คำถามที่ไม่มีคำตอบ

กลิ่นอายความเย็นเยือกของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานส่วนตัวไม่ได้ช่วยลดทอนความร้อนระอุที่แผดเผาอยู่ภายในอกของคริสตินลงได้เลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมกريบภายใต้กรอบแว่นสายตาดีไซน์เรียบหรูยังคงจ้องมองหน้าจอแท็บเล็ตในมือค้างไว้ ภาพร่างคอลเลกชันล่าสุดของเรย์ที่ถูกส่งตรงมาเพื่อขออนุมัติด่วนไม่ได้เข้าสู่สมองส่วนประมวลผลเลยสักนิด สิ่งที่วนเวียนอยู่ในหัวของภัณฑารักษ์สาวผู้ทรงอิทธิพลกลับเป็นสัมผัสอุ่นวาบจากปลายนิ้ว และอ้อมกอดกึ่งอุบัติเหตุที่เกือบทำให้หัวใจที่ถูกปิดตายมานานนับปีสั่นคลอนจนหลุดจากการควบคุม "คุณจะจ้องมันจนทะลุจอเลยไหมคะ หรือว่าตัวอักษรในนั้นมันอ่านยากเกินกว่าระดับสมองของภัณฑารักษ์มือหนึ่งจะเข้าใจ?" เสียงห้วนปนกระแทกกระทั้นเล็กน้อยดังขึ้นทำลายความเงียบ เรย์ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานด้วยท่าทีที่พยายามแสดงออกถึงความมั่นใจเกินร้อย ทว่าดวงตาสีเข้มคู่นั้นกลับหลบเลี่ยงการสบตาอย่างน่าสงสัย เส้นผมสีเพลิงที่มักจะเซ็ตมาอย่างเนียบกริบกลับมีรอนยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการกระชากอารมณ์ตัวเองเมื่อครู่ คริสตินค่อยๆ วางแท็บเล็ต2ลงบนโต๊ะกระจกนิรهاอย่างใจเย็น ท่าทีสุขุมนุ่มลึกถูกงัดขึ้นมาใช้เป็นเกราะป้องกันความปั่นป่วนภายใน "ฉันแค่กำลังประเมินว่าคอลเลกชันนี้... มีความเป็นมืออาชีพพอที่จะจัดแสดงในแกลเลอรีระดับโลก หรือเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบของเด็กเอาแต่ใจที่อยากเรียกร้องความสนใจกันแน่ค่ะ คุณเรย์" "ปากคอเราะร้ายไม่เปลี่ยนเลยนะคะ" เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ ขยับตัวเข้ามาประชิดขอบโต๊ะมากขึ้นจนกลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมเครื่องเทศจางๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสของคริสติน "ถ้ากลัวว่าผลงานฉันจะทำให้แกลเลอรีคุณแปดเปื้อนนัก ทำไมเมื่อกี้ถึงไม่ผลักฉันออกให้เร็วกว่านั้นล่ะคะ หรือว่า... ติดใจอ้อมกอดของเด็กเอาแต่ใจคนนี้เข้าแล้ว?" คำพูดจี้ใจดำนั้นทำให้คริสตินต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ เธอยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงจะไล่เลี่ยกัน แต่รัศมีอำนาจและความเยือกเย็นของภัณฑารักษ์สาวก็ไม่เคยเป็นรองใคร "อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยค่ะ เรย์ เราต่างก็รู้ว่ามันเป็นแค่ความผิดพลาดจากความประมาท และฉันไม่มีวันให้เรื่องไร้สาระแบบนั้นมามีผลกับงานเด็ดขาด" "อ๋อเหรอคะ?" เรย์ก้าวเข้าไปประชิดอีกหนึ่งก้าว ดวงตาทรงเสน่ห์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายราวกับต้องการค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากน้ำแข็งนั้น "งั้นช่วยตอบฉันหน่อยสิคะ... ทำไมหัวใจของคุณถึงเต้นแรงจนฉันได้ยินตอนที่เราอยู่ใกล้กันขนาดนั้นล่ะ ภัณฑารักษ์คนเก่ง?" คำถามนั้นราวกับลูกศรที่พุ่งตรงเข้ากลางเป้า คริสตินชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที ความคิดในหัวตีกันยุ่งเหยิง *นี่เธอกำลังรู้สึกอะไรอยู่กันแน่?* ตลอดชีวิตที่ผ่านมา คริสตินยึดถือเหตุผลและระเบียบวินัยเป็นสรณะ เธอไม่เคยปล่อยให้ความรู้สึกส่วนตัวเข้ามามีอิทธิพลเหนือการงานและความคิด แต่ทำไมกับดีไซเนอร์สาวจอมพอยท์คนนี้ เธอกลับควบคุมจังหวะหัวใจของตัวเองไม่ได้เลย ความเงียบโรยตัวลงระหว่างพวกเธออีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่ว่างเปล่า มันอัดแน่นไปด้วยกระแสไฟฟ้าสถิตที่พร้อมจะปะทุได้ทุกเมื่อ คริสตินขยับริมฝีปากเตรียมจะตอกกลับด้วยคำพูดเชือดเฉือนตามความเคยชิน เพื่อกลบเกลื่อนความว้าวุ่นที่กำลังกัดกินจิต ทว่าก่อนที่คำพูดประโยคแรกจะหลุดออกจากเรียวปาก ประตูห้องทำงานบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาทโดยผู้ช่วยส่วนตัว พร้อมกับเสียงหอบหายใจและสีหน้าตื่นตระหนก "คุณคริสตินคะ! แย่แล้วค่ะ! สื่อทุกสำนักกำลังเล่นข่าวเรื่องคอลเลกชันใหม่ของเราที่ถูกปล่อยภาพหลุดออกไปทางอินเทอร์เน็ต และตอนนี้... ผู้บริหารระดับสูงจากบริษัทแม่กำลังเดินทางมาที่นี่เพื่อขอคำอธิบายค่ะ!" คริสตินหันขวับไปมองผู้ช่วยทันที สีหน้าเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดในพริบตา ขณะที่เรย์เองก็หน้าถอดสี รอยยิ้มเย้าแหย่เมื่อครู่หายวับไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาแข็งกร้าวของนักสู้ผู้ไม่ยอมจำนนต่ออุปสรรค ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความแซ่บนี้ด้วยกันนะคะ