คืนที่ต้องคุยกันให้รู้เรื่อง

"ถ้าคุณยังก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ผมจะไล่คุณออกทั้งคู่ เดี๋ยวนี้!" น้ำเสียงของกวินทร์ไม่ได้ดังลั่น แต่มันทรงพลังพอที่จะหยุดการเคลื่อนไหวของคนทั้งห้องให้อยู่ในสภาพแข็งค้าง รังสีความหึงหวงและโทสะที่ระอุอยู่รอบตัวพายุก่อนหน้านี้ถูกเบรกด้วยความตกใจชั่วขณะ ก่อนที่นัยน์ตาคมกริบของประธานหนุ่มจะแปรเปลี่ยนเป็นความเยียบเย็น ทว่าแฝงไว้ด้วยความหงุดหงิดอย่างถึงที่สุด รินลดาสะดุ้งสุดตัว ร่างบางที่แนบชิดอยู่กับโต๊ะทำงานสะท้านเฮือก เธอดันอกกว้างของพายุออกสุดแรง พร้อมกับรีบจัดเสื้อผ้าและผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่เข้าทาง ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูด้วยความอับอายและโกรธขึง เธอมองกวินทร์ที่ยืนหน้าถมึงทึงอยู่ตรงกรอบประตูสลับกับพายุที่ยืนกอดอกพ่นลมหายใจฮึดฮัด "กวินทร์... นายเข้ามาทำไมโดยไม่เคาะห้อง" พายุเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ดวงตาดุดันจ้องมองเพื่อนสนิทราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ความหงุดหงิดพุ่งพล่านยิ่งกว่าเดิมเมื่อถูกขัดจังหวะในวินาทีที่เขากำลังจะทลายกำแพงในใจของหญิงสาว "ถ้าผมเคาะ... ผมคงไม่ได้เห็นภาพทุเรศๆ ที่เจ้านายกำลังปล้ำเลขาฯ ตัวเองคาโต๊ะทำงานหรอกมั้งครับพายุ!" กวินทร์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและโกรธกรำไม่แพ้กัน เขาก้าวฉับๆ เข้ามาในห้องแล้วดึงแขนของรินลดากลับมาอยู่ข้างกายตนเองโดยอัตโนมัติ "ลดา... คุณเจ็บตรงไหนไหมครับ เขาทำอะไรคุณหรือเปล่า" รินลดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอดึงแขนตัวเองกลับอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยว ปรายตามองกวินทร์ด้วยแววตาที่ซับซ้อน "ฉันไม่เป็นไรค่ะ... เอ๊ย... ผม... ฉันหมายถึง ฉันไม่เป็นไรค่ะคุณกวินทร์ ขอบคุณที่เป็นห่วง" เธอเกือบเผลอหลุดคำพูดตามปกติออกไปเพราะความลนลาน "ไม่ต้องมาขอบคุณผมหريكครับ!" พายุตวาดลั่น ดวงตาคมกริบจับจ้องไปที่มือของกวินทร์ที่เพิ่งปล่อยจากแขนของรินลดาด้วยความรู้สึกอยากจะหักมันให้เป็น2ท่อน "กวินทร์! นี่มันเรื่องส่วนตัวระหว่างผมกับเลขาฯ ของผม ออกไปจากห้องนี้ซะ!" "เรื่องส่วนตัว?" กวินทร์แค่นหัวเราะออกมาอย่างน่าสมเพช เขากวาดเอกสารในมือลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่น "นี่เหรอครับเรื่องส่วนตัว? เอกสารงบประมาณโครงการใหม่ที่ผมต้องใช้พรีเซนต์กับบอร์ดบริหารพรุ่งนี้เช้า แต่คุณกลับเอาเวลามาทำเรื่องไร้สาระแบบนี้ในห้องทำงานเนี่ยนะพายุ คุณเอาความรับผิดชอบไปไว้ที่ไหน!" บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันตาเห็น