ตามตื๊อถึงที่ทำงานเก่า

เสียงเคาะประตูกระจกฝ้าของห้องพักขนาดกะทัดรัดย่านชานเมืองดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างไม่มีมารยาท พร้อมๆ กับเสียงโวยวายของป้าเจ้าของหอพักที่ดังลั่นโถงทางเดินชั้นสี่ เป็นสัญญาณเตือนภัยว่าบุคคลที่พิมพ์มาดาไม่อยากเจอในรัศมีสามร้อยกิโลเมตร กำลังยืนอยู่หน้าห้องของเธอในเวลานี้ “คุณพิมพ์คะ! มีคุณผู้ชายแต่งตัวเหมือนหลุดมาจากปกนิตยสารForbes มายืนเคาะห้องคุณตั้งแต่ห้าโมงเย็นแล้วค่ะ เขาบอกว่าเป็นเจ้าหนี้... เอ๊ย เป็นซีอีโออะไรสักอย่าง รบกวนช่วยเคลียร์ให้ด้วยนะคะ ป้าปวดหัว!” พิมพ์มาดาถอนหายใจเฮือกใหญ่จนหน้าอกกระเพื่อม เธอวางแก้วกาแฟเย็นที่เพิ่งดูดไปได้ครึ่งหลอดลงบนโต๊ะทำงานตัวเก่า ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่แววตาวาวโรจน์ เธอเพิ่งตัดสินใจลาออกจากตำแหน่งหัวหน้าทีมโปรแกรมเมอร์ของKiraTech มาได้ไม่ถึงสามวัน เพื่อหลบหนีความวุ่นวายและแผนสกปรกของรินรดา แต่ดูเหมือนว่าเจ้าพ่ออัลกอริทึมจอมเผด็จการอย่างคิรากรจะยังตามมารังควานไม่เลิกรา แกร็ก! พิมพ์มาดาเปิดประตูผางออกด้วยความหงุดหงิด ตั้งใจจะพ่นคำด่าชุดใหญ่ใส่หน้าคนที่บังAอาจบุกรุกพื้นที่ส่วนตัว แต่ทว่า... ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้คำพูดทั้งหมดติดอยู่ที่ลำคอ คิรากรในยามนี้ไม่มีมาดซีอีโอผู้เย็นชาและไร้พ่ายเหมือนตอนอยู่ในห้องทำงานกระจกใสบนชั้นบนสุดของตึกระฟ้าแม้แต่น้อย เสื้อเชิ้ตสีขาวราคาแพงถูกพับแขนขึ้นมาถึงข้อศอก เนคไทไหมพรมถูกปลดออกอย่างไร้ระเบียบ และที่สำคัญที่สุดคือ รอยคล้ำใต้ตาจางๆ กับท่าทางเก้ๆ กังๆ ที่พยายามซ่อนความประหม่าไว้ภายใต้ใบหน้าบึ้งตึงตามนิสัย “คุณมาทำไมที่นี่คะ ประธานคิรากร?” พิมพ์มาดากอดอกเชิดหน้าขึ้น น้ำเสียงเยียบเย็นและเต็มไปด้วยกำแพงหนาเตอะ “ที่นี่ไม่มีงานให้คุณสั่ง ไม่มีโค้ดให้แก้ และไม่มีตำแหน่งโปรแกรมเชือดเฉือนอะไรให้คุณเอาไปเล่นเกมการเมืองในบริษัทแล้วค่ะ เชิญกลับไปซะ!” คิรากรไม่ได้ถอยหนี เขากลับก้าวเท้าเข้ามาประชิดกรอบประตูจนกลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ลอยเข้าจมูก ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าของหญิงสาวราวกับกลัวว่าเธอจะหายวับไปกับตาหากเขากะพริบตาแรงเกินไป “ผมไม่ได้มาเรื่องงาน” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่มั่นคง “ผมมาเรื่องของเรา” “หึ!” พิมพ์มาดาหัวเราะในลำคอด้วยความขบขัน รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก “คำว่า ‘ของเรา’ ระหว่างฉันกับคุณมันจบลงตั้งแต่วันที่คุณเลือกจะเชื่อเอกสารปลอมของรินรดามากกว่าโปรแกรมเมอร์ที่ทำงานถวายหัวให้คุณแล้วค่ะ อย่ามาพูดจาน่าขันแบบนี้เลย ประหยัดเวลาแล้วกลับไปควงคู่กับคู่หมั้นแสนดีของคุณเถอะค่ะ” “ผมไลฟ์สดไล่ออกรินรดาไปแล้ว” คำพูดสั้นๆ แต่หนักแน่นของชายหนุ่มทำให้พิมพ์มาดาชะงักไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ แต่เพียงเสี้ยววินาทีเธอก็ปรับสีหน้าให้กลับมาเย็นชาดังเดิม “เรื่องของคุณค่ะ จะไล่ใครออกหรือจะแต่งตั้งใครขึ้นมาแทน มันไม่ใช่กงการอะไรของอดีตลูกจ้างตาดำๆ อย่างฉัน” “พิมพ์...” คิรากรขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนพิมพ์มาดาต้องเอนตัวหนีเพื่อรักษาระยะห่าง แต่พื้นที่ด้านหลังคือบานประตูห้องที่ปิดตาย “ผมรู้ว่าผมโง่ ผมรู้ว่าผมมันห่วยแตกในเรื่องความรู้สึก แต่คุณก็น่าจะรู้ดีที่สุดว่าตลอดสามปีที่ผ่านมา ผมมองแค่คุณคนเดียว” “มองเพื่อใช้งานนะสิคะ!” พิมพ์มาดาโพล่งขึ้นมาด้วยความอัดอั้น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความน้อยใจที่สั่งสมมานาน “คุณเห็นฉันเป็นเครื่องจักร เป็นอัลกอริทึมที่คอยแก้ปัญหาให้บริษัทของคุณโดยไม่ต้องหลับไม่ต้องนอน พอมีคนเอาหลักฐานเท็จมาป้ายสี ฉันก็กลายเป็นแค่เศษเหล็กที่คุณพร้อมจะเขี่ยทิ้งได้ทันที!” “ไม่ใช่แบบนั้น!” คิรากรยื่นมือออกไปหมายจะคว้าข้อมือเล็กมาจับ แต่พิมพ์มาดาปัดออกอย่างไม่ใยดีจนเกิดเสียงดังเพียะ ชายหนุ่มชะงักไป ดวงตาคมไหววับด้วยความเจ็บปวด เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจใช้ไม้ตายที่เตรียมมา — ไม้ตายที่เจมส์เพื่อนสนิทของพิมพ์มาดาแอบกระซิบให้ฟังตอนที่เขาโทรไปปรึกษาด้วยความจนตรอก “ถ้าคุณคิดว่าผมมาเพื่อขอร้องให้คุณกลับไปทำงาน... คุณคิดผิด” คิรากรพูดเสียงต่ำ พลางล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทราคาแพงที่พาดอยู่บนแขน “ผมลาออกแล้ว” พิมพ์มาดาอ้าปากค้าง สมองที่ประมวลผลโค้ดคอมพิวเตอร์ได้อย่างรวดเร็วกลับชะงักงันราวกับเจอ Bug ร้ายแรง “คุณ... ว่าอะไรนะคะ?” “ผมบอกว่าผมลาออกจากตำแหน่งซีอีโอของKiraTechแล้ว” คิรากรพูดซ้ำด้วยสีหน้าจริงจังไร้ล้อเล่น “บริษัทนั้นพ่อผมยกให้รินรดาและบอร์ดบริหารจัดการตามสบายใจเลย ผมไม่เอาแล้ว ผมเหนื่อย” “คุณบ้าไปแล้วหรือไงคะ! นั่นบริษัทที่คุณสร้างมากับมือนะ!” พิมพ์มาดาลืมตัวหลุดเสียงดังด้วยความตกใจ เธอรู้ดีว่าคิรากรทุ่มเทหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อแค่ไหนกับKiraTech การที่เขาบอกว่าลาออกแบบดื้อๆ มันไร้สาระเกินกว่าจะเชื่อได้ “ผมไม่ได้บ้า” คิรากรก้าวเข้ามาประชิดจนพิมพ์มาดาไม่มีทางถอยหนีอีกต่อไป ร่างสูงใหญ่โน้มใบลงมาจนหน้าผากเกือบจะชิดกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อม “ผมสร้างบริษัทขึ้นมาเพื่อตามหาความสำเร็จ แต่ตอนนี้สิ่งที่ผมต้องการมีแค่คุณ... พิมพ์มาดา” หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ จังหวะการเต้นรัวเร็วจนน่ากลัว