ภายใต้หน้ากากน้ำแข็ง

กลิ่นอายความตึงเครียดในห้องจัดแสดงนิทรรศการศิลปะชั้นบนสุดคุกรุ่นเสียจนเกือบจะจุดประกายไฟได้อยู่แล้ว กลิ่นอะคริลิกผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของเครื่องปรับอากาศลอยอบอวล ขณะที่สายตาสองคู่กำลังปะทะกันอย่างดุเดือดราวกับสนามรบขนาดย่อม รอยลิปสติกสีแดงก่ำเฉดเบอร์รี่บนปกเสื้อสูทผ้าทวีดสีเทาเข้มของคริสตินไม่ใช่แค่หลักฐาน แต่มันคือ ‘กับดัก’ ที่ใครบางคนจงใจวางไว้เพื่อป้ายสีเธอ ภัณฑารักษ์สาวผู้ทรงอิทธิพลและเนี้ยบทุกตารางนิ้วยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินอ่อน ร่างเพรียวระหงภายใต้ชุดสูทเข้ารูปไม่ได้สั่นเทาด้วยความกลัว แต่ดวงตาสีนิลคู่นั้นกลับลุกโชนด้วยประกายไฟแห่งความกรุ่นโกรธที่ถูกควบคุมไว้ภายใต้หน้ากากความเยือกเย็น "คุณคิดว่าฉันเป็นคนทำลายผลงานชิ้นเอกของตัวเองงั้นเหรอคะ, เรย์?" เสียงทุ้มต่ำของคริสตินลอดไรฟันออกมาอย่างเชือดเฉือน ใบหน้าสวยเฉี่ยวก้มลงมองรอยเปื้อนบนปกเสื้อตัวเองแวบหนึ่ง ก่อนจะเงยขึ้นสบตาดีไซเนอร์สาวรุ่นน้องที่ยืนขวางทางออกอยู่ เรย์ในชุดเสื้อแจ็กเก็ตหนังอาวองการ์ดสุดล้ำกอดอกแน่น ริมฝีปากสีพีชยกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน ทว่าแววตาที่มองอีกฝ่ายกลับซ่อนความกังวลลึกๆ เอาไว้ไม่มิด "ฉันยังไม่ได้พูดสักคำเลยนะคะคุณคริสติน... แต่คุณร้อนตัวเร็วเกินไปหรือเปล่าคะ?" เรย์ก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายทีละนิด กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมไม้จันทน์หอมกรุ่นลอยปะทะจมูก "ภาพวาดมูลค่าหลายสิบล้านถูกกรีดเละไม่มีชิ้นดี แถมหลักฐานชิ้นโบว์แดงยังแปะหราอยู่บนเสื้อของคนที่รักความสมบูรณ์แบบยิ่งกว่าอะไร... น่าสนใจดีนี่คะ เกมนี้ใครเป็นคนเริ่มเหรอ?" "ถอยไป, เรย์" คริสตินเอ่ยเสียงเรียบไร้คลื่นอารมณ์ มือเรียวขยับจะปัดเศษผงบนปกเสื้อออก แต่ถูกมือเรียวของเรย์คว้าข้อมือเอาไว้เสียก่อน แรงสัมผัสที่อุ่นจัดตัดกับความเย็นเฉียบรอบตัวทำให้คริสตินชะงัก ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าของดีไซเนอร์ตัวจี๊ดที่ตอนนี้ขยับเข้ามาใกล้จนแทบจะไม่มีช่องว่างระหว่างกัน เรย์สูงน้อยกว่าเธอนิดหน่อย แต่ความมั่น and พลังงานดุดันที่แผ่ออกมาจากตัวอีกฝ่ายกลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกต้อนจนมุมในแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ไม่ถอยค่ะ" เรย์เชิดหน้าขึ้น ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของเจ้าแม่วงการอาร์ต "จนกว่าคุณจะตอบฉันว่าทำไมลิปสติกเฉดนี้ ถึงได้ไปอยู่บนเสื้อของคุณ... ทั้งๆที่คุณเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอคะว่า วันนี้คุณไม่ได้ทาลิปสติกสีนี้ออกจากบ้าน?" คริสตินนิ่งอึ้งไปชั่ววินาที หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอเกิดสะดุดกึกขึ้นมาดื้อๆ เธอจำได้แม่นว่าตัวเองไม่ได้ใช้ลิปสติกสี ‘Midnight Rouge’ แท่งนั้นมาเป็นสัปดาห์แล้ว แต่มันกลับมาปรากฏอยู่บนเสื้อของเธอในที่เกิดเหตุได้อย่างไร? นี่คือฝีมือของคนที่ต้องการดิสเครดิตเธอในฐานะภัณฑารักษ์มือหนึ่ง และเป้าหมายต่อไปคือการทำลายชื่อเสียงของแบรนด์แฟชั่นที่เธอกำลังร่วมโปรเจกต์ด้วย ซึ่งก็คือเรย์ "คุณกำลังสงสัยฉัน?" เสียงของคริสตินอ่อนลงนิดหนึ่งแต่ยังคงความแข็งกร้าว "เปล่าเลยค่ะ" เรย์ส่ายหัวช้าๆ แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความซับซ้อนที่ยากจะคาดเดา "ฉันไม่ได้สงสัยคุณ... แต่ฉันกำลังเป็นห่วงคุณต่างหากล่ะคะ, ยัยน้ำแข็งร้อยปี" คำเรียกนั้นทำให้คริสตินถึงกับคิ้วกระตุก "เรย์!" "เรียกชื่อซะหวานเชียว" เรย์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี แม้สถานการณ์รอบตัวจะวิกฤตแค่ไหนก็ตาม มือที่จับข้อมืออีกฝ่ายเปลี่ยนเป็นการเลื่อนขึ้นไปกุมมือเรียวบางนั้นไว้แน่นขึ้น "ฟังนะคะคุณคริสติน ฉันไม่สนหรอกว่าใครจะพยายามโยนความผิดให้คุณ หรือพยายามทำลายงานแสดงศิลปะบ้าบอ Niche นี่ แต่บอกไว้ก่อนเลยว่า... คนที่จะกล้ารังแกคุณได้ ต้องผ่านศพฉันไปก่อน" คำพูดที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจและความปกป้องคุ้มครองแบบไม่เกรงกลัวใคร ทำให้คริสตินรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งพล่านไปตามปลายประสาท ความเย็นชาที่เธอใช้สวมใส่เป็นเกราะป้องกันตัวมาตลอดชีวิตเริ่มแตกร้าวลงทีละน้อย ภายใต้หน้ากากน้ำแข็งที่ใครๆ ต่างเกรงกลัว หัวใจข้างในกลับเต้นรัวจนควบคุมไม่อยู่ "คุณมันบ้า, เรย์..." คริสตินพึมพำเบาๆ หลบสายตาคู่คมที่มองมาอย่างเปิดเผย เรย์ในยามนี้ช่างมีเสน่ห์จนน่ากลัว เป็นความสดใหม่และดุดันที่เข้ามาพังทลายกำแพงที่เธอสร้างไว้ด้วยความยากลำบาก "รู้ค่ะว่าบ้า... และก็รู้ด้วยว่าคุณเองก็กำลังหวั่นไหว" เรย์กระซิบชิดริมหูของอีกฝ่าย เสียงทุ้มต่ำพร่าพรายจนทำให้คนฟังรู้สึกร้อนผ่าวที่พวงแก้ม "ไม่อย่างนั้น มือของคุณคงไม่สั่นตอนที่ฉันจับหรอก จริงไหมคะ?" คริสตินเม้มปากแน่น เธอพยายามจะดึงมือออกแต่เรย์กลับกระชับมันแน่นขึ้น ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงเรื่อยๆ จนแทบจะสัมผัสกันได้ กลิ่นอายความเย้ายวนท่ามกลางซากปรักหักพังของงานศิลปะสร้างเคมีที่รุนแรงและเร้าอารมณ์จนแทบหยุดหายใจ เรย์ไล่สายมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันอย่างชั่งใจ ก่อนจะเลื่อนสายตากลับขึ้นมาสบตากับดวงตาสีนิลที่เต็มไปด้วยความลังเลและความรู้สึกที่ซ่อนเร้น มืออีกข้างของเรย์เอื้อมขึ้นไปแตะปอยผมที่หลุดลุ่ยของคริสตินอย่างเบามือ สัมผัสที่อ่อนโยนผิดกับบุคลิกปากร้ายโดยสิ้นเชิงทำให้คริสตินเผลอหลับตาลงรับสัมผัสโรแมนติกนั้นโดยไม่รู้ตัว ทว่า ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะขยับเข้าใกล้กันเพื่อข้ามเส้นกั้นบางๆ... *กริ๊ก!* เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงประตูห้องจัดแสดงฝั่งทิศเหนือที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ทำลายบรรยากาศสีชมพูละมุนปนความแซ่บลงในพริบตา "คุณคริสตินครับ! แย่แล้วครับ! ท่านประธานและคณะกรรมการบริหารกำลังเดินขึ้นมาทางนี้ พร้อมกับตำรวจศิลป์อีกสองนายครับ!" เสียงตะโกนของเจ้าหน้าที่ฝ่ายประสานงานที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาทำให้เรย์และคริสตินต้องผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟช็อต คริสตินดึงหน้ากลับสู่โหมดภัณฑารักษ์ผู้เยือกเย็นทันที ขณะที่เรย์สบถเบาๆ ในลำคอด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ คริสตินหันไปมองหน้าเรย์แวบหนึ่ง แววตาคู่สวยฉายแววความกังวลระคนความลับที่ยังพูดไม่จบ ก่อนที่ประตูบานใหญ่จะเปิดกว้าง และแสงไฟจากทางเดินสว่างวาบ เผยให้เห็นเงาร่างของบุคคลที่สามก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า พร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่ซ่อนเร้นไว้... ซึ่งเป็นคนเดียวกันกับคนที่ถือครองกุญแจสำรองของห้องนี้แต่เพียงผู้เดียว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและจิกหมอนไปกับความสัมพันธ์แซ่บๆ นี้ด้วยนะคะ!