ความหึงที่ไร้ขีดจำกัด

ความเงียบงันภายในห้องทำงานกว้างขวางไม่ได้แปลว่าสงบ หากแต่มันคือก่อนเกิดพายุลูกใหญ่ที่พร้อมจะพัดพาความพินาศทุกอย่างให้ราบเป็นหน้ากลอง เสียงทุ้มแต่นุ่มนวลของท่านผู้หญิงมณีรัตน์ มารดาผู้ให้กำเนิด ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของพายุ แต่อุณหภูมิความเดือดดาลในอกของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งไม่ได้พุ่งเป้าไปที่มารดาผู้มาเยือน สายตาคมกริบดั่งใบมีดของเขาตอนนี้กำลังจดจ้องร่างบางของรินลดาที่ผละออกไปยืนชิดโต๊ะทำงานอย่างรวดเร็วราวกับเด็กทำผิดแล้วกลัวถูกทำโทษ "แม่แค่ผ่านมาแถวนี้ เลยแวะเอาขนมมาฝาก... ดูเหมือนแม่จะมาขัดจังหวะอะไรสำคัญสินะ" ท่านผู้หญิงมณีรัตน์ปรายตามองเลขาฯ สาวหัวรั้นด้วยแววตาเรียบนิ่ง แต่มันเต็มไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศในห้องเบาบางลงถนัดตา "ไม่หครับคุณแม่..." พายุพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ แม้กรามหนาจะขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน "รินลดาแค่กำลังส่งเอกสารผิดพลาด ผมกำลัง... อบรมเธอเรื่องงานอยู่" "อ๋อเหรอจ๊ะ... หน้าผากเกือบจะติดกันอยู่แล้ว ยังเรียกว่าอบรมเรื่องงานอีกหรือ" รอยยิ้มมุมปากของผู้เป็นแม่ช่างเฉียบคมจนคนเป็นลูกชายถึงกับลอบถอนหายใจ "เอาเถอะ แม่ไม่อยู่กวนใจพวกเธอแล้ว พอดีนัดเพื่อนฝากล้องไว้ ฝากสะสางงานให้เรียบร้อยล่ะพายุ คืนนี้อย่าลืมดินเนอร์กับตระกูลวงศ์วานิช" ประโยคสุดท้ายเน้นย้ำชัดเจน ก่อนที่บานประตูกระจกจะปิดลง ทิ้งให้ความอึดอัดระอุคุกรุ่นอยู่ระหว่างคนทั้งคู่ ปัง! เสียงล็อกประตูดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวรินลดาในสามก้าว รวดเร็ว ดุดัน และไร้ซึ่งช่องว่างให้หนีรอด มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวเล็กของเธอทันที แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนถึงกับเจ็บ แต่หนักหน่วงพอที่จะทำให้หญิงสาวรู้ว่าคนตรงหน้ากำลังสติหลุด "ปล่อยนะคุณพายุ! เจ็บนะ!" รินลดาตาดุใส่ทันที เธอเชิดหน้าขึ้นสู้โดยไม่มีความหวาดกลัวเจือปนแม้แต่น้อย สมกับเป็นหญิงสาวที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร "คุณเป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีกเนี่ย อยู่ๆ ก็กระชาก" "ฉันต่างหากที่ต้องถามว่าเธอเป็นบ้าอะไร!" พายุคำรามต่ำในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและอารมณ์บางอย่างที่ตีรวนอยู่ในอก "สนุกมากไหมที่ทำตัวสนิทสนมกับไอ้กวินทร์จนออกนอกหน้า? หรือว่าสัญญาที่เราทำไว้มันยังไม่เร้าใจพอ เธอถึงต้องไปอ่อยผู้ชายคนอื่นเพิ่มอีกคน!" คำพูดที่พ่นออกมาด้วยความหึงหวงและขาดสติทำให้รินลดาชะงัก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นวูบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความขุ่นเคืองที่ลุกโชนขึ้นมาในอก "พูดจาให้เกียรติกันบ้างนะคะ... อ๊ะ! พูดให้เกียรติกันบ้างนะครับ!" รินลดาเผลอหลุดปากแก้คำลงท้ายตามความคุ้นเคยก่อนจะรีบเปลี่ยนเมื่อเห็นสายตาดุร้ายของอีกฝ่ายจ้องเขม็ง "ฉันจะสนิทกับใคร มันก็เรื่องส่วนตัวของฉัน เราทำสัญญาแค่เรื่องงาน ไม่ได้ทำสัญญาขายวิญญาณให้คุณมาควบคุมชีวิตส่วนตัว!" "เรื่องส่วนตัวงั้นเหรอ?" พายุแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบฉายแววเจ็บปวดลึกๆ ที่เจ้าตัวพยายามกลบเกลื่อนด้วยความหยนิ่งผยอง "วันที่มันพาเธอไปเลี้ยงข้าว วันที่มันส่งข้อความหาเธอหยอดคำหวานใส่ทุกวัน