เธอกำมือแน่นพยายามดึงสติที่กำลังจะหลุดลอยกลับมา “อย่ามาใช้มุกน้ำเน่านี้กับฉันนะคิรากร มันไม่ได้ผลหรอก!” “ไม่ได้ผลเหรอ?” มุมปากของซีอีโอหนุ่มยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มกวนประสาทที่เธอคุ้นเคยกลับมาอีกครั้ง “งั้นลองดูนี่สิ” เขายกโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดเปิดหน้าจอแล้วยื่นมาตรงหน้าพิมพ์มาดา บนหน้าจอคือแอปพลิเคชันธนาคารที่แสดงยอดเงินในบัญชีส่วนตัวของเขา พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนการโอนเงินจำนวนมหาศาลเข้าสู่บัญชีธนาคารของบริษัทสตาร์ทอัพแห่งใหม่ ที่เพิ่งจดทะเบียนในชื่อ ‘Melon & Code’ ซึ่งเป็นชื่อบริษัทที่เธอเคยบ่นให้เขาฟังเล่นๆ สมัยที่ยังดื่มกาแฟด้วยกันตอนตีสอง “นี่มัน...” พิมพ์มาดาลืมตาโพรงด้วยความช็อก “ผมเอาเงินเก็บส่วนตัวทั้งหมดลงทุนในบริษัทใหม่ของคุณ เจมส์ตกลงร่วมหุ้นกับผมแล้ว และตอนนี้...” คิรากรหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ “คุณคือซีอีโอคนใหม่ ส่วนผม... เป็นแค่โปรแกรมเมอร์ฝึกหัดใต้บังคับบัญชาของคุณ” “คุณ... คุณมันคนเผด็จการ!” พิมพ์มาดากลั้นหายใจไม่ไหวอีกต่อไป เธอยกมือขึ้นทุบอกแกร่งเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ระคนซาบซึ้ง “ใครอนุญาตให้คุณมาวุ่นวายกับชีวิตฉันฮะ!” “กฎข้อแรกของบริษัทใหม่...” คิรากรฉวยโอกาสรวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว กักขังเธอไว้ในอ้อมแขนอุ่นโดยไม่เปิดโอกาสให้ดิ้นหนี ใบหน้าคมคายโน้มลงกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม “ห้ามไล่โปรแกรมเมอร์คนนี้ออกเด็ดขาด ไม่งั้น... ผมจะจูบจนกว่าคุณจะยอมใจอ่อน” พิมพ์มาดาหน้าแดงก่ำ หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอกำลังจะอ้าปากด่ากราดเพื่อรักษาฟอร์ม แต่ทว่าเสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของคิรากรกลับแผדเสียงดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ชายหนุ่มขมวดคิ้วด้วยความรำคาญ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอเพียงแวบเดียว สีหน้าผ่อนคลายเมื่อครู่ก็พลันเปลี่ยนเป็นความเยียบเย็นดั่งน้ำแข็งทันที เขากดรับสายโดยไม่ลังเล เปิดสเปกเกอร์โฟนให้พิมพ์มาดาได้ยินร่วมกัน และเสียงปลายสายที่ลอดออกมาก็ทำให้ทั้งสองคนต้องชะงัก *(“คุณคิรากรคะ! แย่แล้วค่ะ! ตอนนี้รินรดากำลังพาบอร์ดบริหารชุดใหม่บุกเข้ามาที่ห้องทำงานของคุณที่KiraTech เธออ้างว่าคุณทุจริตและกำลังจะยึดบริษัทค่ะ!”)* พิมพ์มาดาเบิกตากว้าง หันขวับไปมองหน้าคิรากรทันที ขณะที่มุมปากของซีอีโอหนุ่มกลับยกยิ้มเหี้ยมเกรียมขึ้นอย่างน่ากลัว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเอาใจช่วยพิมพ์มาดานะคะ