วาทะศิลป์พิฆาต

กลิ่นหอมของกาแฟคั่วบดเข้มข้นลอยอบอวลตัดกับบรรยากาศตึงเครียดในห้องทำงานโทนสีโมโนโครมของแกลเลอรีชื่อดัง เรย์ยืนกอดอก แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นดีไซน์เก๋จ้องมองร่างสูงระหงของคริสตินที่กำลังไล่สายตาอ่านข้อเสนอโปรเจกต์คอลเลกชันล่าสุดด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไร้ความรู้สึก ราวกับสิ่งที่เธอกำลังถืออยู่เป็นเพียงเศษกระดาษไร้ค่าข้างทาง "ฉันคิดว่าคุณน่าจะทำการบ้านมาดีกว่านี้ค่ะ... เรย์" เสียงทุ้มนุ่มแต่เยียบเย็นของภัณฑารักษ์สาวดังขึ้น ทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด คริสตินวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะกระจกใสเสียงดัง *กริ๊ก* สัญชาตญาณความเย่อหยิ่งพุ่งพล่านขึ้นมาทันทีเมื่อดวงตาสองคู่ปะทะกันในระยะประชิด เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว ความมั่นใจในฐานะดีไซเนอร์อาวองการ์ดมือรางวัลพุ่งพล่านจนแทบจะแผดเผาบรรยากาศรอบตัวให้กลายเป็นจุล "การบ้านเหรอคะคุณคริสติน? หรือว่าสายตาของคุณมันล้าสมัยเกินกว่าจะมองเห็นความงดงามที่ก้าวล้ำกว่ายุคสมัยไปแล้วกันแน่" เรย์ย้อนถาม เสียงหวานหยดแต่เชือดเฉือนทุกลำสำเนียง "งานของฉันไม่ใช่ภาพวาดสีน้ำมันโบราณขึ้นฝุ่นในพิพิธภัณฑ์ที่คุณคุ้นเคยนะคะ แต่มันคือแฟชั่นที่หายใจได้ คือศิลปะที่ท้าทายกรอบเดิมๆ ที่คนหัวโบราณบางคนไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการ" คริสตินเงยหน้าขึ้นสบตา รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากไม่ได้บ่งบอกถึงความขบขันแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังมองเหยื่อผู้พยศ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทำให้ระยะห่างระหว่างเธอกับเรย์ลดลงจนน่าใจหาย กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมไม้จันทน์หอมกรุ่นลอยแตะจมูก ยิ่งทำให้หัวใจของเรย์เต้นผิดจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้ "ศิลปะที่ไม่มีจิตวิญญาณและความหมายรองรับ ก็เป็นได้แค่เศษผ้าลุ่ยๆ ที่เย็บติดกันเพื่อเรียกร้องความสนใจเท่านั้นค่ะ เรย์" คริสตินก้าวเข้าไปใกล้เรย์อีกหนึ่งก้าว จนแผ่นหลังของดีไซเนอร์สาวเกือบจะชนเข้ากับชั้นวางหนังสือ "ถ้าคุณคิดว่าการเอาขยะมาแปะแล้วเรียกว่าอาวองการ์ด ฉันเกรงว่าแกลเลอรีของฉันคงไม่มีพื้นที่ให้เด็กฝึกหัดมาลองผิดลองถูกหรอกนะคะ" คำพูดนั้นเฉียบคมราคมมีดโกนอาบน้ำผึ้ง เรย์โกรธจนปลายนิ้วสั่น แต่แทนที่จะถอยหลัง เธอกลับเชิดคางขึ้นท้าทาย ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเทานิ่งสนิทคู่นั้นอย่างไม่ยอมแพ้ "ถ้างานของฉันมันไร้ค่าอย่างที่คุณปากว่า แล้วทำไมมือของคุณถึงได้สั่นตอนที่เปิดหน้าแรกของแฟ้มนั้นล่ะคะ?" เรย์กระซิบเสียงพร่า ใบหน้าห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนเกิดประกายไฟเงียบๆ ในอากาศ "คุณกลัวเหรอคะคริสติน... กลัวว่ารสนิยมอันน่าเบื่อของคุณจะถูกงานของฉันสั่นคลอนจนแทบไม่เหลือชิ้นดี" คริสตินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยไหววับขึ้นชั่วพริบ ก่อนที่ความเยือกเย็นจะกลับมาครอบงำอีกครั้ง มือเรียวยาวเอื้อมออกไปจับปปกเสื้อสูทของเรย์เบาๆ ราจะจัดระเบียบ แต่มันกลับเป็นการตรึงร่างของเรย์ให้อยู่ในอาณัติของเธออย่างเบ็ดเสร็จ "ฉันไม่เคยกลัวอะไรทั้งนั้นค่ะ... โดยเฉพาะคนปากเก่งที่ซ่อนความไม่มั่นใจไว้ใต้เสื้อผ้าประหลาดพวกนี้" คริสตินกระซิบตอบชิดริมหิมฝีปากของเรย์ กลิ่นหอมเย้ายวนรุกเร้าประสาทสัมผัสจนเรย์แทบลืมหายใจ ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังระอุถึงขีดสุด แรงดึงดูดประหลาดระหว่างคู่กัดเคมีแรงกำลังจะหลอมรวมพวกเธอเข้าหากัน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันแบบไม่มีมารยาท ตามด้วยเสียงเปิดประตูที่ผงางเข้ามาอย่างไร้การอนุญาต "คุณคริสตินคะ! แขกคนสำคัญจากปารีสมาถึงแล้วค่ะ—อุ๊ย ขอโทษค่ะ ดิฉันเข้ามารบกวนเวลาส่วนตัวหรือเปล่าคะ?" เรย์และคริสตินผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับโดนไฟลวก เรย์หันไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาหงุดหงิด ขณะที่คริสตินปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นภัณฑารักษ์ผู้ทรงอำนาจได้อย่างแนบเนียนในเสี้ยววินาที แต่ทว่า... สายตาที่คริสตินใช้มองเรย์ในจังหวะที่หันกลับมาสบตากันอีกครั้ง กลับซ่อนประกายบางอย่างที่ทำให้หัวใจของเรย์กระตุกวูบอย่างแรง—มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือคำท้าทายที่ยาวไกลกว่านั้นหลายเท่า ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์อันร้อนแรงนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ - ควีนบีทูโก -