การท้าทายที่น่าลิ้มลอง

"ฝีมือระดับปากดีอย่างคุณ จะมีน้ำยาพอให้ฉันยอมเสียเวลาดูหรือเปล่าล่ะคะ, คุณเรย์" น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าบาดลึกจนแทบหยดเป็นเลือดสดๆ ลอยละลิ่วอยู่กลางห้องทำงานส่วนตัวของคริสติน กลิ่นอายของความกดดันแผ่ซ่านจนแทบหายใจไม่ออก เรย์ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะกระจกใส ปลายคางเชิดขึ้นอย่างถือดี นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นกันแดดแฟชั่นทรงเฉี่ยวจดจ้องร่างระหงของภัณฑารักษ์สาวผู้ทรงอิทธิพลด้วยประกายไฟแห่งความท้าทาย ไม่มีความเกรงกลัว มีแต่ความกระหายที่จะเอาชนะ "ปากดีกับมีฝีมือ มันมักจะมาคู่กันเสมอค่ะ คุณคริสติน" เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความมั่นใจแบบที่คนฟังอยากจะยื่นมือไปหยิกให้หายหมั่นไส้ "ถ้าคุณกลัวว่าผลงานของฉันจะไปบดบังรัศมีงานศิลปะน่าเบื่อของคุณ ก็บอกมาตรงๆ เถอะค่ะ ไม่ต้องอ้อมค้อมให้เสียเวลา" คริสตินไม่แม้แต่จะกะพริบตา เธอนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้สีเข้ม ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะทำงานเป็นจังหวะเนิบนาบ แต่นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นกลับวาวโรจน์ด้วยความท้าทายที่ถูกยกระดับขึ้นไปอีกขั้น รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของอีกฝ่ายไม่ได้บ่งบอกถึงความโกรธ แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังสนุกกับการต้อนเหยื่อให้จนมุม "ความมั่นใจเป็นเครื่องประดับราคาแพงนะคะ เรย์... แต่มันจะไร้ค่าทันทีถ้าคุณทำตามโจทย์ของฉันไม่ได้" คริสตินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวภายใต้กางเกงสแลคเข้ารูปก้าวเข้ามาประชิดตัวดีไซเนอร์สาวอย่างรวดเร็ว จนเรย์ต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมกลิ่นอายไม้จันทน์หอมกรุ่นลอยแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่เย้ายวนและอันตรายในเวลาเดียวกัน "เพราะโจทย์ที่ฉันจะให้คุณในวันนี้... ไม่ใช่แค่การตัดเย็บเสื้อผ้าแฟชั่นชั้นสูงทั่วไป" เรย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ขยับตัวถอยหลังนิดหน่อยเพื่อเว้นระยะห่าง แต่หลังกลับชนเข้ากับชั้นวางหนังสือกระจกเสียแล้ว กลายเป็นว่าตอนนี้เธอกำลังถูกคริสตินตรึงไว้ด้วยสายตาและเรือนร่างที่โน้มเข้ามาใกล้ "ว่ามาสิคะ" เรย์กดเสียงต่ำลง พยายามควบคุมจังหวะหัวใจที่เริ่มเต้นผิดจังหวะให้กลับมาเป็นปกติ "โจทย์ยากแค่ไหน ฉันก็พร้อมรับคำท้าทั้งนั้น" "ดีค่ะ..." คริสตินโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากแทบจะชนกับใบหูของอีกฝ่าย ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่เนียนจนเรย์ ขนลุกซู่ "ฉันต้องการให้คุณออกแบบชุดราตรีหนึ่งชุด... ภายในเวลาสี่สิบแปดชั่วโมงนี้ โดยมีเงื่อนไขว่า... แรงบันดาลใจทั้งหมดต้องมาจาก 'ความตายและความเย้ายวน' ของภาพวาดชิ้นเอกในห้องจัดแสดงลับของฉัน ซึ่งเป็นโซนที่ไม่อนุญาตให้คนนอกเข้าเด็ดขาด" เรย์ชะงักไปชั่วขณะ นัยน์ตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ห้องจัดแสดงลับที่ขึ้นชื่อว่าเก็บรักษาผลงานศิลปะโบราณมูลค่าประเมินมิได้ และมีมาตรการรักษาความปลอดภัยสูงสุด แม้แต่ศิลปินระดับโลกยังไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะชายตามอง แล้วเธอกลับได้รับอนุญาตให้เข้าไปหาแรงบันดาลใจจากที่นั่นงั้นหรือ? "ห้องลับโซน C... ที่คนนอกไม่มีวันได้เหยียบย่างเข้าไปเนี่ยนะคะ?" เรย์ทวนคำ น้ำเสียงเจือความระแวงเล็กน้อย "คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่คะ คริสติน?" "ฉันไม่ได้เล่นเกมค่ะ ฉันกำลังประเมินว่าคุณมีของดีสมราคาคุย หรือเป็นแค่ดีไซเนอร์ปากดีที่เก่งแต่สร้างภาพไปวันๆ กันแน่" คริสตินผละตัวออกมายืนกอดอกมองหน้าเรย์ด้วยแววตาเย้ยหยันนิดๆ "ถ้าคุณทำไม่ได้... ก็กรุณาถอนตัวออกไปจากโปรเจกต์นี้ซะ แล้วอย่าเอาความมั่นใจจอมปลอมของคุณมาเหยียบที่นี่อีก" คำพูดเชือดเฉือนนั้นทำเอาเรย์เลือดขึ้นหน้า ความอีโก้สูงส่งพุ่งทะยานจนแทบจะระเบิดออกมา เธอยกมือขึ้นเสยผมปรกหน้าผากอย่างลวกๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวคริสตินบ้าง จนปลายจมูกของทั้งคู่แทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงไอร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของกันและกัน "สี่สิบแปดชั่วโมง... จำคำพูดนี้ไว้ให้ดีนะคะ คุณคริสติน" เรย์กระซิบชิดริมฝีปากอีกฝ่าย น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด "เมื่อไหร่ที่ฉันเอาชุดนั้นมาวางกองไว้ตรงหน้าคุณ เตรียมตัวถอนคำพูดดูถูกพวกนั้นแล้วก้มหัวขอโทษฉันได้เลยค่ะ" คริสตินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อถูกรุกกลับอย่างไม่ทันตั้งตัว นัยน์ตาสีเข้มไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อสบเข้ากับดวงตาพราวระยับที่เต็มไปด้วยความท้าทายไร้ขีดจำกัด หัวใจภายใต้เสื้อสูทสั่งตัดเต้นกระหน่ำผิดจังหวะอย่างน่าประหลาด แต่นางพญาแห่งวงการอาร์ตก็ยังคงรักษาความเยือกเย็นไว้ได้ทัน เธอยกยิ้มมุมปากอย่างท้าทายพอกัน "ฉันจะรอชมผลงานของ 'เด็กปากดี' คนนี้นะคะ... หวังว่าคุณจะทำได้ดีกว่าแค่ใช้ปากพูด" เรย์แค่นยิ้มรับ ไม่ยอมหลบสายตาคู่นั้นแม้แต่เซนติเมตรเดียว บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยกระแสไฟฟ้าสถิตที่พร้อมจะปะทุได้ทุกเมื่อ เคมีระหว่างคนทั้งสองเข้มข้นจนแทบจะหลอมละลายอากาศในห้องให้กลายเป็นจุล ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วยการปะทะคารมกำลังลุกลามกลายเป็นเกมเดิมพันทางอารมณ์ที่เดิมพันด้วยศักดิ์ศรีและหัวใจ ในขณะที่เรย์กำลังจะเอաբทสนทนาโต้กลับเพื่อปิดท้ายการเผชิญหน้าครั้งนี้ให้สะใจยิ่งขึ้น เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ทำลายความเงียบอันตึงเครียดลงในทันที ก๊อก ก๊อก ก๊อก! ทั้งสองคนผละออกจากกันอย่างรวดเร็วโดยอัตโนมัติราวกับมีกระแสไฟช็อต เรย์ปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วถอยหลังไปยืนกอดอกนิ่งๆ ส่วนคริสตินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อดึงมาดสุขุมกลับคืนมา แล้วเอ่ยอนุญาตด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท "เข้ามาได้ค่ะ" ประวัติศาสตร์หน้าใหม่ของความสัมพันธ์อันตึงเครียดกำลังจะเริ่มต้นขึ้น เมื่อประตูห้องทำงานเปิดอ้าออก เผยให้เห็นร่างสูงโปรดของบุคคลที่สามก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มปริศนา และแฟ้มเอกสารลับที่ถืออยู่ในมือ—บุคคลที่ทำให้ทั้งเรย์และคริสตินต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนไม่คาดฝัน เพราะการมาถึงของเขาในเวลานี้... กำลังจะพลิกกระดานเกมทั้งหมดให้คว่ำคะมำลงในพริบตาเดียว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาสัมผัสความแซ่บและเคมีอันร้อนแรงนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - ควีนบีทูโก