นิยามของคำว่าเรา

กลิ่นอายของน้ำหอมกลิ่นแซนดาล์วูดผสมวานิลลาจางๆ ลอยอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของภัณฑارักษ์สาวผู้ทรงอิทธิพล ทว่าบรรยากาศตอนนี้กลับไม่ได้รื่นรมย์เหมือนกลิ่นสัมผัสเลยแม้แต่น้อย "ดูเหมือนว่าฉันจะมาขัดจังหวะ... การประชุมที่สำคัญมากสินะคะ, คุณคริสติน" ประโยคที่ทิ้งค้างไว้จากปากผู้มาเยือนกึ่งปริศนากลางดึกยังคงแขวนลอยอยู่กลางอากาศ เรย์ขยับตัวถอยหลังโดยสัญชาตญาณเมื่อรู้ว่าระยะห่างระหว่างเธอกับคริสตินเมื่อครู่มันใกล้ชิดเกินกว่าคำว่า 'เจ้านายกับลูกน้อง' หรือแม้กระทั่ง 'คู่ค้าทางธุรกิจ' ไปไกลลิบ ดวงตาคมกริบของดีไซเนอร์สาวกวาดมองผู้มาใหม่—นักธุรกิจหนุ่มทายาทแกลเลอรีคู่แข่งที่ยืนยันรอยยิ้มเย็นชาอยู่ตรงกรอบประตู คริสตินไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย เธอยังคงยืนนิ่งหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ท่าทางเยือกเย็นและเนี้ยบทุกตารางนิ้วราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่ไร้ความรู้สึก ทว่าเรย์ที่ยืนอยู่ใกล้กันกลับสังเกตเห็น... กล้ามเนื้อบริเวณกรามของคริสตินที่ขยับเกร็งเล็กน้อยยามที่เธอกวาดสายตาคมดุไปมองแขกผู้ไม่ได้รับเชิญ "ประตูห้องทำงานฉันมีป้ายบอกสถานะชัดเจนนะคะ, คุณภัทร" คริสตินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่ทรงพลังจนคนที่ได้ยินต้องหนาวเยือก "และถ้าฉันจำไม่ผิด การนัดหมายของเราถูกยกเลิกไปตั้งแต่สามชั่วโมงที่แล้ว" "ผมแค่เป็นห่วงงานศิลปะชิ้นเอก... ที่คุณดูเหมือนจะให้ความสนใจเป็นพิเศษ" ภัทรยิ้มมุมปาก สายตาคมปลาบกวาดมองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าของเรย์ที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่ข้างโต๊ะทำงาน แววตานั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยันที่ถูกเคลือบไว้ด้วยมารยาททางสังคม "ไม่คิดเลยว่าดีไซเนอร์หน้าใหม่ไฟแรงอย่างคุณเรย์ จะทุ่มเทเวลาให้กับการ... พรีเซนต์งาน นอกเวลางานขนาดนี้" เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากทันที เธอเกลียดสายตาแบบนั้น สายตาที่มองผู้หญิงด้วยความรู้สึกเหนือกว่าและพร้อมจะตีค่าทุกอย่างเป็นสินค้า "ถ้าคุณภัทรมีเวลาว่างมาเดินตรวจงานคนอื่นในยามวิกาลแบบนี้ เอาเวลาไปปรับปรุงรสนิยมการจัดนิทรรศการของแกลเลอรีตัวเองให้พ้นจากคำวิจารณ์ 'เชยระเบิด' น่าจะดีกว่านะคะ" เรย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือนทุกคำพูด "วงการอาร์ตเขาไปถึงไหนต่อไหนแล้ว แต่คุณยังติดอยู่กับยุคไดโนเสาร์... น่าเวทนาเหมือนกันนะคะเนี่ย" ใบหน้าของภัทรตึงขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเสแสร้งเกือบจะหลุดรอดจากมุมปาก แต่เขาก็ยังรักษามารยาทจอมปลอมไว้ได้ทัน "ฝีปากคมสมคำร่ำลือจริงๆ นะครับ... หวังว่าผลงานคอลเลกชันใหม่ของคุณจะคมคายได้สักครึ่งหนึ่งของปากก็แล้วกัน" ภัทรทิ้งท้ายด้วยสายตาที่สื่อความหมายลึกซึ้ง ก่อนจะหันหลังเดินกลับออกไปพร้อมกับเสียงปิดประตูที่ดังขึ้นเบาๆ แต่กลับทิ้งความอึดอัดไว้เบื้องหลังอย่างหนาแน่น ห้องทั้งห้องกลับสู่ความเงียบงันอีกครั้ง เรย์ผ่อนลมหายใจยาวออกมาเพื่อขับไล่ความหงุดหงิดที่พลุ่งพล่านในอก เธอหันกลับไปสบตากับคริสตินที่กำลังมองเธออยู่ก่อนแล้ว แววตาคู่นั้นลึกซึ้งและอ่านยากเหลือเกิน "คุณไม่น่าใจร้อนสวนเขากลับไปแบบนั้นเลยนะคะ" คริสตินเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงอ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย "ทำไมคะ? กลัวว่าเขาจะเอาไปนินทาว่าภัณฑารักษ์คนเก่งกำลังเล่นชู้... อ๊ะ หมายถึง กำลังมีความสัมพันธ์ที่ไม่เหมาะสมกับดีไซเนอร์นอกคอกอย่างฉันงั้นเหรอคะ?" เรย์ย้อนถาม น้ำเสียงเจือความประชดประชันที่ซ่อนความน้อยใจไว้อย่างแนบเนียน—หรือจริงๆ แล้วเธอก็ไม่แน่ใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องรู้สึกหงุดหงิดกับคำว่า 'ความสัมพันธ์ที่ไร้ชื่อเรียก' นี้ คริสตินก้าวเท้าเดินออกจากหลังโต๊ะทำงาน ร่างสูงโปร่งในชุดสูทเข้ารูปเดินเข้ามาใกล้เรย์ทีละน้อย ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความมั่นคงและทรงอำนาจ จนเรย์ต้องเป็นฝ่ายขยับถอยหลังเสียเอง—จนกระทั่งแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางหนังสือกระจกใส ไม่มีทางหนีอีกแล้ว คริสตินหยุดยืนตรงหน้าเรย์ ระยะห่างระหว่างพวกเธอเหลือเพียงแค่คืบเดียว กลิ่นหอมเฉพาะตัวของคริสตินโชยปะทะนาสิก ยิ่งทำให้หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะรัวอยู่แล้ว ยิ่งเต้นผิดระเบียบจนน่ากลัว "คุณคิดว่าสถานะระหว่างเรา... มันคืออะไรล่ะคะ, เรย์" คำถามนั้นกระซิบแผ่วเบา ทว่าก้องกังวานในความเงียบ ดวงตาสีเข้มของคริสตินจ้องลึกลงมาในดวงตาของเธอ ราวกับต้องการค้นหาคำตอบที่ซ่อนอยู่ใต้เกราะป้องกันอันแข็งกระด้าง เรย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองที่เคยฉับไวในการคิดคำพูดโต้แย้งกลับว่างเปล่า เธอมองริมฝีปากที่ขยับพูดคุยเรื่องธุรกิจและเชือดเฉือนคนอื่นมานักต่อนัก บัดนี้มันอยู่ใกล้จนเธอแทบจะนับลมหายใจของอีกฝ่ายได้ "ฉัน... ฉันจะไปรู้เหรอคะ" เรย์หลบสายตาไปเสมองทางอื่น หัวใจเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "เราก็แค่... ทำงานร่วมกัน มีโปรเจกต์ที่ต้องรับผิดชอบร่วมกัน..." "แค่นั้นจริงๆ หรือคะ?" นิ้วเรียวยาวของคริสตินเอื้อมขึ้นมาแตะที่ปลายคางของเรย์อย่างแผ่วเบา บังคับให้ใบหน้าดื้อรั้นนั้นหันกลับมาสบตากันอีกครั้ง สัมผัสอุ่นร้อนที่ส่งผ่านมาทำเอาเรย์ขนลุกซู่ไปทั้งตัว ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความสั่นไหวที่เธอไม่อาจควบคุม "คนที่เขาแค่นิยามคำว่า 