ศัตรูหัวใจปรากฏตัว

ความเงียบงันในห้องรับแขกไม่ได้แปลว่าความสงบสุข แต่มันคือแรงระเบิดเวลาที่ถูกจุดชนวนไว้ด้วยสายตาคู่หนึ่ง พายุ อัครเดโช ขยับตัวเพียงเล็กน้อยเพื่อบังร่างระหงของรินลดาไว้ครึ่งซีก สัญชาตญาณดิบของนักล่าตื่นตัวขึ้นทันทีเมื่อผู้มาเยือนไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น ‘กวินทร์’ เพื่อนสนิท (ที่เขาไม่เคยคิดจะนับญาติ) ของหญิงสาว รอยยิ้มมุมปากของกวินทร์ในยามนี้ช่างบาดตาและกวนประสาทเสียจนเส้นเลือดที่ขมับของประธานหนุ่มกระตุกไหว "ไม่คิดว่าประธานพายุผู้แสนงานยุ่ง จะมีเวลามานั่งคลุกคลีกับเลขาฯ ส่วนตัวถึงบ้านพักส่วนตัวได้นะครับ" กวินทร์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความท้าทายอย่างจงใจ รินลดาที่ยืนอยู่ด้านหลังพายุ เม้มริมฝีปากแน่น เธอกำลังจะก้าวออกมาอธิบายสถานการณ์เพื่อไม่ให้เรื่องบานปลาย แต่ทว่า... "เรื่องส่วนตัวของผม ดูเหมือนจะไม่จำเป็นต้องรายงานให้คนนอกอย่างคุณทราบนะครับ, คุณกวินทร์" พายุตอบกลับทันควัน น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้มาใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยาม ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มแผ่รังสีความกดดันออกมาจนอากาศรอบตัวแทบจะหลอมละลาย ความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามปฏิเสธมาตลอด พลุ่งพล่านขึ้นมาจนยากจะควบคุม เมื่อเห็นไอ้ท่าทางสนิทสนมเกินงามที่กวินทร์มักจะมีให้รินลดาอยู่เสมอ "คนนอกเหรอครับ..." กวินทร์หัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกสองก้าว สายตาคมกริบมองเลยไหล่กว้างของพายุไปสบตากับหญิงสาวที่ยืนหลบอยู่ "แต่ผมกับริน... เรามีเรื่องที่ต้องคุยกันมากกว่าที่คุณคิดนะครับ พายุ" สรรพนามที่กวินทร์ใช้เรียกชื่อเล่นของรินลดาโดยไม่ขออนุญาต ทำให้พายุรู้สึกเหมือนมีหนามแหลมมาทิ่มแทงในอก มือหนาที่ซ่อนอยู่ข้างลำตัวกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่องอขาวโพลน "ถอยไปหน่อยสิครับ ริน... ผมมีเรื่องสำคัญจะคุยกับคุณ" กวินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนขึ้นเมื่อหันมามองรินลดา ผิดกับตอนที่พูดกับพายุอย่างสิ้นเชิง รินลดาถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอก้าวพ้นเงาร่างสูงของพายุออกมาเผชิญหน้ากับสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความเหนื่อยหน่าย "มีอะไรคะกวินทร์ ถึงได้มาที่นี่โดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้า" "ผมเป็นห่วงคุณ" คำตอบสั้นๆ แต่หนักแน่นของกวินทร์ทำเอาพายุแค่นAเสียงหึในลำคอด้วยความหมั่นไส้ "ช่วงนี้คุณดูเครียดๆ เรื่องงานแถมยังต้องมาเจอกับ... เจ้านายจอมเผด็จการคนนี้อีก ผมกลัวว่าคุณจะรับไม่ไหว" "ผมฟังอยู่ตรงนี้นะครับ" พายุสวนกลับทันที น้ำเสียงดุดันและสายตาที่จ้องมองกวินทร์ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "แล้วก็กรุณาใช้สมองอันน้อยนิดของคุณคิดให้ดีก่อนจะพูดอะไรออกมา... รินเป็นเลขาฯ ของผม หน้าที่การงานของเธอ อยู่ในความรับผิดชอบของผม ไม่ใช่กงการอะไรของคุณ!" "แต่เธอก็เป็นเพื่อนสนิทของผม!" กวินทร์ขึ้นเสียงบ้าง ความอดทนที่มีต่อท่าทีหยิ่งผยองของประธานหนุ่มหมดลง "คุณเอาแต่ใช้อำนาจกดขี่เธอ พายุ ผมรู้ว่าคุณคิดอะไรอยู่... คนอย่างคุณไม่เคยแคร์ความรู้สึกใครหรอก รินไม่ได้เป็นแค่ลูกน้องของคุณ!" บรรยากาศในห้องคุกรุ่นขึ้นมาทันที อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนน่าใจหาย รินลดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นกวินทร์กล้าเปิดฉากปะทะกับพายุตรงๆ แบบนี้ เธอรู้ดีว่ากวินทร์หวังดี แต่การทำแบบนี้มีแต่จะทำให้พายุโมโหจนคลั่ง และคนที่ซวยที่สุดก็คือตัวเธอเอง "พอได้แล้วทั้งคู่!" รินลดาตบะแตก เผลอตะคอกออกมาเสียงดังจนความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง เธอจ้องหน้ากวินทร์ด้วยแววตาตำหนิ "กวินทร์ กลับไปซะ... นี่มันเรื่องส่วนตัวของฉัน ฉันจัดการเองได้" กวินทร์ชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าฉายแววเจ็บปวดและผิดหวังอย่างปิดไม่มิด "ริน... คุณไล่ผม เพราะไอ้หมอนี่เนี่ยนะ?" "ผมไม่ได้ไล่ แต่คุณกำลังล้ำเส้น!" รินลดาเสียงแข็งขึ้น เธอยืนกรานในจุดยืนของตัวเอง แม้ในใจจะแอบหวั่นวิตกกับสายตาของพายุที่หันมามองเธอนิ่งๆ พายุหรี่ตามองหญิงสาว รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง แม้จะพอใจที่รินลดาไล่กวินทร์กลับไป แต่ลึกๆ แล้ว คำพูดที่ว่า 'เรื่องส่วนตัว' ของเธอกับเขามันคืออะไรกันแน่? ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอมันเป็นแค่เรื่องงาน หรือมันเลยเถิดไปไกลกว่านั้นจนแม้แต่เขาก็ยังไม่กล้าหาคำ "ได้ยินแล้วสินะครับ" พายุหันกลับมาหากวินทร์ สีหน้ากลับมาเย่อหยิ่งและเย็นชาดังเดิม "แฟน... เอ๊ย ลูกน้องของผมเขาไล่คุณแล้ว เชิญครับประตูอยู่ทางนั้น" กวินทร์กัดฟันกรอด กำมือแน่นด้วยความคับแค้นใจ เขารู้ว่าพายุเหนือกว่าเขาทุกด้าน ทั้งฐานะ อำนาจ และการเป็นเจ้าของสถานที่แห่งนี้ แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ แน่ สายตาดุดันถูกส่งไปยังพายุก่อนจะหันมามองรินลดาด้วยความห่วงใยเป็นครั้งสุดท้าย "ถ้าเขาทำอะไรให้คุณลำบากใจ โทรหาผมทันทีนะริน ผมพร้อมจะพาคุณไปจากที่นี่เสมอ" กวินทร์ทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะสะบัดหน้าเดินออกไปจากบ้านพักอย่างหัวเสีย ปัง! เสียงประตูปิดลงตามแรงอารมณ์ของผู้มาเยือน ทิ้งให้ห้องรับแขกกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง แต่ความเงียบในตอนนี้กลับน่าอึดอัดเสียยิ่งกว่าตอนที่มีเสียงปะทะฝีปากกันเสียอีก พายุหันขวับกลับมามองรินลดาที่ยืนกอดอกถอนหายใจอยู่ ดวงตาคมกริบฉายแววคุกกรุ่นราวกับถ่านไฟเก่าที่ถูกลมตีจนลุกโชน ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวหญิงสาวอย่างรวดเร็ว จนรินลดาต้องถอยหลังไปชนกับโซฟาตัวนุ่ม "อุ๊ย! คุณจะทำอะไร..." รินลดาอุทานออกมาเบาๆ เมื่อวงแขนแกร่งยกขึ้นกักตัวเธอไว้กับพนักโซฟา สายตาของพายุในตอนนี้ดุร้ายและทรงพลังเสียจนเธอไม่กล้าสบตาตรงๆ "เมื่อกี้มันหมายความว่ายังไง?" พายุโน้มใบหน้าลงมาใกล้ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้วGสางของหญิงสาว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับความกรุ่นโกรธทำให้บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความสั่นไหว "ที่คุณบอกว่า... 