รอยลิปสติกบนปกเสื้อ

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมไม้จันทน์หอมกรุ่นของคริสตินยังคงลอยวนอยู่ในโสตประสาท แต่สิ่งที่ชัดเจนยิ่งกว่าคือรอยเปื้อนสีแดงก่ำขนาดเท่าเหรียญบาทบนปกเสื้อเชิ้ตไหมสีขาวตัวเก่งของเรย์ มันไม่ใช่ความผิดพลาดทางศิลปะ ไม่ใช่รอยเปื้อนจากสีอะคริลิกในสตูดิโอ และแน่นอนว่ามันไม่ใช่รอยลิปสติกสีเดียวกันกับที่เรย์เลือกใช้ในคอลเลกชันล่าสุด "มองอะไรคะคุณเรย์ จ้องจนเสื้อฉันจะไหม้เป็นจุลอยู่แล้ว หรือว่าแพทเทิร์นตรงปกเสื้อนั่นมันขัดหูขัดตาดีไซเนอร์มือหนึ่งอย่างคุณเสียเหลือเกิน" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของคริสตินดังขึ้นทำลายความเงียบในห้องทำงานส่วนตัวของภัณฑารักษ์สาว เจ้าของร่างระหงในชุดสูทผ้าทวีตสั่งตัดพิเศษยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงาน ดวงตาคู่คมกริบภายใต้กรอบแว่นตาราคาแพงมองตรงมาที่เรย์ด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มุมปากหยدนั้นหยักขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เหมือนจะเย้าแหย่แต่กลับเยียบเย็นจนน่าขนลุก เรย์กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความระแวงที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ ตลอดสามวันที่ผ่านมาตั้งแต่นิทรรศการศิลปะร่วมสมัยครั้งใหญ่เริ่มระเบิดออกในอก ความสนิทสนมเกินงามระหว่างคริสตินกับนักธุรกิจหนุ่มทายาทแกลเลอรีชื่อดังยังคงติดอยู่ในหัว แต่ภาพรอยลิปสติกบนปกเสื้อเบื้องหน้านี้ต่างหาก—มันคือหลักฐานชิ้นโบแดงที่กรีดแทงความรู้สึกจนชาไปหมด "เปล่าค่ะ... แค่กำลังคิดว่ารอยเปื้อนตรงนั้น มันดูไม่ค่อยเข้ากับรสนิยมความเนี้ยบระดับท็อปของภัณฑารักษ์คริสตินสักเท่าไหร่" เรย์แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ พยายามบังคับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่ข้างในมันปั่นป่วนจนแทบจะควบคุมไม่อยู่ "หรือช่วงนี้คุณยุ่งกับการต้อนรับแขกบ้านแขกเมือง จนไม่มีเวลาแม้แต่จะส่องกระจกเช็คความเรียบร้อยของตัวเองคะ" คริสตินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปฏิกิริยาของอีกฝ่ายไม่ได้ทำให้เธอตกใจ กลับกัน... แววตาคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยความสนุกสนาน ราวกับกำลังมองดูแมวตัวโปรดที่กำลังพองขนขู่ฟ่อด้วยความหึงหวง "อ๋อ... รอยนี้เหรอคะ" คริสตินก้มมองปกเสื้อของตัวเองอย่างไม่รีบร้อน ราวกับมันเป็นเพียงฝุ่นละอองธรรมดา "พอดีเมื่อวานมีแขกพิเศษจากปารีสมาเยี่ยมชมคลังภาพส่วนตัวค่ะ การทักทายตามธรรมเนียมสากลบางทีมันก็หลีกเลี่ยงไม่ได้หรอกนะคะ คุณเรย์เองก็คงเข้าใจเรื่องพวกนี้ดีในฐานะคนที่อยู่ในแวดวงแฟชั่นอินเตอร์ไม่ใช่เหรอคะ" *ธรรมเนียมสากล? ทักทายด้วยการฝังรอยลิปสติกไว้บนปกเสื้อเนี่ยนะ?* เรย์รู้สึกเหมือนมีไฟลุกพรืดขึ้นที่กลางอก ปากไวใจเร็วมักจะเป็นอุปสรรคชิ้นโตของเธอเสมอ แต่ครั้งนี้เธอไม่อาจหักห้ามคำพูดประชดประชันที่จุกอยู่ที่คอได้เลย "อ๋อค่ะ! ธรรมเนียมสากลแบบไหนกันนะที่ลึกซึ้งแนบแน่นจนทิ้งหลักฐานไว้ชัดเจนขนาดนั้น หรือว่า 'แขกพิเศษ' คนนั้นจะกลัวว่าคนอื่นจะไม่รู้ว่าคุณผ่านมือใครมาบ้างถึงได้จงใจประทับตราจองไว้ซะขนาดนี้!" สิ้นเสียงตวาดห้วนๆ บรรยากาศในห้องทำงานก็ดิ่งวูบลงทันที ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน คริสตินไม่ได้โกรธ เธอไม่ได้แสดงท่าทีเกรี้ยวกราดกลับมาสักนิด แต่กลับค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาใกล้เรย์ทีละก้าวอย่างช้าๆ แรงกดดันจากรัศมีของหญิงสาวผู้ทรงอิทธิพลทำให้เรย์ต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางหนังสือราคาแพง คริสตินหยุดยืนห่างจากเรย์เพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเธอโชยเข้าจมูกจนเรย์ต้องกลั้นหายใจ สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าของดีไซเนอร์สาวที่กำลังเชิดขึ้นอย่างถือดีเพื่อปกปิดความสั่นไหวในแววตา "คุณกำลังหึงฉันเหรอคะ... เรย์" คำถามนั้นกระซิบแผ่วเบaข้างใบหู น้ำเสียงเจือความเย้าหยวนและท้าทายในคราวเดียวกัน มันเป็นโทนเสียงที่ทำให้หัวใจของเรย์เต้นผิดจังหวะอย่างแรงจนแทบจะกระโจนออกมานอกอก "หึง? บ้าหรือเปล่าคะ! ฉันแค่... ฉันแค่เกลียดความสะอ้านไม่เข้าเรื่องของคุณต่างหาก!" เรย์เถียงเสียงแข็ง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้เมื่อปลายนิ้วเรียวสวยของคริสตินยื่นเข้ามาแตะเบาๆ ที่คางของเธอ บังคับให้เธอต้องสบตา "ปากแข็งจังเลยนะคะ" คริสตินยิ้มละมุน รอยยิ้มที่อันตรายที่สุดเท่าที่เรย์เคยเจอมาในชีวิต "ถ้าเกลียด... แล้วทำไมคุณต้องทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ตอนที่เห็นมันด้วยล่ะคะ หืม?" เรย์เม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ความโกรธ ความหึงหวง และความอึดอัดตีรวนกันอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก เธอพยายามจะเบือนหน้าหนี แต่ปลายนิ้วที่แตะอยู่บนคางกลับตรึงเธอไว้ด้วยแรงที่มากกว่าที่คิด ก่อนที่เรย์จะได้หาคำพูดจิกกัดไหนมาโต้กลับเพื่อกู้หน้า ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่แม้แต่จะเคาะขออนุญาต "คริสติน! แย่แล้วค่ะคุณ... เรามีปัญหาใหญ่ที่โซนจัดแสดงหลัก!" เสียงหอบหายใจของเลขานุการสาวดังแทรกเข้ามา พร้อมกับร่างที่พุ่งพรวดเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก แต่ภาพที่ปรากฏตรงหน้า—ภัณฑารักษ์สาวคนเก่งกำลังใช้นิ้วเชยคางดีไซเนอร์ชื่อดังในระยะประชิด—ทำให้เสียงของเธอกลืนหายไปในลำคอทันที คริสตินถอนสายตาออกจากเรย์ช้าๆ เธอยังคงความสุขุมเยือกเย็นไว้ได้ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ขณะที่เรย์รีบผลักร่างสูงโปร่งออกห่างทันที ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความเขินอายและหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ "มีอะไรคะ" คริสตินถามด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ปรับสีหน้ากลับสู่โหมดการทำงานอย่างรวดเร็ว เลขานุการสาวกลืนน้ำลายเอื้อม ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของเรย์เย็นเฉียบลงในพริบตา "ภาพวาดชิ้นเอกในโซนไฮไลท์... มันถูกกรีดทำลายเสียหายจนหมดเลยค่ะคุณคริสติน และที่สำคัญที่สุด... บนพื้นห้องจัดแสดง มีรอยลิปสติกสีเดียวกันกับที่ติดอยู่บนปกเสื้อของคุณตกอยู่ค่ะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ควีนบีทูโก" มาโดยตลอดนะคะ