'ร่วมงาน' กัน... เขาไม่จูบกันในห้องทำงานมืดๆ แบบนี้หรอกนะคะ, เรย์" คำพูดนั้นทำเอาเรย์แทบหยุดหายใจ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความทรงจำจากคืนก่อนหน้าที่ริมฝีปากของพวกเธอแนบชิดกันหลั่งไหลกลับเข้ามาในหัว สมองของเธอขาวโพลนไปหมด คริสตินฉลาดเกินไป... ฉลาดจนไม่อาจหาทางหลบเลี่ยงคำถามนี้ได้เลย "ถ้าคุณอยากให้มันมีชื่อเรียกนัก... ทำไมไม่ลองบอกฉันล่ะคะ ว่าคุณอยากให้สถานะของเราเป็นอะไรกันแน่" เรย์รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เงยหน้าขึ้นสบตากับอีกฝ่ายอย่างท้าทาย แม้เสียงจะสั่นน้อยๆ ก็ตามที "หรือว่าคุณเอง... ก็แค่กลัวที่จะยอมรับความจริงเหมือนกัน" คริสตินชะงักไปนิดหนึ่ง นัยน์ตาคู่คมไหววับชั่วขณะ ก่อนที่มุมปากสวยจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้เย่อหยิ่ง แต่มันคือรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่เรย์เคยเห็นมาในรอบหลายปี "ฉันไม่เคยกลัวอะไรทั้งนั้นค่ะ... โดยเฉพาะเรื่องของคุณ" คริสตินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เรย์อีกนิด ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนแทบจะหลอมละลาย เรย์หลับตาลงโดยอัตโนมัติ หัวใจเต้นโครมครามรอคอยสัมผัสที่รู้ว่ากำลังจะเกิดขึ้น แต่ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงเปิดประตูที่ถูกผลักเข้ามาโดยไม่รอให้อذنญาต "คุณคริสตินคะ! แย่แล้วค่ะ เกิดเรื่องใหญ่ที่ห้องจัดแสดงนิทรรศการชั้นล่าง—!" เสียงของเลขาฯ สาวที่ดังแทรกขึ้นมาทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงในเสี้ยววินาที เรย์สะดุ้งสุดตัวและผละถอยหลังออกจากคริสตินทันที ส่วนคริสตินก็ถอยฉากออกไปยืนนิ่งด้วยใบหน้าเรียบสนิทราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อครู่—แม้ว่าประกายตาในดวงตาคู่นั้นจะฉายแววหงุดหงิดอย่างชัดเจนที่ถูกขัดจังหวะ เรย์หันไปมองหน้าเลขาฯ ที่ยืนหอบหายใจอยู่ตรงประตู ก่อนจะหันกลับมามองคริสตินที่กำลังปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นภัณฑารักษ์ผู้สุขุมเยือกเย็นดังเดิม "มีเรื่องอะไรคะ?" คริสตินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ระบบควบคุมอุณหภูมิในห้องจัดแสดงหลักขัดข้องค่ะ! งานศิลปะชิ้นเอกในโซนไฮไลต์กำลังจะได้รับความเสียหายจากความชื้น!" ดวงตาของคริสตินคมกริบขึ้นทันที เธอหันมามองเรย์ด้วยสายตาที่บอกเป็นนัยว่าเรื่องนี้ต้องพักไว้ก่อน "ไปค่ะ, เรย์... เรามีงานด่วนต้องเคลียร์" ...คำตอบที่ค้างคาใจถูกแขวนไว้บนเส้นด้ายแห่งความอยากรู้อยากเห็นทันที เมื่อวิกฤตการณ์ครั้งใหม่กำลังจะพัดพาพวกเธอไปสู่จุดเปลี่ยนที่อันตรายและเร้าใจยิ่งกว่าเดิม! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความสัมพันธ์ซึนๆ ของสองสาวคู่นี้ด้วยกันนะคะ! ❤️