'ฉันจัดการเองได้'เนี่ย รินลดา คุณกำลังคิดจะจัดการอะไร ระหว่างผม... หรือกับมัน?" "มันเรื่องของฉันค่ะ" รินลดาเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะเต้นรัวรากับกลองเพล เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ เพื่อข่มความประหม่า "ปล่อยฉันได้แล้วค่ะ ฉันจะไปดูความเรียบร้อยในครัว" "ยังไม่ต้องไป!" พายุสั่งเสียงเข้ม มือหนาเอื้อมไปจับปลายคางมนของเธอไว้บังคับให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากัน ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่าง "คุณทำตัวสนิทสนมกับมันเกินไปแล้วนะรินลดา ลืมไปแล้วหรือไงว่าตอนนี้... คุณมีพันธะอยู่กับใคร" คำว่า 'พันธะ' จากปากเขาทำให้รินลดาเจ็บแปลบในอก เธอหัวเราะในลำคอด้วยความสมเพชตัวเอง พันธะบ้าบออะไรนั่น มันก็เป็นแค่สัญญาเงินตราที่ใช้ซื้อตัวเธอไม่ใช่หรือไง? "ฉันไม่เคยลืมหรอกค่ะ ประธานพายุ..." รินลดาจ้องตอบด้วยแววตาที่แข็งกร้าวไม่แพ้กัน "สัญญาบ้าๆ ระหว่างเรา... ฉันจำได้แม่นยิ่งกว่าอะไรดี ดังนั้น คุณก็ไม่ต้องมาหึงหวงอย่างไร้เหตุผลกับเพื่อนสนิทของฉันหรอกค่ะ เพราะตัวฉัน... ราคาเท่าไหร่ คุณก็เป็นคนตีมันเองกับมือไม่ใช่เหรอคะ?" เพล้ง! (เสียงความรู้สึกบางอย่างแตกสลายในใจของคนฟัง) พายุชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนสีไปในเสี้ยววินาที ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเจ็บปวดลึกๆ ที่เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะได้รับจากผู้หญิงปากเก่งคนนี้ มือที่จับคางเธออยู่คลายออกโดยอัตโนมัติ รินลดาเบี่ยงหน้าหนี เตรียมจะก้าวเลี่ยงออกไปจากสถานการณ์ชวนอึดอัดนี้ แต่ทว่า... จังหวะที่เธอหมุนตัวผ่านร่างสูง พายุกลับคว้าข้อมือเรียวไว้ได้ทัน แล้วดึงเธอกลับเข้าสู่อ้อมอกแกร่งอย่างแรงด้วยความลืมตัว ร่างบางกระแทกเข้ากับแผงอกกว้างอย่างจัง ลมหายใจขาดห้วง รินลดาเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ ทว่ายังไม่ทันจะได้เอ่ยคำต่อว่าใดๆ ประตูห้องรับแขกที่เพิ่งปิดลง ก็ถูกผลักเปิดผางขึ้นอีกครั้งอย่างแรง! "พายุ! ลูกชายแม่... ทำไมปล่อยให้แขกกลับไปแบบนั้นล่ะลูก?" เสียงทุ้มแต่นุ่มนวลของหญิงสูงวัยผู้มาใหม่เอ่ยขึ้น พร้อมกับฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาหยุดนิ่งสนิท เมื่อสายตาสบเข้ากับภาพของลูกชายสุดที่รักกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับเลขาฯ สาวคนสนิทในระยะประชิด ชนิดที่หน้าผากแทบจะชนกันอยู่รอมร่อ! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "มหายุทธ์ไร้เทียมทาน" เสมอมานะครับ