวหรือไง?" พายุเอ่ยเสียงทุ้มต่ำพร่า เลื่อนใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูของเธอ ลลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนลุกซู่ "ทีเมื่อกี้ยังพูดจาฉอดๆ ท้าทายฉันอยู่เลยไม่ใช่เหรอ หืม... ผู้หญิงหน้าเงินอย่างคุณ ที่ยอมเซ็นสัญญากับฉัน ก็เพราะหวังจะฮุบสมบัติของตระกูลอัครเดโชอยู่แล้วนี่ จะมาทำเป็นรักนวลสงวนตัวทำไม" คำพูดที่ดูถูกเหยียดหยามนั้นบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก รินลดาหน้าชาวาบ ความโกรธเกรี้ยวพุ่งทะยานขึ้นมาถึงขีดสุด เธอรวบรวมแรงทั้งหมดผลักอกเขาเต็มแรงจนพายุเซถอยหลังไปสองก้าว ดวงตาคู่สวยคลอหน่วยด้วยหยาดน้ำใส แต่เธอไม่ยอมปล่อยให้มันไหลออกมาเด็ดขาด ความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีทำให้เธอเชิดหน้าขึ้นจ้องตากลับอย่างไม่เกรงกลัว "ใช่ค่ะ! ฉันมันผู้หญิงหน้าเงิน!" รินลดากัดฟันกรอด น้ำเสียงสั่นเครือแต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ถ้าฉันไม่จำเป็นต้องใช้เงินก้อนโตเพื่อรักษาบ้านหลังสุดท้ายของครอบครัว ฉันไม่มีวันเอาชีวิตตัวเองมาผูกติดกับผู้ชายปากร้าย เย่อหยิ่ง และไร้หัวใจอย่างคุณหรอกค่ะ!" พายุชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบวูบไหวลงชั่วพริบตาเมื่อเห็นหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอในดวงตาของเธอ แต่ทิฐิและปมในใจที่ฝังรากลึกกลับทำหน้าที่สกัดกั้นความรู้สึกผิดทั้งหมดเอาไว้ เขาเกลียดการถูกผูกมัด และเกลียดความจริงที่ว่า... ผู้หญิงตรงหน้ามีอิทธิพลต่อจังหวะการเต้นของหัวใจเขามากเกินไป ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศในห้องทำงานชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบสะท้อนของคนทั้งคู่ที่ยืนประจันหน้ากันด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย พายุแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันถูกยกขึ้นที่มุมปากเพื่อปกปิดความปั่นป่วนในอก "ดี... รู้จักเจียมตัวเสียบ้างก็ดี รินลดา จำใส่สมองเอาไว้ว่าเราเป็นอะไรกัน งานแต่งงานบ้าบอนั่น จะจัดที่ไหนก็ช่าง หัวเด็ดตีนขาดฉันก็ไม่ยอมให้มันมีความสุขหรอก เพราะฉะนั้น เลิกฝันกลางวันว่าเราจะเป็นสามีภรรยาที่รักกันหวานชื่นได้เลย" หัวใจของรินลดาเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ แม้เธอจะรู้ดีว่าสัญญาฉบับนี้เป็นเพียงเรื่องธุรกิจและความจำเป็น แต่พอได้ยินคำปฏิเสธที่ไร้เยื่อใยจากปากเขาโดยตรง มันกลับสร้างความรู้สึกเคว้งคว้างอย่างประหลาด เธอยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกลวกๆ แล้วสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา "วางใจเถอะค่ะ ประธานพายุ" เธอยิ้มหยันตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นไม่แพ้กัน "ฉันไม่มีวันรักคนอย่างคุณลงหรอกค่ะ เรื่องงานแต่ง ฉันจะไปบอกคุณแม่เองว่าคุณ 'ปฏิเสธ' แบบลูกผู้ชาย... เอ๊ะ หรือควรจะบอกว่า คุณกลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะเผชิญหน้ากับฉันดีล่ะคะ?" ดวงตาของพายุวาวโรจน์ขึ้นมาทันที รังสีความน่ากลัวแผ่ออกมาจากร่างสูง เขาไม่ชอบให้ใครมาท้าทาย และยิ่งเกลียดคำดูถูกที่ออกจากปากผู้หญิงคนนี้ ก่อนที่พายุจะทันได้เอאะคำพูดใดตอกกลับ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยการบิดลูกบิดเปิดเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต "พายุ! แย่แล้ว..." เสียงทุ้มคุ้นหูที่ดังแทรกขึ้นมาทำให้ทั้งคู่หันไปมองพร้อมกัน กวินทร์ยืนหอบหายใจอยู่ตรงกรอบประตู ใบหน้าคมคายเคร่งเครียดจนเห็นได้ชัด สายตาของเพื่อนสนิทกวาดมองระหว่างพายุและรินลดาที่ยืนชิดติดกันด้วยความประหลาดใจ "เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... ที่ไซต์งานโปรเจกต์ใหญ่ริมทะเล เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น คนของเรากำลังมีปัญหาร้ายแรง!" รินลดาเบิกตากว้างเมื่อได้ยินชื่อโปรเจกต์นั้น ส่วนพายุหันขวับกลับมามองหน้าเธอทันที แววตาคมกริบฉายประกายความระแวงและดุดันขึ้นมาอีกครั้ง ...ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของผมด้วยนะครับ