กลิ่นไออุ่นของสเปรย์ความร้อนและกลิ่นเคมีจากเตารีดไอน้ำลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นน้ำหอมฟุ้งกระจายในห้องแต่งตัวหลังเวทีแฟชั่นโชว์ระดับลักชัวรี่ เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดัง *คลิก... คลิก...* เป็นจังหวะที่บ่งบอกถึงการมาถึงของบุคคลที่ไม่มีใครในวงการนี้กล้าต่อกรด้วย
เรย์กัดริมฝีปากตัวเองจนห่อเลือด ขณะที่มือข้างหนึ่งกำลังสั่นเทาเล็กน้อยในตอนที่พยายามซ่อนด้ายส่วนเกินเข้ากับตะเข็บผ้าไหมออร์แกนซ่าสีเงินยวง ชุดราตรีอาวองการ์ดที่ดีไซน์ขึ้นมาเพื่อเปิดตัวในค่ำคืนนี้ควรจะสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ แต่วินาทีที่นางแบบลองสวมมัน รอยร้าวบนโครงสร้างเสื้อผ้ากลับฟ้องชัดเจนว่าเธอพลาด... พลาดในจุดที่ให้อภัยไม่ได้
“คุณเรย์คะ อีกสามนาทีโชว์จะเริ่มแล้วค่ะ ชุดพร้อมไหมคะ” ผู้ช่วยวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาถาม เสียงหอบหายใจของอีกฝ่ายดังสะท้อนในความเงียบที่น่าอึดอัด
“พร้อมค่ะ... อีกนิดเดียว” เรย์ตอบเสียงแข็ง แม้ในใจจะรู้ดีว่ามันพังพินาศแล้ว
ประตูกระจกฝ้าถูกผลักเปิดออกอย่างไร้เสียง ทว่าแรงกดดันมหาศาลกลับแผ่ซ่านเข้ามาในห้องแต่งตัวทันที ร่างระหงในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีดำสนิทก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสง่างาม ทว่าเย็นชาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลง ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาดีไซน์เก๋กวาดมองผลงานตรงหน้าด้วยสายตานิ่งสนิท—คริสติน ภัณฑารักษ์สาวผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในวงการอาร์ตและแฟชั่นยุคนี้
“นี่น่ะเหรอคะ งานที่บอกว่าจะเป็นจุดเปลี่ยนในอาชีพของคุณเรย์”
น้ำเสียงเรียบเรื่อยที่เปล่งออกมานั้นไม่ได้ตะคอก แต่มันกลับคมกริบเสียยิ่งกว่าใบมีดโกน เรย์สะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นสบตากับผู้ทรงอิทธิพลรุ่นพี่ที่ยืนกอดอกมองลงมาด้วยแววตาตำหนิปนสมเพชเวทนาเล็กๆ ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่เรย์เกลียดที่สุด
“มันแค่... อุบัติเหตุนิดหน่อยค่ะคุณคริสติน ฉันกำลังแก้—”
“ในโลกแฟชั่นชั้นสูงไม่มีคำว่าอุบัติเหตุค่ะคุณเรย์ มีแค่คำว่า ‘มืออาชีพ’ กับ ‘มือสมัครเล่น’” คริสตินเดินเข้าไปใกล้หุ่นโชว์ ชายเรียวนิ้วเรียดยาวสัมผัสเบาๆ ตรงตะเข็บที่รุ่ยออกมาเล็กน้อย บริเวณโครงสร้างโครงเหล็กดัดที่เรย์จงใจให้มันดูดิบเถื่อน แต่มันดันเสียรูปทรงจนดูเหมือนเศษผ้าขี้ริ้วราคาแพงไปเสียสนิท “คุณทำลายความคาดหวังของฉัน... และที่สำคัญที่สุด คุณกำลังทำลายชื่อแบรนด์ของตัวเอง”
“ฉันแก้ทันค่ะ!” เรย์เถียงกลับทันควัน ความดื้อรั้นพุ่งพล่านจนลืมตัว ดวงตาสองคู่จ้องประสานกันราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังแย่งชิงอาณาเขต “โปรดให้เวลาฉันอีกสองนาที—!”
