จังหวะที่หัวใจเต้นผิดที่

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมไม้จันทน์หอมกรุ่นที่ลอยอบอวลอยู่ในสตูดิโอส่วนตัว ไม่ได้ทำให้บรรยากาศรอบตัวผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน มันกลับยิ่งเพิ่มความกดดันชนิดที่ทำให้ผิวหนังบริเวณต้นคอของเรย์ร้อนผ่าวขึ้นมาดะดาล ดวงตากลมโตของดีไซเนอร์สาวเบอร์หนึ่งแห่งวงการอาวองการ์ดชะงักกึก หันขวับไปมองผู้มาใหม่ที่ยืนอยู่ตรงกรอบประตูทันที ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่กว้างทันทีราวกับมีใครกดปุ่มปิดเสียง ผู้หญิงคนนั้น... 'ลลินา' ซูเปอร์โมเดลสาวเบอร์หนึ่งของประเทศ เจ้าของนัยน์ตาคมกริบและริมฝีปากอิ่มเอิบที่มักปรากฏอยู่บนหน้าปกนิตยสารแฟชั่นระดับโลกทุกฉบับ ทว่าในยามนี้ รอยยิ้มที่แต่งแต้มบนเรียวปากคู่นั้นกลับไม่ได้ดูเป็นมิตรอย่างที่ควรจะเป็น และที่สำคัญที่สุด... เธอคืออดีตคนรักเก่าของคริสติน ผู้หญิงที่เคยยืนเคียงข้างภัณฑารักษ์สาวทรงอิทธิพลคนนี้บนพรมแดงมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน เรย์ขยับตัวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แม้สมองจะสั่งให้เธอยืนหยัดด้วยความมั่นใจแบบที่เคยทำมาตลอด แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวผิดจังหวะ ราวกับกลองเพลที่ถูกรัวด้วยความเร็วกระชั้นชิด สายตาของเธอเหลือบมองคริสตินที่ยืนอยู่ใกล้กันนิดเดียว เพื่อดูว่าเจ้าของสถานที่จะจัดการกับสถานการณ์ระเบิดเวลาลูกนี้อย่างไร แต่คริสตินยังคงเป็นคริสติน... ภัณฑารักษ์สาวผู้ทรงอิทธิพลไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนบนความเยือกเย็น ใบหน้าสวยเฉี่ยวยังคงนิ่งสนิท ดวงตาสีเข้มคู่นั้นทอดมองไปยังผู้มาใหม่ด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ราวกับน้ำในมหาสมุทรลึกที่สงบนิ่งแต่ซ่อนกระแสน้ำวนอันเชี่ยวกรากไว้เบื้องล่าง "ไม่คิดเลยนะคะว่าจะได้เจอคุณที่นี่... คริส" เสียงหวานทุบทำลายความเงียบลงอย่างจงใจ ลลินาก้าวเท้าเข้ามาในห้องด้วยสเต็ปนางแบบที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างสมบูรณ์แบบ ทุกย่างก้าวเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจและเย้ายวน สายตาคู่คมกวาดมองสภาพของเรย์และคริสตินที่ยืนอยู่ใกล้กันเกินกว่าระยะปลอดภัยของคนรู้จักทั่วไป แววตาไหววับชั่วพริบตาก่อนจะถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ "ที่นี่ไม่ใช่พื้นที่สาธารณะ ลลินา" คริสตินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมจนคนฟังต้องชะงัก "และฉันจำได้ว่าเราเคลียร์ทุกอย่างกันจบไปนานแล้ว" "โอ้... เรื่องนั้นน่ะจบไปแล้วจริงๆ ค่ะ" ลลินายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดจนกลิ่นน้ำหอมกลิ่นโปรดของเธอลอยมาปะทะจมูก "แต่เรื่องงานจัดแสดงศิลปะครั้งใหม่... ดูท่าทางฉันคงต้องเข้ามาคุยรายละเอียดด้วยตัวเองเสียหน่อยแล้วล่ะค่ะ พอดีผู้จัดฝั่งโน้นเขารีเควสต์มาว่า อยากให้ 'อดีตคนรัก' ของคุณมาเป็นมิวส์หลักให้อีกสักครั้ง" คำว่า 'อดีตคนรัก' ถูกเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่ ทว่าเจือความท้าทายไว้อย่างชัดเจน เรย์เม้มริมฝีปากแน่นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอก มันไม่ใช่ความโกรธ... แต่มันคือความหงุดหงิดระคนไม่สบอารมณ์อย่างรุนแรงที่จู่ๆ ก็มี 'แขกไม่速เชิญ' เข้ามาขัดจังหวะบรรยากาศที่กำลังระอุระหว่างเธอกับคริสตินเมื่อครู่ ก่อนที่สถานการณ์จะลุกลามไปมากกว่านี้ เรย์จึงตัดสินใจขยับตัวเตรียมจะหยิบกระเป๋าและร่างแบบที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานเพื่อขอตัวลา "ถ้าพวกคุณมีเรื่องส่วนตัวหรือเรื่องงานที่ต้องคุยกัน ฉันขอตัวก่อนดีกว่าค่ะ พอดีนึกขึ้นได้ว่ายังมีงานชิ้นสำคัญที่ต้องรีบไปเคลียร์ที่สตูดิโอ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท พยายามเก็บอาการสั่นไหวในน้ำเสียงให้อยู่หมัด รอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าสวยเฉี่ยวมีความเย่อหยิ่งตามสไตล์ของเธอเอง ทว่า... ก่อนที่เรียวขาเรียจะก้าวเดินผ่านร่างของคริสตินไป ข้อมือบางก็ถูกรั้งไว้ด้วยปลายนิ้วที่เย็นเฉียบแต่มั่นคง เรย์สะดุ้งเล็กน้อย หันขวับกลับไปมองเจ้าของสัมผัส คริสตินไม่ได้มองหน้าลลินาด้วยซ้ำ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นจ้องตรงมาที่เรย์ด้วยแววตาที่ลึกล้ำเกินกว่าจะคาดเดา แรงบีบที่ข้อมือนั้นไม่ได้รุนแรง แต่เด็ดขาดจนเรย์รู้ทันทีว่า... อีกฝ่ายไม่อนุญาตให้เธอเดินหนีออกไปตอนนี้ "ไม่ต้องรีบไปไหนหรอค่ะ เรย์" คริสตินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ดังพอให้ได้ยินกันแค่สองคน ทว่าสายตายังคงนิ่งสนิทเมื่อหันกลับไปสบตากับซูเปอร์โมเดลสาว "งานของลลินา... ทางเราปฏิเสธไปตั้งแต่วันก่อนแล้ว และฉันคิดว่าไม่มีความจำเป็นต้องคุยอะไรกันอีก" ลลินาหุบยิ้มลงเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยฉายแววไม่พอใจขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ "ปฏิเสธเร็วจังนะคะ ทั้งๆ ที่งานนี้อาจจะทำกำไรให้แกลเลอรีของคุณมหาศาลแท้ๆ... หรือว่าเป็นเพราะดีไซเนอร์คนนี้กันแน่นะคะที่ทำให้คุณเปลี่ยนมาตรฐานไปหมด" ลลินาปรายตามองเรย์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาที่ประเมินค่า ทว่าเต็มไปด้วยความเหยียดหยามแบบเนียนๆ "ดีไซเนอร์หน้าใหม่ไฟแรง... แต่ไม่รู้ว่าฝีมือจะแน่สักแค่ไหนเชียว" เจอประโยคนี้เข้าไป เรย์ที่กำลังจะก้าวถอยหลังถึงกับหยุดชะงัก รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นมาทันที ดวงตากลมโตฉายแววความดุดันและพยศขึ้นมาอย่างปิดไม่มิด ใครจะยอมให้ใครมาเหยียบจมูกในถิ่นของตัวเองกันล่ะคะ? "ฝีมือจะแน่แค่ไหน... คุณลลินาคงต้องรอดูล็อตคอลเลกชันหน้าด้วยตาตัวเองแล้วล่ะค่ะ" เรย์เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมบาดลึก "แต่อย่างน้อย... มันก็คงดีกว่าการวนเวียนกลับมาใช้บริการ 'ของเก่า' ที่หมดอายุการใช้งานไปแล้ว เพื่อเรียกร้องความสนใจจากคนอื่นล่ะนะคะ" เปรี้ยง! ประโยคสั้นๆ แต่เจ็บแสบถึงทรวงในทำเอาบรรยากาศในห้องดิ่งลงติดลบทันที ลลินากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ใบหน้าสวยเชิดขึ้นด้วยความโกรธที่ถูกตบหน้ากลางอากาศด้วยรอยยิ้ม คริสตินที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่เงียบๆ ถึงกับมุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย แววตาที่เคยราบเรียบฉายประกายความพึงพอใจและขบขันวับขึ้นมาอย่างปิดไม่มิด มือที่ยังคงกุมข้อมือของเรย์อยู่กระชับแน่นขึ้นอีกนิดโดยไม่ยอมปล่อย "ดูเหมือนคุณจะปากเก่งไม่เบานะคะ ดีไซเนอร์เรย์" ลลินาเค้นเสียงลอดไรฟัน "ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะ พอดีฉันเป็นคนพูดความจริงเก่งซะด้วย" เรย์ตอบกลับทันควันโดยไม่มีท่าทีสะทกสะทะแม้แต่น้อย "พอได้แล้ว ลลินา" คริสตินเอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่ทรงพลังพอจะยุติสงครามประสาทตรงหน้าได้ทันที "ถ้าคุณไม่มีเรื่องอื่นที่เกี่ยวข้องกับงานของแกลเลอรี เชิญกลับออกไปได้เลยค่ะ... ฉันมีแขกที่ต้องดูแลต่อ" คำว่า 'แขกที่ต้องดูแลต่อ' พร้อมกับสายตาที่คริสตินใช้มองเรย์ ทำให้ลลินารู้ตัวทันทีว่าเธอเป็นส่วนเกินในพื้นที่นี้ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นบนเรียวปากของซูเปอร์โมเดลสาวอีกครั้งก่อนที่เธอจะสะบัดหน้าเดินออกไปจากห้องด้วยความไม่พอใจ พร้อมกับเสียงส้นสูงที่กระแทกกระทั้นลงบนพื้นอย่างแรงจนประตูปิดลงสนิท ปัง! เสียงประตูปิดลงพร้อมกับความเงียบที่กลับมาเยือนอีกครั้ง เรย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ ด้วยความโล่งอก เธอพยายามจะดึงข้อมือของตัวเองออกจากกการเกาะกุมของคริสติน ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยแต่อย่างใด ตรงกันข้าม... คริสตินกลับขยับตัวเข้ามาใกล้เรย์มากขึ้นจนระยะห่างระหว่างพวกเธอแทบจะไม่เหลือ กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวของคริสตินลอยเข้ามาแทนที่กลิ่นของลลินา มันเป็นกลิ่นที่เย้ายวนและชวนให้เคลิบเคลิ้มจนเรย์เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "ปล่อยได้แล้วค่ะ..." เรย์กระซิบเสียงเบา หลบสายตาคมก్రిบที่มองตรงมา "คุณเคลียร์แขกของคุณไปเรียบร้อยแล้วนี่คะ" "ใครบอกว่าเธอเป็นแขกของฉันล่ะ?" เสียงทุ้มนุ่มกระซิบชิดริมหูจนเรย์รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ก็... คนเก่าของคุณไม่ใช่หรือไงคะ" เรย์สวนกลับทันควันอย่างไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจจะเริ่มเต้นผิดจังหวะเพราะระยะประชิดนี้เข้าไปทุกที คริสตินหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่เซ็กซี่และอันตรายที่สุดเท่าที่เรย์เคยได้ยินมา นิ้วเรียวอีกข้างที่ไม่ได้จับข้อมือ ค่อยๆ ยกขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาคลอเคลียข้างแก้มของเรย์แผ่วเบา สัมผัสนั้นอบอุ่นและนุ่มนวลจนเรย์สะท้านเฮือก เผลอหลับตาลงรับสัมผัสโดยสัญชาตญาณ "หึงเหรอคะ... เรย์?" คำถามนั้นทิ้งระเบิดลูกใหญ่ลงกลางใจของดีไซเนอร์สาว เรย์ลืมตาขึ้นทันที ดวงตากลมโตสบเข้ากับดวงตาสคมเข้มที่พราวระยับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่หาดูได้ยากยิ่งจากผู้หญิงคนนี้ เรย์อ้าปากจะเถียง แต่คำพูดทั้งหมดกลับติดอยู่ที่ลำคอเมื่อคริสตินก้าวเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ด้านหน้าถูกกั้นไว้ด้วยร่างอุ่นร้อนของภัณฑารักษ์สาวที่โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ ที่รินรดอยู่ริมฝีปากทำให้สมองของเรย์ขาวโพลน สติสัมปชัญญะที่เคยมีพังทลายลงในพริบตา ความมั่นใจและความปากเก่งเมื่อครู่ละลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความปรารถนาวับๆ แวมๆ ที่ถูกจุดประกายขึ้นมาในความมืดมิดของอารมณ์ คริสตินไล้ปลายนิ้วผ่านคางมน ไล่ต่ำลงมาที่ลำคอเบาๆ ก่อนจะหยุดอยู่ที่ริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มน้อยๆ ด้วยความประหม่า "ปากเก่งนักนะ... หึ" คริสตินกระซิบชิดริมฝีปาก ก่อนจะทาบทับความนุ่มนวลลงมาอย่างไม่ทันให้ตั้งตัว! เรย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ทว่าเพียงเสี้ยววินาทีต่อมา เผลอไผลไปกับการสัมผัสอันแสนล้ำลึกและเย้ายวนนั้นโดยไม่คิดจะขัดขืน มือบางที่เคยพยายามผลักไส กลับเปลี่ยนเป็นยกขึ้นโอบรอบลำคอของอีกฝ่ายไว้แน่น ตอบรับสัมผัสที่ร้อนแรงและชวนให้หลงใหลจนแทบขาดใจ ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจกำลังจะหลุดลอยไปกับความหอมหวานนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างกระชั้นชิด พร้อมกับเสียงตะโกนร้อนรนของเลขานุการสาวที่ดังทะลุเข้ามาข้างใน "คุณคริสตินคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! ภาพวาดชิ้นเอกในห้องจัดแสดงหลักถูก... ถูกกรีดทำลายเสียหายหมดเลยค่ะ!" คริสตินชะงักกึกทันที ดวงตาสคมเข้มวาวโรจน์ขึ้นด้วยความตกใจ เรย์ลืมตาโพลีผละออกจากอ้อมแขนของอีกฝ่ายด้วยความตกใจไม่แพ้กัน บรรยากาศแสนหวานละมุนสลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกของวิกฤตการณ์ครั้งใหม่ที่กำลังคืบคลานเข้ามาเล่นงานพวกเธออย่างจัง! *(ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาร่วมลุ้นและใจเต้นไปกับเคมีคู่กัดคู่นี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - ควีนบีทูโก)*