แสงสีเสียงและจูบที่ไม่ได้ตั้งใจ

เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ บนพื้นหินอ่อนขัดเงาของหลังคาตึกระฟ้าใจกลางกรุงปารีสไม่ได้ทำให้หัวใจของเรย์เต้นรัวเท่ากับเงาร่างสูงโปร่งที่ทาบทับลงมาบนประตูห้องแต่งตัว “คุณคริสตินคะ! ประธานกรรมการบริหารมาถึงที่ชั้นนี้แล้วค่ะ! เขากำลังจะเปิดประตูเข้ามาพบคุณตอนนี้เลยค่ะ!” เสียงตะโกนรายงานด้วยความตื่นตระหนกของทีมงานสาวนอกบานประตูดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท แต่ภายในห้องแต่งตัววีไอพีที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของผ้าไหมราคาแพงและน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่า บรรยากาศกลับถูกแช่แข็งให้หยุดนิ่งด้วยสายตาคู่คมกริบของคริสติน ภัณฑารักษ์สาวผู้ทรงอิทธิพลแห่งวงการอาร์ตไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอยังคงยืนพิงแผ่นหลังแนบชิดกับผนังห้อง โดยมีร่างของเรย์—ดีไซเนอร์สาวเจ้าของผลงานอาวองการ์ดสุดจี๊ด—ถูกกักขังไว้ในวงแขนเรียวที่ยกขึ้นกั้นทางหนี ทั้งสองอยู่ใกล้กันเสียจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าหากันในทุกจังหวะของการผ่อนเข้าออก “ถอยไปเลยนะ...” เรย์กระซิบเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิดเมื่อเสียงบิดลูกบิดประตูจากด้านนอกดังขึ้นเบา ๆ “ถ้าถอยตอนนี้ ผลงานของคุณที่เย็บมือมากว่าเจ็ดสัปดาห์ก็จะไม่ได้เฉิดฉายบนรันเวย์ระดับโลกนะคะ คุณเรย์” คริสตินกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเย้ายวนอันตราย ดวงตาคู่สวยพินิจพิเคราะห์ใบหน้าเนียนใสที่ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความหงุดหงิดปนเขินอายอย่างนึกสนุก นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นเกมจิตวิทยา—เรย์กรีดร้องในใจ นิ้วเรียวที่ถือเข็มกลัดเพชรอยู่เผลอจิกเข้ากับชายเสื้อสูทสั่งตัดพิเศษของอีกฝ่ายอย่างลืมตัว เมื่อแรงกดดันจากภายนอกห้องประจวบเหมาะกับแรงดึงดูดประหลาดที่เหนี่ยวรั้งพวกเธอไว้ด้วยกัน ประธานบอร์ดบริหารกำลังจะก้าวเข้ามาเห็นพวกเธอในสภาพที่ชวนเข้าใจผิด แต่วินาทีนั้นเอง คริสตินกลับโน้มใบลงมาใกล้ขึ้นอีกนิด จนริมฝีปากเฉียบคมแทบจะแตะเข้ากับขอบใบหูของคนตัวเล็ก “ถ้าไม่อยากให้เขาเห็นสภาพที่เรา... ใกล้ชิดกันเกินความจำเป็น ก็เงียบซะค่ะ” แอด... เสียงประตูห้องเปิดออกพร้อมกับแสงไฟสว่างจ้าที่สาดส่องเข้ามา แต่ในเสี้ยววินาทีก่อนที่ผู้มาเยือนจะก้าวพ้นขอบประตู คริสตินกลับใช้มือเรียวคว้าต้นคอระหงของเรย์รั้งเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับที่ริมฝีปากนุ่มหยุ่นทาบทับลงมาปิดกลีบปากอิ่มของดีไซเนอร์สาวอย่างไม่ทันตั้งตัว! ดวงตาของเรย์เบิกกว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปหมด ชั่วขณะนั้น เสียงอึกทึกครึกโครมจากภายนอก เสียงฝีเท้า และเสียงทักทายของทีมงานราวกับถูกปิดสวิตช์ลงเหลือเพียงความเงียบงัน ความนุ่มละมุนที่เจือด้วยรสชาติของไวน์แดงจาง ๆ จากริมฝีปากของเจ้าแม่วงการอาร์ตทำให้เรย์เผลอเผยริมฝีปากออกด้วยความไม่ประสีประสา เป็นจังหวะเดียวกับที่ลิ้นอุ่นร้อนแทรกซึมเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ รสสัมผัสที่ทั้งดุดันและอ่อนโยนในเวลาเดียวกันทำเอาเข่าของเรย์แทบทรุดลงไปกองกับพื้น มือที่เคยกำเสื้ออีกฝ่ายไว้แน่นเปลี่ยนเป็นจิกกำไหล่กว้างเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองไม่ให้ล้มพับลงไป มันเป็นจูบที่ไม่ได้ตั้งใจ... แต่กลับลึกซึ้งและร้อนแรงจนหัวใจแทบระเบิดออกมานอกอก “คุณคริสตินครับ... อ่า ขออภัยครับ ผมนึกว่าคุณจะอยู่ที่ห้องโถงใหญ่เสียอีก” เสียงทุ้มต่ำของชายวัยกลางคนผู้ทรงอิทธิพลดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ชะงักกึกทันทีเมื่อก้าวเข้ามาเห็นเงาร่างสองร่างที่ผละออกจากกันอย่างหวุดหวิด คริสตินหันกลับไปเผชิญหน้ากับประธานบริหารด้วยท่าทีสงบเยือกเย็นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ใบหน้าสวยเฉี่ยวยังคงราบเรียบไร้รอยขีดข่วน แม้ว่าลมหายใจจะยังคงติดขัดเล็กน้อยก็ตาม เธอยกมือขึ้นจัดปกเสื้อสูทให้เรียบร้อยด้วยท่าทางที่เป็นธรรมชาติที่สุด พรางบังร่างของเรย์ที่กำลังยืนหน้าแดงก่ำ หอบหายใจจนอกกระเพื่อมไว้ด้านหลังอย่างแนบเนียน “ดิฉันกำลังตรวจความเรียบร้อยของชุดสุดท้ายกับดีไซเนอร์ค่ะ ท่านประธาน” คริสตินตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้พิรุธใด ๆ “ทุกอย่างพร้อมสำหรับการแสดงในอีกสิบนาทีข้างหน้าแล้วค่ะ เชิญทางห้องโถงหลักได้เลยค่ะ ดิฉันจะตามไปสมทบเดี๋ยวนี้” ประธานบริหารกวาดสายตามองทั้งคู่ด้วยความสงสัยเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ารับแล้วเดินเลี่ยงออกไปอย่างรวดเร็ว เมื่อบานประตูปิดสนิทลงอีกครั้ง ความเงียบก็เข้าปกคลุมห้องแต่งตัวทันที เรย์ยกหลังมือขึ้นเช็ดริมฝีปากตัวเองเบา ๆ ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับมีคนเอาไฟมาสุม เธอมองหน้าคนที่เพิ่งขโมยจูบแรกในห้องแต่งตัวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความขุ่นเคืองระคนหวั่นไหว “คุณ... ทำบ้าอะไรลงไปเนี่ย!” เรย์เค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความโมโห พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น “ถ้าเขาเห็นขึ้นมา ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!” คริสตินหันกลับมามองดีไซเนอร์สาว ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยประกายความขบขันและบางสิ่งที่อ่านไม่ออก เธอก้าวเข้าไปใกล้เรย์ทีละก้าว บีบให้ร่างบางต้องถอยร่นจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางเครื่องสำอางอีกครั้งอย่างจนมุม “ก็แค่ช่วยแก้ปัญหาเฉพาะหน้าค่ะ...” คริสตินโน้มตัวลงกระซิบชิดริมฝีปากของคนตัวเล็ก น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเจ้าเล่ห์อย่างที่เรย์ไม่เคยเห็นมาก่อน “แต่อีกอย่าง... ฉันแค่อยากทำมันมานานแล้วต่างหากล่ะคะ” เรย์ชะงักค้าง หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก คำพูดนั้นทำเอาสติที่เหลืออยู่กระเจิดกระเจิงไปหมด ทว่าก่อนที่เรย์จะได้เอաբาปากเถียงกลับอะไรออกไป เสียงประกาศจากระบบกระจายเสียงทั่วทั้งตึกก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ *“ขอเชิญคุณคริสติน ภัณฑารักษ์กิตติมศักดิ์ และคุณเรย์ หัวหน้าดีไซเนอร์ประจำโปรเจกต์ ขึ้นสู่เวทีรันเวย์ในอีกสาม... สอง... หนึ่ง... เริ่มการแสดงได้!”* พร้อมกับเสียงดนตรีแนวอิเล็กทรอนิกส์ผสมผสานคลาสสิกที่กระหึ่มขึ้น ไฟสปอตไลท์สีฟ้าครามสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างกระจกบานใหญ่ แต่สิ่งที่ทำให้เรย์ต้องหยุดหายใจไม่ใช่เสียงดนตรีหรือแสงสีเสียงสุดอลังการเบื้องล่าง—แต่มือเรียวของคริสตินที่เอื้อมมาคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยความท้าทาย “ไปค่ะคุณเรย์... ถึงเวลาที่เราต้องไปรับคำชมจากคนทั้งโลกแล้ว” คริสตินกระซิบเบา ๆ ข้างหูก่อนจะออกแรงดึงให้เรย์ก้าวเดินออกไปพร้อมกัน ก้าวแรกที่พวกเธอเดินพ้นประตูห้องแต่งตัวออกสู่แสงไฟเจิดจ้าของรันเวย์ เรย์กวาดสายตามองฝูงชนนับร้อยที่กำลังปรบมือต้อนรับ แต่สายตากลับสะดุดเข้ากับร่างของใครบางคนที่นั่งอยู่แถวหน้าสุด—บุคคลที่เรย์คิดว่าไม่มีวันบินมาร่วมงานนี้เด็ดขาด... แม่ของเธอเองกำลังนั่งไขว่ห้างส่งยิ้มเย็นชามาให้จากที่นั่งแถวหน้าสุด พร้อมกับสายตาที่จับจ้องตรงมาที่ข้อมือของเรย์ที่ยังคงถูกกุมไว้โดยคริสตินอย่างแนบแน่น! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของควีนบีทูโกเสมอนะคะ