ความลับในห้องทำงาน

เอกสารรายงานฉบับล่าสุดร่วงหล่นลงกระทบพื้นพรมราคาแพงในห้องทำงานส่วนตัวของคริสติน เสียงนั้นเบาหวิวแต่กลับดังก้องกังวานบาดลึกในความเงียบงันที่เข้าปกคลุมพื้นที่สี่เหลี่ยมกระจกใสใจกลางย่านการเงิน เรย์ยืนตัวแข็งค้างริมโต๊ะทำงาน ร่างเพรียวในชุดสูทโอเวอร์사이즈สไตล์อาวองการ์ดชะงักงัน ดวงตาคู่คมที่มักฉายแววท้าทายและมั่นอกมั่นใจในทุกรันเวย์เวลานี้กลับเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความโกรธเกรี้ยววาบขึ้นในดวงตาก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความตกใจระคนไม่เข้าใจ "คุณว่าอะไรนะ... คริสติน" เสียงของเรย์ขาดหายไปในลำคอเล็กน้อย "ฉันได้ยินไม่ผิดใช่ไหม คณะกรรมการบริหารสั่งปลดฉันกะทันหันเนี่ยนะ ทั้งที่คอลเลกชัน ‘Deconstruction of Silence’ เพิ่งผ่านการอนุมัติงบเฟสแรกไปเมื่อสัปดาห์ก่อน!" คริสตินไม่ได้ตอบทันที หญิงสาวยังคงนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ท่าทางเยือกเย็นและเนี้ยบกริบตั้งแต่ปลายผมจรดปลายรองเท้าส้นสูงแบรนด์ดัง แต่ถ้าสังเกตให้ดี ปลายนิ้วเรียวที่ประสานกันบนตักนั้นกำลังบีบเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวซีด ดวงตาสีนิลคู่คมที่เคยราบเรียบดั่งผิวน้ำในฤดูหนาวเวลานี้กำลังไหววูบ ซ่อนเร้นคลื่นอารมณ์บางอย่างที่ยากจะคาดเดา "นั่งลงก่อนสิคะ เรย์" คริสตินเอ่ยขึ้นในที่สุด น้ำเสียงราบเรียบ ทว่าราบเรียบจนเกินไป... เหมือนผิวน้ำก่อนเกิดพายุใหญ่ "นั่งลงเหรอคะ? ในสถานการณ์แบบนี้เนี่ยนะ!" เรย์ก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น ระยะห่างที่เคยถูกรักษากฎเกณฑ์อย่างเคร่งครัดถูกทลายลงในพริบตา "คุณเป็นถึงหัวหน้าภัณฑารักษ์และผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในโปรเจกต์นี้ ทำไมคุณถึงปล่อยให้บอร์ดบริหารตัดสินใจแบบนี้ลับหลังฉัน คุณมีส่วนรู้เห็นด้วยใช่ไหมคริสติน!" คำกล่าวหาที่พุ่งตรงพร้อมกับแววตาตัดพ้อทำให้คริสตินเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายทันที ประกายไฟแห่งความดื้อรั้นและเปราะบางในแววตาของดีไซเนอร์สาวตัวจี๊ดกำลังสั่นคลอนหัวใจที่ถูกห่อหุ้มด้วยเกราะเหล็กของภัณฑารักษ์สาวอย่างรุนแรง คริสตินลุกขึ้นยืนช้าๆ ความสูงที่ไล่เลี่ยกันทำให้คนทั้งคู่เผชิญหน้ากันในระยะประชิด กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมกลิ่นไม้จันทน์หอมหรูหราลอยกรุ่นอยู่ระหว่างลมหายใจของคนทั้งคู่ มันเป็นกลิ่นที่เรย์คุ้นเคยดี แต่ครั้งนี้มันกลับเข้มข้นจนทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ "ฉันไม่มีทางเลือกค่ะ เรย์" คริสตินเอ่ยเสียงแผ่วเบaลง ทว่าจริงจัง ทอดมองใบหน้าเนียนใสที่บูดบึ้งด้วยความโมโห "การที่คุณดื้อแพ่งใช้โครงสร้างผ้าทอรีไซเคิลเกรดทดลองในห้องจัดแสดงหลัก มันไปขัดผลประโยชน์ของสปอนเซอร์รายใหญ่เข้า บอร์ดบริหารต้องการคนที่จะยอมจำนนต่อกฎเกณฑ์... ไม่ใช่คนที่พยายามจะเปลี่ยนโลกแฟชั่นในทุกตารางนิ้วแบบคุณ" "แล้วโลกแฟชั่นมันผิดตรงไหนถ้าฉันอยากให้มันมีความหมายมากกว่าแค่เสื้อผ้าใส่เดินโชว์แล้วทิ้ง!" เรย์เถียงกลับทันควัน เสียงหวานใสแต่ทรงพลังสั่นน้อยๆ ด้วยความอัดอั้นตันใจ "คุณก็รู้ว่าโปรเจกต์นี้มันหมายถึงอะไรสำหรับฉัน มันคือโอกาสเดียวที่จะพิสูจน์ให้พ่อเห็นว่าฉันยืนด้วยลำแข้งตัวเองได้... และมันคือโปรเจกต์ที่เราสองคนร่วมกันปั้นมันขึ้นมานะคริสติน!" คำว่า *'ที่เราสองคน'* หลุดออกจากปากของเรย์พร้อมกับน้ำเสียงที่อ่อนลงชั่วขณะ ความโกรธเกรี้ยวถูกแทนที่ด้วยความเจ็บปวดลึกๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้ความมั่นใจ คริสตินมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เริ่มมีประกายความไหวระริกของหยาดน้ำตาคลอเบ้า หัวใจของภัณฑารักษ์สาวกระตุกวูบอย่างแรง