เธอก็ทำเป็นเล่นด้วยแบบนี้สินะ รินลดา! เธอเห็นฉันเป็นตัวอะไรวะ!" รินลดานิ่งอึ้งไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบเมื่อเห็นประกายความเจ็บปวดในดวงตาคู่คมนั้น แต่มิอาจยอมรับความพ่ายแพ้ได้ เธอกลับเลือกที่จะใช้คำพูดเชือดเฉือนเพื่อปกป้องกำแพงในใจของตัวเอง "แล้วคุณพายุเดือดร้อนทำไมล่ะคะ? ในเมื่อเราต่างคนต่างอยู่ ต่างคนต่างมีผลประโยชน์ร่วมกัน คุณจะไปควงไฮโซคนไหน ดินเนอร์กับใคร ฉันยังไม่เคยไปก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของคุณเลยสักครั้ง!" "เพราะฉันเป็นผัวเธอไง!" เสียงตะคอกดังลั่นห้องทำงาน จนรินลดาต้องสะดุ้งสุดตัว ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนทั้งคู่ที่ยืนประจันหน้ากันในระยะประชิด แววตาของพายุแดงก่ำด้วยแรงอารมณ์ ทั้งโกรธ ทั้งหึงหวง และเกลียดตัวเองที่พ่ายแพ้ให้กับผู้หญิงปากเก่งคนนี้อย่างราบคาบ รินลดาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นรำไม่เป็นจังหวะกับคำประกาศกร้าวที่หลุดออกมาจากปากของประธานหนุ่ม ความรู้สึกบางอย่างที่พยายามกดทับไว้กำลังจะทะลักออกมา แต่เธอก็ยังเลือกที่จะดึงดัน "เราแต่งงานกันเพราะความจำเป็น คุณก็รู้ดีแก่ใจ..." น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นพร่าเล็กน้อยเมื่อดวงตาคมกริบคู่นั้นก้มลงมองริมฝีปากของเธออย่างจดจ้อง "ใช่... ฉันรู้ดี" พายุก้มหน้าลงมาใกล้ กระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่สั่นระริกไม่แพ้กัน "แต่จำเอาไว้รินลดา... ถึงเราจะเริ่มต้นด้วยสัญญา แต่ร่างกายและหัวใจของเธอตอนนี้ มันเป็นของฉัน... ห้ามให้ไอ้หน้าไหนแตะต้องแม้แต่ปลายนิ้วเด็ดขาด!" ไม่ทันที่รินลดาจะได้อ้าปากเถียงริมฝีปากหยักก็ทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดทั้งหมดทันที มันไม่ใช่จูบที่อ่อนโยน แต่เป็นจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโกรธ ความหึงหวง และความต้องการที่จะตีตราจองจนลมหายใจของเธอแทบขาดหุ่น รินลดาทุบกำปั้นลงบนอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่พายุกลับรวบมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นไปกดไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างโอบกระชับเอวบางให้แนบชิดยิ่งขึ้น ไอร้อนจากร่างกายของทั้งสองหลอมรวมกันจนแทบละลาย รสจูบที่ดุดันเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนที่ดึงดูดใจ รินลดาที่พยายามแข็งขืนในตอนแรกเริ่มอ่อนระทวยลงทีละน้อย ความรู้สึกต่อต้านถูกแทนที่ด้วยความหวามไหวที่พายุจงใจปรนเปรอให้อย่างเอาแต่ใจ มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนผ่านเนื้อผ้า ทำเอาสติที่เหลืออยู่วัลลภของเลขาฯ สาวกระเจิงไปไกล ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงเปิดเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาตของบุคคลที่สาม ทำเอาพายุผละออกจากริมฝีปากบอบบางอย่างไม่เต็มใจนักด้วยความหงุดหงิด "คุณพายุครับ เอกสารด่วนจาก... เฮ้ย! ขอโทษทีวะ กูไม่คิดว่าพวกมึงจะ..." กวินทร์ที่ก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ ชะงักกึกทันทีเมื่อเห็นสภาพของเพื่อนสนิทและเลขาฯ สาวที่ยืนหอบหายใจจนอกกระเพื่อมริมโต๊ะทำงาน แววตาของกวินทร์เปลี่ยนเป็นความตึงเครียดขึ้นมาทันที ขณะที่พายุหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาที่พร้อมจะฆ่าคนได้ทุกเมื่อ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