รินลดาเหลือบมองเอกสารบนโต๊ะสลับกับใบหน้าเคร่งเครียดของชายหนุ่มทั้งสอง ความอึดอัดกดทับลงมาจนเธอแทบหายใจไม่ออก ความรู้สึกผิดเริ่มตีตื้นขึ้นมาในอก เธอรู้ดีว่าตัวเองเป็นต้นเหตุของความวุ่นวายทั้งหมดนี้ "คุณกวินทร์... หยุดพูดจาแบบนั้นเถอะค่ะ" รินลดาตัดสินใจก้าวแทรกกลางระหว่างผู้ชายสองคนที่กำลังแผ่รังสีอำมหิตใส่กัน เธอมองหน้าพายุแวบหนึ่งก่อนจะหันไปสบตากับเพื่อนสนิทด้วยแววตาจริงจัง "คุณพายุไม่ได้ทำอะไรฉัน... ฉันต่างหากที่เป็นคนเริ่มทั้งหมดเอง" พายุชะงักกึก นัยน์ตาคมกวาดมองเสี้ยวหน้าหวานของเลขาฯ สาวด้วยความประหลาดใจระคนไม่พอใจ "รินลดา คุณไม่ต้องไปแก้ตัวให้ไอ้บ้านี่!" "ฉันไม่ได้แก้ตัวให้ใครค่ะคุณพายุ!" รินลดาหันขวับกลับมาเผชิญหน้ากับประธานหนุ่ม ดวงตากลมโตฉายแววความอั้นตันที่สะสมมานานนับแรมเดือน "คุณอยากรู้ความจริงนักไม่ใช่เหรอว่าทำไมฉันถึงต้องยอมทำตามสัญญาทุเรศๆ ของคุณ ทำไมฉันต้องทนให้คุณจิกหัวใช้ ทำไมฉันถึงไม่ยอมลาออกทั้งๆ ที่เกลียดขี้หน้าคุณจะตายอยู่แล้ว!" คำพูดที่พรั่งพรูออกมาด้วยความอัดอั้นทำให้พายุถึงกับนิ่งงันไปชั่วขณะ รังสีความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่ถูกแทนที่ด้วยความระทึกในอก เขารู้ดีว่าเธอกำลังจะพูดถึงเรื่องอะไร และนั่นคือสิ่งที่เขากลัวที่สุด—การถูกเปิดเปลือยความจริงที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้ความหยิ่งผยอง "ลดา... คุณพูดเรื่องอะไร" กวินทร์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย เขาจับสังเกตความผิดปกติระหว่างคนทั้งคู่ได้ทันที "สัญญาอะไร? เขากำลังบังคับอะไรคุณอยู่ บอกผมมานะ" "ไม่ต้องยุ่งเรื่องของฉันค่ะกวินทร์!" รินลดาหันไปปฏิเสธเสียงแข็ง น้ำตาคลอเบ้าด้วยความเครียดที่พุ่งถึงขีดสุด เธอยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกลวกๆ ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับพายุอีกครั้ง ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความตัดพ้อและท้าทาย "ใช่... ฉันมันเห็นแก่เงิน!" รินลดากลั้นใจตะโกนออกไปเสียงดังลั่นห้อง น้ำตาหยดใสไหลรินลงมาอาบแก้มอย่างไม่อาจอดกลั้น "ครอบครัวฉันล้มละลาย หหนี้สินท่วมหัว บ้านที่เคยอยู่กำลังจะถูกยึด บริษัทพ่อฉันกำลังจะพังไม่เป็นท่า! ถ้าฉันไม่ยอมเซ็นสัญญาทาสบ้าๆ เพื่อมาเป็นเลขาฯ และ... และมาเป็นที่ระบายอารมณ์ของคุณพายุ ครอบครัวฉันคงไม่มีแผ่นดินจะอยู่แล้ว!" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทำงานหรูชั่วพริบตา กวินทร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ สุดยอดความลับที่เขาไม่เคยรู้มาก่อนถูกเปิดเผยออกมาตรงหน้า พายุยืนนิ่งราวกับถูกสาปให้เป็นหิน มือหนาที่กำหมัดแน่นข้างลำตัวค่อยๆ คลายออก ความหยิ่งผยองทั้งหมดพังทลายลงในพริบตาเมื่อเห็นหยาดน้ำตาบนใบหน้าของหญิงสาว "ลดา..." พายุพึมพำออกมาได้เพียงแค่นั้น น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและไร้ซึ่งความเกรี้ยวกราดโดยสิ้นเชิง "สะใจคุณหรือยังล่ะคะ?" รินลดาหัวเราะทั้งน้ำตา รอยยิ้มที่ปรากฏบนริมฝีปากบางนั้นช่างน่าเวทนาและบาดลึกหัวใจคนมอง "คุณคิดว่าฉันอยากอยู่ใกล้คนปากจัด เอาแต่ใจตัวเอง ไร้เหตุผลอย่างคุณนักเหรอ? ทุกวันที่ฉันต้องตื่นมาเจอหน้าคุณ มันคือความทรมานนะคุณพายุ... แต่ฉันไม่มีทางเลือก!" เธอหันหลังเตรียมจะก้าวเดินหนีออกจากห้องแห่งนี้ด้วยความอับอายและเหนื่อยล้า แต่ทว่า... หมับ! มือหนาคว้าเข้าที่ข้อมือเรียวของเธอไว้แน่น ไม่ได้บีบรัดด้วยความรุนแรงเหมือนทุกครั้ง แต่เป็นการกุมเอาไว้ด้วยแรงสั่นเทราระริกที่สัมผัสได้ รินลดาชะงักกึก เธอพยายามสะบัดออกแต่พายุกลับดึงร่างของเธอกลับเข้ามาปะทะอกกว้างอย่างรวดเร็ว "ปล่อยนะ!" เธอกัดฟันกรวด "ไม่ปล่อย..." พายุซบหน้าลงกับลาดไหล่บาง เสียงกระซิบของเขาแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่มันกลับสั่นเครืออย่างที่รินลดาไม่เคยได้ยินมาก่อนในชีวิต "ผมไม่ได้ตั้งใจจะพูดจาทำร้ายคุณ... ผมแค่วันนั้น... วันที่ผมเห็นคุณยืนอยู่กับมัน ผมกลัว..." "กลัวอะไรของคุณ!" รินลดาตวาดเสียงสั่น หัวใจดวงน้อยเต้นรัวระส่ำด้วยแรงปะทะจากอ้อมกอดที่อบอุ่นและเปราะบางอย่างประหลาด "ผมกลัวว่าคุณจะทิ้งผมไป... เหมือนกับทุกคน" พายุเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ แววตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง บัดนี้กลับฉายแววความเจ็บปวดและหวาดกลัวอย่างชัดเจน หยาดน้ำตาคลอหน่วยในดวงตาคู่คมของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร กวินทร์ที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่เงียบๆ กัดฟันกรวดด้วยความเจ็บใจ เขาขยับตัวก้าวเข้าไปหมายจะกระชากเพื่อนสนิทออกห่างจากผู้หญิงที่ตนรัก "พายุ! แกปล่อยเธอนะเว้ย แกไม่มีสิทธิ์..." ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ขัดจังหวะความตึงเครียดในห้องได้อย่างไม่ทันตั้งตัว ก่อนที่ประธานกรรมการบริหารอาวุโส—คุณปู่ของพายุ—จะผลักประตูเปิดเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งขรึม พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้คนทั้งสามในห้องต้องหยุดหายใจ "พายุ... แกออกมาคุยกับฉันเดี๋ยวนี้ เกิดเรื่องใหญ่ที่บอร์ดบริหารแล้ว!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "มหายุทธ์ไร้เทียมทาน" เสมอมานะครับ