“เวลาบนรอมแพดไม่เคยรอใครค่ะ และคนอย่างคริสตินก็ไม่เคยให้โอกาสครั้งที่สองกับความสะดุดแบบนี้” คริสตินหันมาสบตาตรงๆ ระยะห่างระหว่างเธอกับเรย์เหลือเพียงแค่คืบเดียว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมไม้จันทน์หอมกรุ่นลอยแตะจมูก ทว่าบรรยากาศกลับร้อนระอุจนแทบหายใจไม่ออก “ถ้าคุณเดินออกไปในสภาพนี้ คนที่จะโดนหัวเราะเยาะไม่ใช่แค่คุณ... แต่หมายถึงฉันที่เอาชื่อเสียงตัวเองมาค้ำประกันให้คุณด้วย”
เรย์รู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉานใหญ่ ความโกรธผสมผสานกับความกดดันจากปมปัญหาทางบ้านที่คอยตามหลอกหลอนทำให้ขอบตาร้อนผ่าว แต่มารศรีและอีโก้ค้ำคอทำให้เธอเชิดหน้าขึ้นสูง ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอให้อีกฝ่ายได้เห็นเด็ดขาด
“ถ้าคุณคริสตินไม่มั่นใจในตัวฉันตั้งแต่แรก ก็ไม่น่าเอาชื่อมาเกลียวตั้งแต่ต้นสิคะ!”
“เพราะฉันตาถึงต่างหากถึงเลือกคุณ... แต่ดูเหมือนฉันจะประเมินความสามารถของคุณสูงเกินไป” คริสตินยิ้มเยาะที่มุมปาก รอยยิ้มที่สวยหยาดเยิ้มแต่น่าโมโหเป็นที่สุด “ถอดชุดนี้ออกซะ แล้วเอาชุดสำรองขึ้นแทน... หรือถ้าคุณไม่มีปัญญา ก็ประกาศถอนตัวตรงนี้แล้วปล่อยให้ฉันเป็นคนจัดการความอับอายนี้เอง”
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องแต่งตัวชั่วขณะ ทุกสายตาของทีมงานต่างจับจ้องมาที่เรย์ราวกับรอฟังคำพิพากษา เรย์กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความพ่ายแพ้ไม่ใช่ทางเลือกในชีวิตของเธอ เธอผ่านนรกของการพิสูจน์ตัวเองมามากเกินกว่าจะมายอมแพ้ให้ผู้หญิงหยิ่งยโสคนนี้เหยียบย่ำ
เรย์ก้าวเข้าไปประชิดตัวคริสตินอย่างไม่เกรงกลัว แรงปะทะจากความดื้อรั้นทำให้ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร จนเกือบจะรับรู้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของกันและกัน
“ฉันไม่ถอนตัวค่ะ... และชุดนี้ จะต้องพรมแดงสะเทือนแน่ คอยดูเถอะค่ะ” เรย์กระซิบเสียงลอดไรฟันด้วยความท้าทาย
คริสตินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อปะทะเข้ากับแววตาที่ดื้อรั้นและเปล่งประกายอย่างทระงนของเด็กสาวตรงหน้า ก่อนที่มุมปากสวยจะยกยิ้มขึ้นกว่าเดิม คล้ายกำลังสนุกกับแมวพยศที่พยายามจะกางกรงเล็บข่วนสิงโต
“ดีค่ะ... งั้นฉันอยากจะเห็นเหมือนกันว่าคุณจะเอาหน้าตัวเองกลับมาได้ยังไงในอีก—”
*แกร๊ก!*
เสียงเปิดประตูด้านหลังห้องแต่งตัวดังขึ้นขัดจังหวะการปะทะคารม เรย์และคริสตินต้องผละออกจากกันอย่างเสียดาย บอดี้การ์ดร่างยักษ์ก้าวเข้ามาพร้อมใบหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงร้อนรนว่า
“คุณคริสตินครับ... นักลงทุนรายใหญ่จากมิลานที่เพิ่งบินมาเซอร์ไพรส์ เค้ากำลังเดินตรงมาที่ห้องแต่งตัวส่วนตัวของคุณตอนนี้เลยครับ!”
ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความแซ่บครั้งนี้นะคะ
ควีนบีทูโก
ดีไซเนอร์ตัวจี๊ดพิชิตใจเจ้าแม่วงการอาร์ต•ตอนที่ 1
รอยร้าวบนพรมแดง
ผลงานโดย ควีนบีทูโก
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (ควีนบีทูโก)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง ดีไซเนอร์ตัวจี๊ดพิชิตใจเจ้าแม่วงการอาร์ต นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!