ความเยือกเย็นทั้งหมดที่สะสมมานานนับปีพังทลายลงในเสี้ยววินาที มือเรียวบางเอื้อมออกไปโดยสัญชาตญาณ ปลายนิ้วสัมผัสเข้าที่กรอบหน้าเนียนของดีไซเนอร์สาวแผ่วเบา เกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างขมับให้อย่างทะนุถนอม สัมผัสที่อ่อนโยนผิดวิสัยทำให้เรย์ชะงักกัง ลลมหายใจติดขัด ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนหวั่นไหว "คุณ... ทำอะไรคะ" เรย์กระซิบถาม เสียงสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเธอลดลงจนแทบจะแนบชิด "เพราะฉันรู้ว่ามันมีความหมายกับคุณมากแค่ไหนค่ะ เรย์..." คริสตินเอ่ยเสียงกระซิบแผ่วเบa ชิดริมฝีปาก จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน ดวงตาสีนิลคู่คมฉายแววความคลั่งรักและห่วงใยที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้ท่าทีเย่อหยิ่งมาโดยตลอด มันรุนแรงและร้อนแรงเสียจนเรย์แทบจะหลอมละลายคาที่ "ฉันถึงต้องยอมทำทุกทาง... แม้กระทั่งการเอาตำแหน่งของตัวเองไปแลก เพื่อให้คุณยังคงอยู่ในโปรเจกต์นี้ต่อได้" คำสารภาพที่หลุดออกมาพร้อมกับความจริงที่เพิ่งถูกเปิดเผยทำให้เรย์นิ่งอึ้ง สมองที่เคยฉับไวหยุดทำงานไปชั่วขณะ ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาจุกอก "คุณหมายความว่า..." "ใช่ค่ะ ฉันยื่นคำขาดกับบอร์ดบริหารแล้ว... ถ้าไม่มีคุณในฐานะหัวหน้าดีไซเนอร์ ฉันก็จะถอนตัวจากการเป็นภัณฑารักษ์ทั้งหมดในวันนี้เช่นกัน" คริสตินสบตาเรย์นิ่ง น้ำเสียงจริงจังและเด็ดเดี่ยวไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย "เพราะฉะนั้น... เลิกทำหน้าเหมือนโลกจะแตกสลายได้แล้วค่ะ เด็กดื้อ" ท่าทีที่อ่อนโยนและคำพูดที่ปกป้องเธออย่างสุดกำลังทำให้เรย์รู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะระเบิดออกมา ความรู้สึกต่อต้านที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความซาบซึ้งและความปรารถนาลึกซึ้งที่พุ่งสูงขึ้นจนเกินกว่าจะควบคุม เรย์ไม่รอช้า มือบางเอื้อมขึ้นโอบรอบลำคอระหงของคริสตินทันที แรงดึงดูดระหว่างพวกเธอรุนแรงราวกับแม่เหล็กต่างขั้วที่ถูกผลักให้เข้าหากันอย่างไร้แรงต้านทาน "คุณนี่มัน... บ้าที่สุดเลยคริสติน" เรย์พึมพำชิดริมฝีปากของอีกฝ่าย ก่อนจะเป็นฝ่ายขยับเข้าไปประชิด ปลายจมูกชนกันจนรับรู้ถึงลมหายใจที่ร้อนผ่าว คริสตินสะดุ้งเล็กน้อยกับความกล้าหาญที่ก้าวกระโดดของเด็กสาว แต่ทว่า... เธอไม่ได้ถอยหนี กลับเป็นฝ่ายใช้มืออีกข้างโอบเอวคอดกิ่วของเรย์เข้ามาแนบชิด ร่างกายของทั้งคู่แนบสนิทกันอย่างไร้ช่องว่าง ความใกล้ชิดที่พุ่งทะยานจนเกินขีดจำกัดทำให้บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวอบอวลไปด้วยความเร่าร้อนและหวานล้ำ เรย์เงยหน้าขึ้นสบตาคู่สวยของภัณฑารักษ์สาวอีกครั้ง หัวใจเต้นรัวเร็วราวกับกลองเพล ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงท้าทายที่เจือความสั่นพร่า "ถ้าคุณยอมเสี่ยงเพื่อฉันขนาดนี้แล้วล่ะก็... ฉันก็คงต้องตอบแทนคุณให้สมกับความตั้งใจหน่อยแล้วล่ะค่ะ ภัณฑารักษ์คนเก่ง..." เรย์ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ระยะห่างระหว่างริมฝีปากเหลือเพียงไม่ถึงลมหายใจกั้น คริสตินหลับตาลงช้าๆ ยอมจำนนต่อเสน่ห์อันเย้ายวนใจที่เธอไม่เคยต้านทานได้เลยสักครั้ง ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะสัมผัสกัน เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวก็ทำลายบรรยากาศสีชมพูละมุนจนกระเจิง *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "คุณคริสตินคะ! ประธานกรรมการบริหารมาถึงที่ชั้นนี้แล้วค่ะ! เขากำลังจะเปิดประตูเข้ามาพบคุณตอนนี้เลยค่ะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนความฟินแซ่บไปด้วยกันนะคะ!