กฎเหล็กที่ไม่เคยมีอยู่จริง

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของแอร์คอนดิショ닝ในห้องจัดแสดงศิลปะส่วนตัว กำลังทำให้บรรยากาศรอบตัวเรย์ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก สายตาคมกริบของผู้มาใหม่ที่ยืนอยู่ตรงธรณีประตูไม่ได้ทำให้เรย์รู้สึกสะดุ้งสะเทือนเท่ากับระยะห่างระหว่างเธอกับคริสตินที่เพิ่งผละออกจากกันเมื่อครู่ มันยังคงทิ้งความอุ่นร้อนไว้บนผิวแก้มและจังหวะหัวใจที่เต้นรัวผิดฟอร์มอย่างน่าหงุดหงิด "หวังว่าฉันคงไม่ได้เข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญนะคะ, คุณคริสติน" เสียงทุ้มต่ำของ 'วิคเตอร์' ทายาทห้างสรรพสินค้าลักชูรีชื่อดังเอ่ยขึ้น พร้อมรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ เขาปรายตามองเรย์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยามอย่างไม่คิดจะปิดบัง "ไม่นึกเลยว่าภัณฑารักษ์ผู้สูงส่ง จะลดตัวลงมาคลุกคลีกับดีไซเนอร์โนเนมที่เกือบจะทำลายงานประมูลของแกลเลอรีตัวเองไปครึ่งค่อน" เรย์ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นรูปนูน เธอกำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยประโยคเจ็บแสบตามสไตล์สาวมั่นผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แต่ทว่า... มือเรียวบางของคริสตินที่เพิ่งถอยห่าง กลับเอื้อมมาแตะที่ข้อศอกของเธอไว้เบาๆ สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่ทรงพลังพอที่จะหยุดคำพูดทุกคำของเรย์ให้กลืนกลับลงคอ "การเลือกศิลปินและดีไซเนอร์มาร่วมงาน เป็นสิทธิ์ขาดของฉันค่ะ, คุณวิคเตอร์" คริสตินก้าวขึ้นมาบังหน้าเรย์ไว้ครึ่งก้าว ท่าทีสุขุม เยือกเย็น และเนี้ยบทุกตารางนิ้วถูกงัดออกมาใช้ รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอเป็นรอยยิ้มทางการค้าที่เย็นชาจนน่ากลัว "และฉันคิดว่าเรื่องระหว่างคุณกับทางแกลเลอรี เราได้เคลียร์กันชัดเจนแล้วตั้งแต่เมื่อสัปดาห์ก่อน" วิคเตอร์หัวเราะในลำคอ ดวงตาคมปลาบกวาดมองไปที่ร่างระหงของเรย์ที่ยืนอยู่ด้านหลังคริสติน ก่อนจะแค่นเสียงออกมา "ระวังตัวไว้เถอะค่ะคุณคริสติน ของเล่นชิ้นใหม่ชิ้นนี้ อาจจะราคาแพงเกินกว่าที่คุณจะจ่ายไหว... โดยเฉพาะเมื่อข่าวฉาวเรื่องการลอกเลียนแบบดีไซน์กำลังจะถูกปล่อยออกไปในคืนนี้" สิ้นคำพูดนั้น วิคเตอร์ก็หันหลังเดินจากไปพร้อมเสียงหัวเราะเยาะหยัน ทิ้งความระอุคุกรุ่นไว้เบื้องหลัง เรย์สะบัดแขนหลุดจากการกุมมือของคริสตินทันที ดวงตาคู่สวยตวัดมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความไม่พอใจระคนสงสัย "คุณทำแบบนั้นทำไมคะ? ฉันรับมือกับคนอย่างวิคเตอร์ได้ ไม่จำเป็นต้องให้คุณมาปกป้อง และที่สำคัญ... คุณรู้เรื่องข่าวฉาวนั่นตั้งแต่เมื่อไหร่?" คริสตินถอนหายใจเบาๆ เปลือกตาปิดลงชั่วเสี้ยววินาทีเพื่อควบคุมอารมณ์ ก่อนจะลืมตาขึ้นมองดีไซเนอร์สาวตัวจี๊ดที่ตอนนี้กำลังพองขนใส่เธอเหมือนแมวป่า "เพราะฉันรู้ว่าคุณกำลังจะทำอะไรบ้าๆ เพื่อพิสูจน์ตัวเองต่างหากล่ะคะ, เรย์" "ฉันไม่ได้ทำบ้าอะไรทั้งนั้น!" เรย์เถียงกลับเสียงแข็ง ดวงตาไหวระริกด้วยความอัดอั้น "คุณก็เห็นว่าวิคเตอร์มันจงใจใส่ร้ายฉัน ชุดคอลเลกชันอาวองการ์ดของฉัน ฉันเป็นคนร่างแบบเองกับมือ ทำไมฉันต้องยอมให้คนพวกนั้นเหยียบย่ำด้วยวะคะ!" "เพราะคุณกำลังจะเอาอนาคตทั้งชีวิตไปแลกกับการปะทะกับคนอย่างเขาไงคะ!" คริสตินขึ้นเสียงเล็กน้อยเป็นครั้งแรก ความเยือกเย็นที่เคยมีร้าวฉานลงชั่วขณะ เธอก้าวเข้าประชิดตัวเรย์อย่างรวดเร็ว จนเรย์ต้องผถายหลังไปติดกับผนังห้องจัดแสดงโดยอัตโนมัติ "คุณคิดว่าการวิ่งเข้าไปตบหน้าเขาหรือฉีกหน้าเขากลางงานประมูลมันจะช่วยอะไรได้เหรอคะ? มันมีแต่จะทำให้คุณกลายเป็นฝ่ายพ่ายแพ้!" เรย์นิ่งอึ้งไปชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่คมของคริสติน ในนั้นไม่มีความเย่อหยิ่งหรือความถือดีหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดุดัน ซึ่งมันแปลกประหลาดเสียจนเรย์ตั้งตัวไม่ติด "แล้วคุณล่ะคะ..." เรย์กระซิบเสียงแผ่ว หัวใจเต้นแรงขึ้นจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "ทำไมต้องเอาชื่อเสียงของตัวเองมาเสี่ยงช่วยฉันด้วย? คุณเป็นถึงภัณฑารักษ์ระดับท็อปของวงการ... ถ้าข่าวว่าคุณปกป้องฉันแพรพพรายออกไป คุณก็จะซวยไปด้วยนะคะ" คริสตินเงียบไป ไหล่ลาดภายใต้เสื้อสูทแบรนด์เนมขยับขึ้นลงเล็กน้อยจากการหายใจเข้าลึกๆ เธอยื่นมือขึ้นมา ปลายนิ้วเรียวแตะเบาๆ ที่ปอยผมที่หลุดรุ่ยของเรย์อย่างทะนุถนอม สัมผัสนั้นอบอุ่นและอ่อนโยนจนเรย์เผลอกลั้นหายใจ "เพราะกฎเหล็กข้อเดียวในชีวิตของฉัน... คือการไม่ยอมให้ใครมาทำลายผลงานศิลปะที่ฉันเลือก" คริสตินกระซิบชิดริมหู เสียงของเריท-ทุ้มต่ำและสั่นพร่าเล็กน้อย "และเรย์... ผลงานชิ้นเอกที่ฉันสนใจที่สุดในตอนนี้ ไม่ใช่ภาพวาดบนผนังพวกนั้นหรอกนะคะ" เรย์เบิกตากว้าง สมองประมวลผลคำพูดนั้นไม่ทัน แต่เคมีที่พุ่งพล่านระหว่างกันกลับทำให้ลมหายใจติดขัด ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพang ก่อนที่เรย์จะได้เอ่ยปากถามอะไรออกไป ประตูห้องจัดแสดงก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงแฟลชวับวาบของกล้องโทรศัพท์มือถือจำนวนมากที่กรูเข้ามา "คุณคริสตินคะ! ทางสำนักข่าวแฟชั่นต้องการคำชี้แจงเรื่องภาพหลุดดีไซน์ชุดของห้องเสื้อเรย์ค่ะ!" นักข่าวสาวคนหนึ่งตะโกนแทรกขึ้นมา พร้อมกับแสงไฟแฟลชที่สาดส่องเข้ามาในความมืดของมุมห้อง เรย์สะดุ้งสุดตัว กำลังจะก้าวถอยหลังเพื่อแยกตัวออกจากสถานการณ์ตรงหน้า แต่คริสตินกลับไวishกว่า มือเรียวคว้าข้อมือของเรย์ไว้แน่น ก่อนจะกระชากร่างบางให้เข้ามาซบลงกับอกของเธออย่างรวดเร็ว พร้อมกับใช้ตัวบังร่างของเรย์จากสายตานับร้อยและแสงแฟลชที่สาดเข้ามา "ขอโทษด้วยนะคะทุกคน" คริสตินประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจและเยือกเย็นเฉียบขาด จนสื่อมวลชนทั้งหมดชะงักฝีเท้า "งานประมูลคืนนี้ยังไม่เริ่มต้นขึ้น... แต่ถ้าใครยังล้ำเส้นเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของฉันและดีไซเนอร์ประจำโปรเจกต์นี้อีกก้าวเดียว ฉันจะดำเนินคดีข้อหาบุกรุกและฟ้องร้องให้ถึงที่สุดค่ะ" ความเงียบกริบปกคลุมไปทั่วห้องชั่วขณะ เรย์ซบหน้าอยู่กับแผงอกอุ่นของคริสติน ได้ยินเสียงหัวใจของอีกฝ่ายที่เต้นรัวเร็วไม่แพ้กัน และในวินาทีที่เรย์เงยหน้าขึ้นเพื่อจะสบตากับผู้หญิงที่กล้าแหกกฎทุกข้อเพื่อปกป้องเธอ... เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคริสตินก็สั่นครืนขึ้นมาอย่างรุนแรง หน้าจอเรืองแสงวาบเผยให้เห็นชื่อสายเรียกเข้าที่ทำเอาคริสตินต้องขบกรามแน่นทันทีที่เห็น เรย์สังเกตเห็นประกายความเคร่งเครียดที่พาดผ่านดวงตาของคริสตินเป็นครั้งแรก... ก่อนที่คริสตินจะกดรับสาย และเสียงปลายสายที่ลอดออกมาผ่านลำโพงท่ามกลางความเงียบ ก็ทำให้ลมหายใจของพวกเธอทั้งคู่แทบหยุดนิ่ง *"คุณคริสตินคะ... ทางคณะกรรมการบริหารใหญ่เพิ่งลงมติฉุกเฉิน สั่งปลดคุณจากการเป็นภัณฑารักษ์ และระงับสิทธิ์โปรเจกต์ของเรย์ทั้งหมด... มีผลทันทีค่ะ!"* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความแซ่บนี้ด้วยกันนะคะ!