ความเสียใจที่เกินบรรยาย

เอกสารสัญญาฉบับนั้นปลิวว่อนตกลงแทบเท้า รอยหมึกสีดำบนกระดาษราคาถูกช่างบาดตาจนน่าขัน ในเมื่อรินลดายอมก้าวเดินออกไปจากชีวิตของเขาด้วยความว่างเปล่า ทว่าสิ่งที่เธอทิ้งไว้เบื้องหลังไม่ใช่แค่เศษกระดาษระդับข้อตกลงทางธุรกิจ แต่มันคือความจริงอันโหดร้ายที่พายุ เพิ่งตระหนักได้ในวินาทีที่สายเกินแก้ "คุณมันก็แค่คนตาบอดคนหนึ่ง... พายุ" เสียงของกวินทร์ที่ยืนค้ำหัวเขาอยู่เมื่อครู่ยังคงก้องกังวนอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงเยาะเย้ย แต่มันคือเสียงสะท้อนของความจริงที่ว่า เขานั่นเองที่เป็นคนผลักไสผู้หญิงที่รักเขาด้วยใจจริงออกไปอย่างไร้เยื่อใย รินลดาไม่ได้ต้องการเงินทองนับสิบล้านที่เขาเคยยื่นให้เพื่อตีตราจองเธอ เธอต้องการเพียงแค่ความเชื่อใจ—สิ่งเดียวที่คนอย่างพายุไม่เคยคิดจะมอบให้ใคร ความเงียบงันภายในเพนต์เฮوسต์หรูหรากว้างใหญ่ช่างน่าสะพรึงกลัว กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่เธอใช้ประจำยังคงลอยวนเวียนอยู่จางๆ บริเวณโซฟาหนังราคาแพง ทว่าเจ้าของกลิ่นกลับไม่อยู่ตรงนั้นอีกแล้ว ร่างสูงสง่าของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครทรุดกายลงนั่งบนขอบโซฟาอย่างไร้เรี่ยวแรง มือหนากุมขมับแน่นขณะที่หัวใจข้างซ้ายกำลังเต้นระรัวด้วยความเจ็บปวดแปลบปลาบ ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นยักษ์ซัดถล่มกำแพงทิฐิที่เขาสร้างขึ้นมาทั้งชีวิตให้พังทลายลงมาในพริบตา "ผมมันโง่... โง่สิ้นดี" พายุพึมพำกับความว่างเปล่า เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครืออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ภาพเหตุการณ์เมื่อหลายวันก่อนย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับภาพสโลว์โมชั่น วันนั้น... วันที่รินลดาพยายามจะอธิบายความจริงเรื่องเอกสารทางการแพทย์ในมือ วันที่ดวงตากลมโตคู่นั้นเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา แต่เขากลับเลือกที่จะปิดหู ปิดตา และพ่นคำพูดร้ายกาจใส่เธอเพื่อรักษาความอีโก้ของตัวเอง *“ถ้าเธออยากได้เงินนัก งั้นก็เซ็นสัญญาแล้วไสหัวไปให้พ้นหน้าฉันซะ!”* คำพูดใจร้ายเหล่านั้นย้อนกลับมาทุบตีหัวใจของเขาในยามนี้ มันเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าถูกคมดาบกรีดแทงเสียอีก รินลดาไม่ได้ขายศักดิ์ศรี เธอยอมรับข้อเสนออันแสนอัปยศของเขาเพื่อหาเงินมารักษาแม่ที่กำลังป่วยหนัก แต่เขากลับเหยียบย่ำน้ำใจของเธอ ซ้ำยังปรักปรำว่าเธอมีความสัมพันธ์ลับๆ กับกวินทร์ ทั้งที่ความจริงแล้วกวินทร์เป็นเพียงเพื่อนสนิทที่คอยยื่นมือเข้าช่วยในวันที่เธอตกอับต่างหาก พายุกัดกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปーン ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความหยิ่งผยองบัดนี้กลับแดงก่ำ ร่างกายสั่นเทาด้วยความโกรธตัวเอง ความหวาดกลัวที่จะถูกทอดทิ้งซึ่งเป็นปมในใจมาตั้งแต่เด็กทำให้เขาผลักไสคนที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างออกไป เขากลัวว่าถ้าเขารักใครสักคนอย่างหมดหัวใจ คนคนนั้นจะทิ้งเขาไปเหมือนกับที่แม่แท้ๆ ของเขาเคยทำในอดีต สุดท้ายแล้ว... ความกลัวที่ไร้เหตุผลนั้นกลับกลายเป็นอาวุธที่ย้อนกลับมาทำลายตัวเขาเองอย่างเจ็บแสบที่สุด "ริน..." ชื่อของเธอดังเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันจนห่อเลือด ความรู้สึกโหยหาตีรัน พายุผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างรวดเร็ว กุญแจรถยนต์ราคาแพงถูกคว้าขึ้นมาถือไว้แน่นด้วยมือที่สั่นระริก ไม่ได้การ... เขารอช้าไม่ได้อีกต่อไปแล้ว หากเขาต้องคุกเข่าขอร้องให้เธอกลับมา เขาก็ยอม! ขอแค่ให้เขามีโอกาสได้แก้ไขความผิดพลาดโง่ๆ นี้ ต่อให้ต้องแลกด้วยศักดิ์ศรีทั้งหมดที่เขามี เขาก็ไม่สนอีกแล้ว ทว่าในวินาทีที่เขาก้าวเท้าไปยังประตูห้องรับแขก เสียงสัญญาณเตือนภัยจากระบบรักษาความลับอัจฉริยะก็ดังขึ้นเบาๆ *ติ๊ด... ติ๊ด...* ร่างสูงชะงักฝีเท้า หัวใจที่กำลังเต้นรัวด้วยความร้อนรนพลันกระตุกวูบ ประตูห้องเพนต์เฮาสต์ไม่ได้ถูกเปิดออกด้วยระบบสแกนลายนิ้วมือของเขา แต่เสียงบิดลูกบิดจากด้านนอกกำลังดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงของใครบางคนก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่ได้รับเชิญ พายุนิ่งค้าง ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าผู้มาเยือนยามวิกาลคือใคร รินลดา... เธอกลับมาทำไม? หรือว่าเธอลืมของสำคัญบางอย่าง? แต่ทว่า... เมื่อกวาดสายตามองเลยไปยังร่างของหญิงสาวผู้เป็นเจ้าของดวงใจ พายุก็ต้องผะผ่าวไปทั่วทั้งร่าง ลมหายใจของเขาติดขัดอยู่ในลำคอทันที รินลดายืนตัวสั่นเทาอยู่ตรงขอบประตู ใบหน้าหวานซีดเผือดไร้สีเลือด หยาดน้ำตาไหลอาบสองแก้มอย่างเงียบเชื่อง ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของประธานหนุ่มหยุดเต้นไปชั่วขณะ ไม่ใช่แววตาที่แตกสลายจนแทบไม่เหลือชิ้นดีของเธอ แต่เป็นรอยแผลฟกช้ำและคราบเลือดจางๆ ที่มุมปาก รวมถึงโทรศัพท์มือถือในมือของเธอที่กำลังเปิดหน้าจอค้างไว้... หน้าจอที่แสดงภาพถ่ายข้อความเสียงจากเบอร์แปลก พร้อมกับข้อความขู่ฆ่าที่ส่งตรงมาจากคนในอดีตที่เขาคิดว่ามันจบไปแล้ว "พายุ..." เสียงหวานเอ่ยเรียกชื่อเขาแผ่วเบา ร่างบางทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ราวกับว่าความลับที่เธอพยายามปกปิดและแบกรับไว้คนเดียวตลอดมา ได้ถูกกระชากหน้ากากออกจนหมดสิ้นในวินาทีนี้เอง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะครับ