ปกป้องในแบบของฉัน

หน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะกระจกนิรภัยในห้องทำงานส่วนตัวสั่นสะเทือนไม่หยุด ข้อความแจ้งเตือนจากแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียและกลุ่มไลน์สมาคมแฟชั่นหลั่งไหลเข้ามาดั่งพายุทอร์นาโด พาดหัวข่าวซุบซิบวงการศิลปะและดีไซน์ประโคมชื่อของ เรย์ วาริส ด้วยถ้อยคำเสียดสีและบิดเบือนข้อเท็จจริงอย่างน่ารังเกียจ หาว่าเธอใช้เส้นสายและเต้าไต่จนได้จัดแสดงผลงานในแกลเลอรีระดับท็อปของคริสติน ภาพถ่ายเก่าเมื่อหลายปีก่อนถูกขุดคุ้ยขึ้นมาตัดต่ออย่างจงใจเพื่อสร้างความเสื่อมเสีย เรย์ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง แววตาวาวโรจน์ที่เคยเต็มไปด้วยความท้าทายกลับไหวระริกชั่วขณะ มือเรียวที่กำแท็บเล็ตแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาวซีด ความเจ็บปวดจากการถูกตัดสินโดยคนที่ไม่รู้จักตัวตนแท้จริงแล่นริ้วขึ้นมาในอก มันไม่ใช่แค่เรื่องข่าวลือไร้สาระ แต่มันคือการพยายามเหยียบย่ำศักดิ์ศรีและหยาดเหงื่อทุกหยดที่เธอทุ่มเทสร้างแบรนด์อาวองการ์ดขึ้นมาด้วยลำแข้งของตัวเอง "ปล่อยให้พวกมันเห่าไปเถอะค่ะ" เรย์แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ พยายามซ่อนความสั่นเทาในน้ำเสียงด้วยการเชิดหน้าขึ้นสูง แม้ขอบตาจะเริ่มร้อนผ่าว "คนพวกนั้นไม่เคยเห็นค่าของงานศิลปะด้วยซ้ำ ดีแต่เอาคีย์บอร์ดมาพิพากษาคนอื่นในโลกมืด" คริสตินที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานอยู่ไม่ห่าง ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาดีไซน์เรียบหรูไม่ได้ฉายแววตื่นตระหนกอย่างที่ควรจะเป็น ตรงกันข้าม ความเย็นชาและเยือกเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวภัณฑารักษ์สาวกลับทรงพลังราวกับน้ำแข็งขั้วโลก คริสตินปรายตามองหน้าจอที่รวนเรไปด้วยคอมเมนต์แย่ๆ ก่อนจะหันกลับมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเรย์ "ความเงียบไม่ใช่คำตอบสำหรับคนพวกนี้หรอกนะคะ, เรย์" คริสตินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่น่าเกรงขาม ทุกพยางค์ที่เปล่งออกมามีความหนักแน่นที่ทำให้อุณหภูมิในห้องลดฮวบลง "และคุณก็รู้ดีว่าฉันไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาเหยียบย่ำอาณาจักรของฉัน... หรือแม้แต่คนของฉัน ง่ายๆ แบบนี้" คำว่า 'คนของฉัน' กระแทกเข้ากลางใจของเรย์อย่างจัง จนจังหวะการเต้นของหัวใจสะดุดกึก เรย์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ลมหายใจสะดุดไปชั่ววินาทีเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความดุดันและปกป้องอย่างไม่ปิดบัง ก่อนที่เรย์จะได้ทันเอ่ยปากทักท้วงอะไร คริสตินก็หยิบสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดขึ้นมาจากกระเป๋าเสื้อสูทสั่งตัดพิเศษ นิ้วเรียวกดโทรออกด้วยความเร็วที่เด็ดขาด ไร้ซึ่งความลังเล "ติดต่อฝ่ายประชาสัมพันธ์ของแกลเลอรีตอนนี้เลยค่ะ" คริสตินกรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์ด้วยโทนเสียงที่เฉียบคมและทรงอำนาจจนเรย์ยังต้องกลั้นหายใจ "ออกแถลงการณ์อย่างเป็นทางการภายในสิบนาทีนี้... ฟ้องร้องทุกสำนักข่าวและทุกแอคเคาต์ที่แชร์ข่าวปลอมเกี่ยวกับเรย์ วาริส แบบไม่มีข้อยกเว้น และเตรียมเอกสารหลักฐานการได้มาซึ่งสิทธิ์จัดแสดงงานทั้งหมดเผยแพร่สู่สาธารณะทันที" เรย์อ้าปากค้างเล็กน้อย มองผู้หญิงตรงหน้าที่กำลังประกาศสงครามกับโลกโซเชียลเพื่อปกป้องเธออย่างไม่เกรงกลัวหน้าอินทร์หน้าพรหม