ความโกรธที่มาพร้อมกับความคิดถึง

“ถ้าบอร์ดบริหารจะยกเลิกสัญญา ฉันก็แค่ฉีกมันทิ้งก่อนที่พวกเขาจะได้อ้าปากพูดค่ะ คริสติน!” เสียงตบโต๊ะทำงานไม้โอークเนื้อดีดังสนั่นจนเลขานุการสาวสะดุ้งสุดตัว เรย์ยืนค้ำโต๊ะด้วยสองมือ ดวงตาคู่คมฉายแววพยศดุจลูกเสือสาวที่พร้อมข่วนทุกคนที่เข้ามาล้ำเส้น ชุดสูทโอเวอร์ไซส์สีดำสนิทขับเน้นออร่าความเย่อหยิ่งและดุดันในเวลาเดียวกัน เส้นผมสีเข้มที่รวบตึงไว้ลวกๆ ยิ่งทำให้เธอดูราวกับพายุหมุนที่พร้อมจะพัดพาความพินาศมาสู่ตึกระฟ้าใจกลางย่านซูโครสแห่งนี้ แต่คนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะกลับนิ่งสนิท... คริสติน ภัณฑารักษ์สาวผู้ทรงอิทธิพลและประธานกรรมการบริหารแห่งแกลเลอรีชื่อดัง ยังคงจิบชาเอิร์ลเกรย์ในแก้วกระเบื้องเคลือบราคาแพงด้วยท่าทีสุขุมเยือกเย็น ดวงตาสีน้ำตาลเข้มภายใต้กรอบแว่นสายตาดีไซน์เรียบหรูมองลอดผ่านเลนส์ด้วยความราบเรียบราวกับผิวน้ำในบึงลึก ไร้ซึ่งร่องรอยความตื่นตระหนกจากข่าวฉาวหน้าหนึ่งที่พาดหัวโจมตีแบรนด์แฟชั่นของเรย์อย่างเสียๆ หายๆ แม้แต่น้อย “เธอคิดว่าโลกธุรกิจมันเล่นขายของหรือไงคะ, เรย์” คริสตินวางแก้วลงช้าๆ เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลแต่มีดกรีดลึกถึงกระดูกดำเอ่ยขึ้น “นั่งลงแล้วเลิกทำท่าทางเหมือนเด็กเหลือขอที่กำลังจะโดนยึดของเล่นเสียที ประตูห้องทำงานฉันไม่ได้เก็บเสียง และความโง่เขลาของเธอกำลังดังทะลุออกไปถึงหูบอร์ดบริหารข้างนอกหมดแล้ว” “ฉันไม่ได้โง่!” เรย์ระเบิดหัวเราะออกมาอย่างเหลืออด เธออ้อมโต๊ะมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเก้าอี้ทำงานของผู้หญิงที่ทรงอิทธิพลที่สุดในชีวิตเธอตอนนี้ ร่างเพรียวโน้มตัวลงไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมไม้จันทน์หอมที่คุ้นเคย “คนที่โง่คือคนที่ยอมให้ข่าวปลอมพวกนั้นมากำหนดทิศทางงานศิลปะของฉันต่างหาก! และคุณ... คริสติน คุณก็นั่งนิ่งเป็นหุ่นขี้ผึ้ง ทั้งที่รู้ว่าฉันไม่ได้ทำ!” “แล้วไงคะ? ฉันต้องวิ่งโร่ไปร้องไห้กราบกรานบอร์ดบริหารหรือไงว่าเด็กในคาบสมุทรของฉันบริสุทธิ์ผุดผ่อง?” คริสตินเงยหน้าขึ้นสบตา ช้อนสายตาคมกริบขึ้นมองดีไซเนอร์สาวตัวแสบที่ชอบทำตัวเป็นศัตรูกับคนทั้งโลก “ตื่นจากฝันได้แล้วเรย์ คุณไม่ใช่เด็กฝึกงานนะ นี่คือวงการแฟชั่นชั้นสูง ชื่อเสียงคือสกุลเงินที่แพงที่สุด และตอนนี้... เครดิตของคุณกำลังติดลบจนธนาคารไหนก็ไม่รับค้ำประกัน” “ถ้าฉันมันแย่ขนาดนั้น ทำไมคุณถึงยังเก็บฉันไว้ในโปรเจกต์นี้ล่ะคะ!” เรย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความอัดอั้นตันใจ ความโกรธที่อัดแน่นในอกผสมปนเปจนแยกไม่ออกว่าอันไหนคือความเกลียดชัง หรืออันไหนคือความอัดอั้นตันใจที่อีกฝ่ายเอาแต่ทำตัวห่างเหินและเย็นชาใส่ ทั้งที่ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา หัวใจของเธอมันเรียกร้องหาแต่แววตาคู่นี้... แววตาที่ครั้งหนึ่งเคยอ่อนโยนและมองมาที่เธอด้วยความชื่นชม “เพราะฉันเซ็นสัญญาจ้างฝีมือของคุณ ไม่ใช่ทัศนคติแย่ๆ ของคุณค่ะ” คริสตินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงที่ไล่เลี่ยกันทำให้พวกเธอยืนประจันหน้ากันในระยะประชิด ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะรัวเริ่มรวนเร “ถอยไป เรย์” “ไม่ถอยค่ะ!” เรย์ก้าวเข้าไปประชิดอีกนิดจนหลังของคริสตินชนเข้ากับชั้นหนังสือด้านหลัง “คุณบอกว่าฉันดื้อด้าน คุณบอกว่าฉันโง่ งั้นก็เชิญสั่งสอนฉันให้สาสกับความโง่ของฉันหน่อยสิคะท่านประธาน!” บรรยากาศในห้องทำงานหรูหราเปลี่ยนเป็นอึดอัดและร้อนระอุขึ้นในเสี้ยววินาที ไดอะล็อกคมกริบที่เคยใช้เชือดเฉือนกันตอนนี้กลับกลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่เผาผลาญความอดกลั้นจนหมดสิ้น คริสตินเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาสั่นไหววูบหนึ่งเมื่อเห็นความดื้อรั้นที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่สวยของเด็กสาวตรงหน้า ความคิดถึงที่ถูกกดทับไว้ใต้มาดผู้บริหารระดับสูงกำลังตีรันฟันแทงกับความโกรธที่อีกคนไม่เคยระมัดระวังตัวเลยสักครั้ง “เธออยากให้ฉันสอนมากใช่ไหม... เรย์” เสียงของคริสตินพร่าลงเล็กน้อย ความเยือกเย็นเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความดุดันแบบผู้ใหญ่ที่เหนือกว่า ก่อนที่เรย์จะได้ทันตั้งตัว มือเรียวยาวของคริสตินก็เอื้อมมากระชากปกเสื้อสูทของเธอเข้าหาตัวอย่างแรง แรงกระชากนั้นทำให้เรย์เซถลาเข้าหาอกอ้อมแขนของอีกฝ่ายโดยอัตโนมัติ ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันอย่างไร้ช่องว่างจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นโครมครามไม่เป็นส่ำของกันและกัน “คริสติน—!” ชื่อนั้นถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากอุ่นจัดของคริสตินทาบทับกลีบปากของเธออย่างไร้การปรานี มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่มันคือจูบแห่งการลงทัณฑ์... การลงทัณฑ์ที่เต็มไปด้วยความหึงหวง ความโกรธขึง และความคิดถึงที่กักเก็บไว้จนล้นทะลัก เรย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ชั่ววินาทีแรกเธอพยายามจะขัดขืนและทุบไหล่อีกฝ่ายเบาๆ แต่สัมผัสที่เว้าวอนและเรียบเนียนนั้นกลับละลายความพยศของเธอลงในพริบตา มือเรียวที่เคยกำหมัดแน่นเปลี่ยนเป็นจิกขยำกลุ่มผมสีเข้มของคริสตินไว้แน่นเพื่อพยุงตัวไม่ให้ล้มลง มุมปากที่ถูกขบเม้มจนเจ็บแปลบกลับเรียกความซาบซ่านแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง ไอร้อนจากฝ่ามือของคริสตินที่เลื่อนมาโอบกระชับเอวบางไว้แน่นทำให้เรย์แทบจะหลอมละลายคาอ้อมแขนนั้น