ก้าวแรกของการเปลี่ยนแปลง

"ดูท่าทาง... ผมจะมาขัดจังหวะอะไรสำคัญเข้าสินะครับเนี่ย" กวินทร์แย้มยิ้มบางๆ สายตาคมกริบกวาดมองระหว่างรินลดาที่ยืนตัวแข็งอยู่หน้าประตู กับพายุที่นั่งแผ่รังสีอำมหิตอยู่หลังโต๊ะทำงาน "หวังว่าผมคงไม่ได้มาเห็นตอนที่พวกคุณกำลัง... 'เคลียร์' กันอยู่หรอกใช่ไหมครับ?" บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางของประธานหนุ่มพลันลดอุณหภูมิดิ่งลงจนแทบติดลบ รินลดาเม้มริมฝีปากแน่น ความอึดอัดพุ่งพล่านขึ้นมาจุกอก เธอรีบก้าวถอยหลังออกครึ่งก้าวเพื่อสร้างระยะห่างจากโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ในขณะที่พายุยังคงนั่งนิ่ง ดวงตาคมกราบกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งตวัดมองผู้มาใหม่ด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด "ถ้ารู้ว่าเข้ามาเสียมารยาท ก็น่าจะเคาะประตูก่อน หรือไม่ก็รอให้คนอื่นเขาเชิญเข้าห้องครับ คุณกวินทร์" น้ำเสียงของพายุราบเรียบ เย็นเยียบ และเต็มไปด้วยแรงกดดัน แต่กวินทร์หาได้สะท้านไม่ ชายหนุ่มก้าวเข้ามาในห้องอย่างถือวิสาสะ รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงสุภาพทว่าแฝงความท้าทายไว้อย่างชัดเจน มือหนายกขึ้นจัดปกเสื้อสูทเล็กน้อยก่อนจะหันมามองรินลดาด้วยแววตาห่วงใยที่เปิดเผยเกินกว่าจะเรียกว่าเพื่อนร่วมงาน "ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ พอดีเลขานุการหน้าห้องบอกว่าคุณรินลดามาคุยงานด่วน ผมก็เลยเป็นห่วง... กลัวว่าจะมีใครแถวนี้ใช้อำนาจเกินขอบเขตมารังแกคนไม่มีทางสู้เข้า" "นี่คุณ!" รินลดาอุทานเบาๆ นึกอยากจะห้ามปรามแต่ก็ช้าไปเสียแล้ว เมื่อได้ยินคำพูดเหน็บแนมนั้น พายุก็แค่นسหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังนั้นดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ร่างสูงสง่าลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนคนตัวเล็กกว่าต้องแหงนมอง ประธานหนุ่มก้าวเดินอ้อมโต๊ะทำงานออกมาทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกย่างก้าวกลับเต็มไปด้วยพลังคุกคามที่ทำให้ห้องทั้งห้องแคบลงถนัดตา "ใช้อำนาจเกินขอบเขต? หึ..." พายุหยุดยืนซ้อนอยู่ด้านหลังของรินดาในระยะประชิด มือหนาเอื้อมไปแตะพนักเก้าอี้ใกล้ตัวราวกับจะประกาศความเป็นเจ้าIเข้าโดยปริยาย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับความดุดันเฉพาะตัวแผ่ซ่านจนคนถูกล้อมหายใจติดขัด "คุณกวินทร์ครับ อย่าเอามาตรฐานการทำงานแบบลวกๆ ของคุณมาตัดสินวิธีการบริหารของผมเลยครับ รินลดาเป็นเลขาฯ ของผม หน้าที่การงานของเธอ ผมเป็นคนกำหนด ไม่ใช่ธุระอะไรที่คุณจะต้องมาเดือดร้อนแทน" รินลดาใจเต้นรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้จนเกินไป แผ่นหลังของเธอเกือบจะแนบชิดกับอกแกร่งของคนตัวโตอยู่รอมร่อ ความร้อนจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าเข้ามาจนเธอรู้สึกวูบวาบแปลกๆ ในท้อง สายตาของกวินทร์ที่มองมาจึงแข็งกร้าวขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นท่าทีแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของนั้น "ผมไม่ได้อยากก้าวก่ายเรื่องงานหครับท่านประธาน... แต่สิ่งที่ผมเป็นห่วงคือ 'ความปลอดภัย' ทางความรู้สึกของคนอื่นต่างหาก" กวินทร์เน้นเสียงหนักแน่น ดวงตาคู่นั้นจ้องตรงมาที่พายุอย่างไม่มีใครยอมใคร "บางที... คนบางคนอาจจะเก่งเรื่องการกดขี่คนอื่น แต่กลับไม่ประสีประสาเลยสักนิดว่าตัวเองกำลังทำให้อีกฝ่ายอึดอัดแค่ไหน" "คุณ!" พายุตวัดสายตาดุดันใส่เพื่อนสนิทที่ผันตัวมาเป็นศัตรูหัวใจ รังสีความหึงหวงพวยพุ่งออกมาจากนัยน์ตาคู่นั้นจนรินลดารับรู้ได้ถึงกระแสไฟฟ้าที่สпар크อยู่กลางอากาศระหว่างผู้ชายสองคนนี้ บรรยากาศมันช่างชวนอึดอัดและเต็มไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ แต่ในขณะเดียวกัน ความใกล้ชิดที่พายุดึงเธอนزเข้าไปอยู่ในอาณาเขตของเขากลับสร้างความสั่นไหวแปลกประหลาดขึ้นในใจของหญิงสาว รินลดารู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจของตัวเองที่เต้นโครมครามจนดังแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามดึงสติกลับมาท่ามกลางสงครามประสาทตรงหน้า "ฉัน... คิดว่าฉันควรจะออกไปก่อนนะคะ" รินลดาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เสียงของเธอเบากว่าปกติเล็กน้อยเนื่องจากความประหม่าที่ถูกบีบอัดด้วยแรงกดดันรอบด้าน "ยังไม่ต้องไปครับ" พายุเอ่ยสวนขึ้นทันที น้ำเสียงเด็ดขาดไม่อนุญาตให้ขัดขืน มือข้างหนึ่งที่วางอยู่บนพนักเก้าอี้เลื่อนมาคว้าข้อศอกเรียวบางเอาไว้เบาๆ ไม่ให้เธอขยับหนี แรงบีบนั้นอบอุ่นและมั่นคงจนน่าประหลาด "เรายังเคลียร์งานของเราไม่จบ คุณกวินทร์ต่างหากที่ควรจะรู้มารยาทว่าควรออกไปรอข้างนอกเวลามีคนกำลังคุยงานกันอยู่" กวินทร์ขบกรามแน่น สันจมูกโด่งกระตุกด้วยความไม่พอใจ ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธ รอยยิ้มสุภาพถูกยกขึ้นมาประดับใบหน้าอีกครั้ง แต่มันช่างจอมปลอมสิ้นดีในสายตาของคนมอง "งั้นผมคงต้องขอตัวไปรอข้างนอกก่อน... หวังว่าท่านประธานคงจะไม่ใช้เวลานานเกินไปจนทำให้คุณรินลดาต้องเหนื่อยล้าไปมากกว่านี้นะครับ" กวินทร์พูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงมีความหมาย ก่อนจะหันหลังเดินกลับออกไป ปิดประตูห้องทำงานเสียงดังปังเบาๆ แต่สะท้อนก้องในความเงียบ เมื่อประตูห้องปิดสนิท ความเงียบงันก็กลับมาเยือนอีกครั้ง แต่บรรยากาศกลับไม่ได้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย รินลดาพยายามจะดึงแขนตัวเองออกจากพันธนาการของคนตัวโต แต่พายุกลับยิ่งกระชับมือแน่นขึ้น บังคับให้เธอต้องหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ ดวงตาคมกริบของประธานหนุ่มสำรวจใบหน้าหวานที่ขึ้นสีเรื่อด้วยความหงุดหงิดผสมความความไม่เข้าใจ ความใกล้ชิดในระยะประชิดทำให้เขาได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากเรือนผมของเธอ มันเป็นกลิ่นที่เขาเริ่มคุ้นเคยและ... เสพติดโดยไม่รู้ตัว "คุณจับฉันแรงเกินไปแล้วนะคะ ท่านประธาน" รินลดาเชิดหน้าขึ้น สบตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกก็ตามที "ปล่อยค่ะ ฉันต้องไปทำงานต่อ" "ทำงาน?" พายุแค่นยิ้ม ดวงตาพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน รินลดาต้องเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติ แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานจนไปไหนไม่ได้ "คุณคิดว่าเมื่อกี้... เรากำลังคุยเรื่องงานกันอยู่จริงๆ งั้นเหรอครับ รินลดา" คำถามนั้นทิ้งน้ำหนักลงบนความรู้สึกของคนฟังจนหัวใจกระตุกวูบ รินลดาชะงัก ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาคู่คมที่ฉายแววความอ่อนโยนเจือความดุดันอย่างยากจะหาจุดสมดุล ความหวั่นไหวที่พยายามกด พายุจ้องมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นของหญิงสาว ก่อนที่สายตาจะเลื่อนต่ำลงมายังลำคอระหงที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ มือหนาที่เคยจับข้อศอกเปลี่ยนมาเป็นรวบเอวบางของเธอไว้หลวมๆ เพื่อป้องกันไม่ให้เธอถอยหนี "ปากเก่งนักนะ... แต่ทำไมเวลาอยู่ต่อหน้ามัน หัวใจคุณถึงเต้นแรงจนผมได้ยินล่ะครับ" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมใบหู ทำเอาผิวกายของรินลดาขนลุกซู่ ความร้อนพุ่งพล่านขึ้นมาบนใบหน้าจนร้อนผ่าว รินลดาเบิกตากว้าง หัวใจกระหน่ำรัวยิ่งกว่าเดิม เธออ้าปากจะเถียงกลับเพื่อกลบเกลื่อนความไหวหวั่น แต่ยังไม่ทันจะได้เปล่งเสียงใดออกมา... *ก๊อก ก๊อก* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างของเลขานุการหน้าห้องที่ผลักประตูเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก โดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต "ท่านประธานคะ! คือว่า... เกิดเรื่องใหญ่ที่ชั้นล่างแล้วค่ะ มีคน... มีคนอ้างว่าเป็นคู่หมั้นของคุณพายุมาอาละวาดอยู่ที่ล็อบบี้ค่ะ!" พายุชะงัก ร่างสูงผละออกจากรินลดาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าคมคายที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความอ่อนหวานและแววตาร้อนแรง กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันขึ้นมาทันทีในเสี้ยววินาที รินลดา দাঁড়อยู่ตรงนั้น หายใจหอบถี่ ความหวั่นไหวเมื่อครู่ถูกกระชากกลับด้วยความจริงอันน่าตกใจ... คู่หมั้นงั้นเหรอ? ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