ภาพลักษณ์ของคริสตินในตอนนี้ไม่ได้เป็นแค่ภัณฑารักษ์ผู้ทรงอิทธิพลผู้แสนเยือกเย็นอีกต่อไปแล้ว แต่เธอคือควีนผู้ถือครองบัลลังก์ที่พร้อมจะกวาดล้างทุกสิ่งทุกอย่างที่กล้าเข้ามาทำร้ายคนของเธอ "คุณคริสติน..." เรย์กระซิบเสียงแผ่ว ความรู้สึกบางอย่างที่พยายามกดทับไว้ใต้ความถือดีพรั่งพรูขึ้นมาจนจุกอก "คุณไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้นะคะ เดี๋ยวเรื่องมันจะยิ่งบานปลาย..." "บานปลายเหรอคะ?" คริสตินวางสายโทรศัพท์ลงอย่างแรงบนโต๊ะ ก่อนจะก้าวเท้าเข้าประชิดตัวเรย์ทีละก้าวอย่างเชื่องช้าแต่ทรงพลัง แรงกดดันจากท่าทีที่สูงส่งและสายตาที่ร้อนแรงดั่งเปลวไฟภายใต้ความนิ่งสงบทำให้เรย์ต้องถอยหลัง กระทั่งแผ่นหลังบางชนเข้ากับชั้นวางหนังสือกระจก คริสตินจึงหยุดยืนตรงหน้า ร่างเพรียวในชุดสูทเข้ารูปโน้มตัวเข้าไปใกล้จนระยะห่างแทบไม่เหลือ ลมหายใจอุ่นๆ ปะทะเข้าที่ข้างแก้มของดีไซเนอร์สาว "คุณคิดว่าฉันกลัวคำครหาพวกนั้นเหรอคะ, เรย์?" คริสตินกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่เจือด้วยความดุดันที่ทำเอาเรย์ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "สิ่งที่ฉันเกลียดที่สุดคือพวกสวะที่พยายามทำลายความพยายามของคนอื่น... และสิ่งที่ฉันยอมไม่ได้มากที่สุด คือการที่มีคนกล้ามาแตะต้องคุณในพื้นที่ของฉัน" กลิ่นน้ำหอมแบรนด์นิชหรูหราประจำตัวของคริสตินผสมผสานกับกลิ่นอายความกดดันรอบตัว ยิ่งทำให้เรย์รู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้กับที่ มือบางยกขึ้นแตะไหล่ของอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว ดวงตากลมโตสั่นไหวด้วยความซับซ้อนทางอารมณ์ ทั้งตกใจ ซาบซึ้ง และหัวใจที่เต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "คุณ... ทำไมต้องปกป้องฉันขนาดนี้ด้วยล่ะคะ" เรย์ถามเสียงสั่น พยายามหลบสายตาคมกริบที่มองทะลุปรุโปร่งเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ "เพราะฉันเป็นเจ้าของแกลเลอรีนี้... และเป็นคนเดียวที่มีสิทธิ์จะวิจารณ์งานของคุณค่ะ" คริสตินยกมือขึ้น ปลายนิ้วเรียวเย็นเฉียบแต่สัมผัสแผ่วเบาแตะลงที่ปลายคางมน บังคับให้เรย์เงยหน้าขึ้นมาสบตากันตรงๆ "คนอื่นไม่มีสิทธิ์... แม้แต่จะคิด" บรรยากาศในห้องเงียบสงบลงชั่วขณะ เสียงแจ้งเตือนจากแท็บเล็ตยังคงดังเป็นระยะ แต่เวลานี้ไม่มีสิ่งใดมีความหมายอีกต่อไปแล้ว นอกจากเงาสะท้อนของกันและกันในดวงตาที่ฉายความลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบายเป็นคำพูด เรย์เม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรงเมื่อปลายนิ้วที่คางเลื่อนขึ้นมาเกลี่ยกรอบหน้าให้อย่างทะนุถนอม สัมผัสที่ขัดกับท่าทีดุดันเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิงทำให้เกราะป้องกันทั้งหมดของเรย์พังทลายลงในพริบตา ทว่า ในจังหวะที่หัวใจของพวกเธอกำลังจะหลอมละลายเข้าหากันในบรรยากาศที่เปี่ยมไปด้วยเคมีอันตราย เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างกระชั้นชิด ตามด้วยการผลักบานประตูไม้เนื้อดีเปิดผางเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต "คุณคริสตินคะ! แย่แล้วค่ะ ประธานกรรมการบริหารกำลังเดินตรงมาที่นี่พร้อมกับบอร์ดบริหารชุดใหญ่!" เลขานุการสาววิ่งหน้าตื่นเข้ามาด้วยสีหน้าซีดเผือด "พวกเขากำลังต้องการคำอธิบายเรื่องข่าวฉาวของเรย์ และ... ขู่ว่าจะยกเลิกสัญญาทั้งหมดทันทีค่ะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามความแซ่บและคอยเอาใจช่วยความสัมพันธ์ของคู่กัดคู่นี้เสมอนะคะ