ลิ้นร้อนที่รุกล้ำเข้ามาเกี่ยวพันตักตวงความหวานสร้างความปั่นป่วนจนสมองของเรย์ขาวโพลน ทุกความคับข้องใจ ทุกข่าวฉาว และทุกคำดูถูกถูกบดขยี้หายไปในจูบที่ร้อนแรงและดุดันนี้ เคมีที่เคยประจันหน้ากันอย่างดุเดือดแปรเปลี่ยนเป็นแรงดึงดูดมหาสศาลที่ฉุดรั้งพวกเธอให้ดำดิ่งลงไปในวังวนแห่งอารมณ์ คริสตินผริมฝีปากออกเล็กน้อย หอบหายใจถี่กระชั้นขณะที่หน้าผากยังคงชนชิดกับหน้าผากของเด็กสาว แววตาของนักบริหารสาวผู้เยือกเย็นตอนนี้ฉายแววปรารถนาอย่างชัดเจน นิ้วเรียวเกลี่ยแก้มเนียนที่ขึ้นสีแดงจัดอย่างแผ่วเบา “นี่คือบทเรียนแรก... และเป็นครั้งเดียวที่ฉันจะยอมตักเตือนเธอนะคะ, เรย์” คริสตินกระซิบชิดริมฝีปาก เสียงหอบพร่าทำให้มันเซ็กซี่เกินกว่าจะห้ามใจ “เลิกทำตัวเป็นปัญหาให้ฉันตามเช็ดตามล้างเสียที... หรือถ้าเธอยังดื้ออีก ฉันจะทำให้เธอไม่ได้ก้าวขาออกจากห้องนี้ไปไหนเลยตลอดสัปดาห์นี้” เรย์เม้มริมฝีปากที่บวมเจ่อ ดวงตาพยศฉายแววท้าทายทั้งที่หอบหายใจจนตัวโยน “ถ้าเป็นห้องนี้... กับคุณ... ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันนะคะว่าจะอยากออกไปหรือเปล่า” คำพูดกวนประสาทที่มาพร้อมรอยยิ้มร้ายกาจบนเรียวปากที่บวมช้ำทำให้คริสตินเผลอยิ้มออกมาบางเบา เป็นรอยยิ้มแรกในรอบสัปดาห์ที่งดงามจนเรย์แทบหยุดหายใจ *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีมารยาท พร้อมกับลูกบิดประตูกำลังถูกหมุนเปิดออกโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต! “คุณคริสตินคะ! ฉันบอกแล้วว่าบอร์ดบริหารรอไม่ได้—!” เลขานุการสาวผลักประตูพรวดเข้ามาพร้อมกับสีหน้าตื่นตระหนก แต่ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้เธอต้องอ้าปากค้างจนแทบกลืนน้ำลายไม่ลง เรย์ผละออกจากอ้อมแขนของประธานสาวอย่างรวดเร็ว จัดเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ให้เข้าที่ในเสี้ยววินาที ขณะที่คริสตินหันกลับไปเผชิญหน้ากับผู้บุกรุกด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยราวน้ำแข็ง ทว่าริมฝีปากที่บวมเจ่อเล็กน้อยและเส้นผมที่ยุ่งเหยิงนิดๆ กลับฟ้องชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านี้ไม่ถึงนาที และที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้น... ด้านหลังเลขานุการสาว ไม่ใช่แค่บอร์ดบริหารชุดใหญ่ แต่เป็นร่างสูงสง่าของคู่หมั้นหนุ่มไฮโซตระกูลดังผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุดในแกลเลอรี ที่กำลังยืนกอดอกจ้องมองพวกเธอด้วยรอยยิ้มเยียบเย็นและดวงตาที่ลุกเป็นไฟ! “ดูเหมือนว่าฉันจะมาขัดจังหวะ... การประชุมที่สำคัญมากสินะครับ, คุณคริสติน” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนควีนบีทูโกเสมอมานะคะ!