กลิ่นอายของการทรยศ

อุณหภูมิภายในแกลเลอรีระดับไฮเอนด์ใจกลางมหานครลดฮวบลงจนเกือบติดลบ ทว่าความเย็นเยือกนั้นไม่ได้มาจากระบบปรับอากาศ หากแต่ออกมาจากรอยยิ้มเคลือบยาพิษของสุภาพสตรีวัยกลางคนผู้ทรงอิทธิพลที่นั่งไขว่ห้างอยู่ ณ แถวหน้าสุด สายตาคู่นั้นคมกริบราวกับใบมีดโกนที่กรีดตรงมายังข้อมือของเรย์ ซึ่งในขณะนี้ยังคงถูกพันธนาการไว้ด้วยฝ่ามืออุ่นจัดของคริสตินอย่างแนบแน่น "ปล่อยค่ะ... คุณคริสติน" เรย์กระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงมือตัวเองกลับอย่างแนบเนียนที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าแรงบีบที่ข้อมือนั้นกลับกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย ราวกับเป็นการส่งสัญญาณเตือนภัยเงียบๆ จากภัณฑารักษ์สาวผู้ไม่เคยสูญเสียการควบคุม คริสตินไม่แม้แต่จะชายตามองมือที่สั่นเทาเล็กน้อยของเรย์ นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นหันไปสบตากับผู้มาใหม่ในแถวหน้าอย่างท้าทาย ความนิ่งสงบของเธอกลายเป็นเกราะป้องกันชั้นดีที่แผ่รังสีความกดดันออกมาจนคนรอบข้างแทบไม่กล้าหายใจแรง "ไม่คิดเลยนะคะว่าจะได้เห็นคุณหญิงมาให้เกียรติงานแสดงศิลปะร่วมสมัยของเราในคืนนี้" เสียงของคริสตินราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับมีดผ่าตัดที่กรีดลงบนผิวผ้าไหมชั้นดี คุณหญิงอรนภา—มารดาผู้ให้กำเนิดของเรย์—เหยียดยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น หล่อนลุกขึ้นยืนช้าๆ ชุดสูทเข้ารูปสีขาวบริสุทธิ์ขับให้ภาพลักษณ์ทรงอำนาจนั้นโดดเด่นสะดุดตา ทว่าแววตาที่มองบุตรสาวกลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยการประเมินค่า "แม่ก็ไม่คิดเหมือนกันค่ะว่าลูกสาวที่หนีออกจากบ้านไปกัดฟันทำแบรนด์เสื้อผ้าไร้อนาคต จะมีปัญญามาเดินเฉิดฉายอยู่ในวงการอาร์ตไฮโซได้... แถมยังเกาะแขนผู้มีพระคุณแน่นเสียจนน่าเกลียด" คำพูดเชือดเฉือนถูกพ่นออกมาอย่างไร้ความปรานี เรย์รู้สึกเหมือนถูกตบกลางหน้าท่ามกลางผู้คนนับร้อยในห้องโถง แม้ภายนอกเธอจะเชิดหน้าขึ้นสู้ด้วยความมั่นใจตามแบบฉบับดีไซเนอร์อาวองการ์ด แต่หัวใจข้างในกลับกระตุกวูบด้วยบาดแผลเก่าที่ยังไม่เคยสมาน "การที่เรย์ยืนอยู่ตรงนี้ได้ ใช้ฝีมือล้วนๆ ค่ะคุณหญิง ไม่ได้ใช้ชื่อเสียงของตระกูลมาเบ่งเพื่อกลบเกลื่อนความไร้รสนิยมของตัวเอง" เรย์โต้กลับทันควัน นัยน์ตาสีประกายวาวโรจน์ด้วยความโกรธกรధความดื้อรั้นที่ถูกกระตุ้นจนถึงขีดสุด บรรยากาศรอบตัวเริ่มคุกรุ่น ไดอะล็อกคมกริบระหว่างแม่ลูกคู่นี้สร้างความอึดอัดให้กับแขกเหรื่อรอบข้าง ทว่าก่อนที่สงครามประสาทจะลุกลามไปมากกว่านั้น เสียงหัวเราะแหลมใสระดับโซปราโนก็ดังแทรกขึ้นทำลายความตึงเครียด "อุ๊ย ตายจริง! บรรยากาศดูดุเดือดกันตั้งแต่ยังไม่เริ่มเปิดนิทรรศการเลยนะคะเนี่ย" ร่างระหงในชุดเดรสยาวปักเลื่อมระยิบระยับสีแชมเปญก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างวงสนทนา กลิ่นน้ำหอมแบรนด์เนมราคาแพงฟุ้งกระจายกลบกลิ่นอายความตึงเครียดในทันที เรย์ขมวดคิ้วมุ่นทันทีที่เห็นใบหน้าคมเฉี่ยวและรอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยความเสแสร้งของ 'มีนตรา' เซเลบสาวไฮโซทายาทธุรกิจอัญมณีระดับประเทศ และที่สำคัญ... เธอคืออดีตคู่หมั้นในนามของคริสตินที่ถูกผู้ใหญ่จัด The Match ให้เมื่อหลายปีก่อน "มีนตรา?" คริสตินพึมพำชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความระอาอย่างปิดไม่มิด "แปลกใจใช่ไหมคะที่เห็นมีนมาอยู่ที่นี่พอดีพอดิบแบบนี้" มีนตราแย้มยิ้มกว้าง เดินเข้าไปคล้องแขนคุณหญิงอรนภาอย่างสนิทสนมราวกับเป็นลูกสาวอีกคน "คุณป้าท่านกรุณาชวนมีนมาเปิดหูเปิดตาค่ะ บอกว่างานนี้มีอะไรที่น่าสนใจกว่างานศิลปะทั่วไปเยอะ... โดยเฉพาะเรื่อง 'ดีไซเนอร์จำเป็น' ที่ชอบทำตัวเกินหน้าที่" สายตาพิฆาตของคุณหญิงอรนภาตวัดกลับมามองคริสตินและเรย์สลับกันไปมา รอยยิ้มเยือกเย็นถูกยกขึ้นอีกครั้งเพื่อตอกย้ำความเหนือกว่า "แม่แค่อยากมาเตือนสติลูกสาวตัวเองก็เท่านั้นค่ะคุณคริสติน ว่าบางทีการไต่เต้าขึ้นมาสูงเกินตัวโดยไม่มีรากฐานรองรับ วันหนึ่งตกลงมา... อาจจะเจ็บจนลุกไม่ขึ้น" คุณหญิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนถึงกระดูกดำ "และฉันก็หวังว่าคนระดับคุณคริสตินจะไม่เอาชื่อเสียงของแกลเลอรีมาเสี่ยงกับดีโน่โนเนม ที่วันๆ คิดแต่จะเกาะคนรวยเพื่อยกระดับตัวเองหรอกนะคะ" คำพูดนั้นจี้เข้าที่ปมในใจของเรย์อย่างจัง ความมั่นใจที่เคยมีพังทลายลงในเสี้ยววินาที มือที่กำหมัดแน่นข้างลำตัวสั่นระริกด้วยความคับแค้นใจ เธอกำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบตามสไตล์ แต่ทว่า... หมับ! ฝ่ามืออุ่นจัดของคริสตินที่ยังคงกุมข้อมือเธออยู่เปลี่ยนเป็นการสอดนิ้วประสานเข้ากับฝ่ามือของเรย์อย่างมั่นคง แรงบีบที่สื่อออกมานั้นเต็มไปด้วยความหนักแน่นและทรงพลัง จนเรย์ต้องสะดุ้งเงยหน้าขึ้นมอง คริสตินยังคงมีสีหน้านิ่งสงบ ไร้ซึ่งความหวั่นไหวใดๆ นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นกวาดมองมีนตราและคุณหญิงอรนภาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยอำนาจเหนือกว่าอย่างแท้จริง "คุณหญิงคะ" คริสตินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่ากังวานชัดเจนจนทุกคนในรัศมีสอดส่องต้องเงียบเสียงลง "แกลเลอรีของดิฉันมีมาตรฐานในการคัดเลือกผลงานและผู้ร่วมงานที่สูงมาก และดิฉันก็ใช้ 'สายตา' ที่เฉียบคมพอ ไม่ใช่ 'อคติ' ในการมองเห็นคุณค่าของคน" คริสตินหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะกระชับมือที่ประสานกับเรย์ให้แน่นขึ้นอีกนิด แล้วพูดประโยคที่ทำเอาคนฟังถึงกับหน้าชา "ส่วนเรื่องที่ว่าเรย์จะเกาะใคร... ดิฉันคงต้องเป็นฝ่ายขอร้องให้เธอมา 'เกาะกุม' หัวใจของดิฉันไว้เองเสียมากกว่าค่ะ" ความเงียบกริบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ เรย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ กับคำสารภาพกลางวงล้อมสังคมชั้นสูงแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ขณะที่ใบหน้าของคุณหญิงอรนภากลับบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ และมีนตราถึงกับหุบยิ้มฉับพลัน ทว่าในจังหวะที่หัวใจของเรย์กำลังเต้นรัวผิดจังหวะด้วยความตื่นตะลึงนั้นเอง เสียงปรบมือเบาๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลังสุดของกลุ่มชนที่แหวกทางให้ "โอ้โห... เป็นฉากสารภาพรักที่โรแมนติกกลางดงมีดโกนเสียจริงนะคะเนี่ย น่าประทับใจจนฉันเกือบจะร้องไห้เลยล่ะค่ะ" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้น พร้อมกับร่างสูงโปรดของ 'ใครบางคน' ที่ก้าวพ้นเงาสลัวเข้ามาประชิดตัวเรย์และคริสตินอย่างไม่มีใครคาดคิด เรย์หันขวับไปมองตามเสียงนั้น และลมหายใจของเธอก็ต้องสะดุดกึกเมื่อพบว่าบุคคลที่ก้าวเข้ามาใหม่ในวินาทีวิกฤตินี้ไม่ใช่ใครอื่น... แต่เป็น 'ดีไซเนอร์รุ่นพี่คู่ปรับตลอดกาล' ผู้กุมความลับดำมืดที่สุดในอดีตของเธอนั่นเอง! "ขอบคุณสำหรับการอ่านตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!"