ความจริงที่ถูกเปิดเผย

"หลักฐานดิจิทัลพวกนี้ไม่ได้โกหกนะคะคุณรินรดา แต่มนุษย์ที่พยายามบิดเบือนอัลกอริทึมต่างหากที่กำลังจะพังพินาศ" พิมพ์มาดากดปุ่ม Enter ครั้งสุดท้าย เสียงกึกก้องของคีย์บอร์ดกลไกในห้องประชุมบอร์ดบริหารดังสะท้อนก้องไปถึงหัวใจของทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนั้น บนจอโปรเจกเตอร์ขนาดมหึมาไม่ได้มีแค่กราฟความเสียหาย แต่มันคือเส้นทางการโอนถ่ายข้อมูลที่ถูกแฮ็กจาก IP Address ส่วนตัวของรินรดาโดยตรง รินรดาที่นั่งไขว่ห้างอยู่หัวโต๊ะถึงกับหน้าถอดสี มือที่ถือปากกาหรูสั่นระริกจนแทบควบคุมไม่อยู่ เธอพยายามเค้นเสียงหัวเราะเยาะออกมาเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นตระหนก "คุณพิมพ์... นี่คุณกุเรื่องขึ้นมาเพื่อใส่ร้ายฉันงั้นเหรอคะ? นิทานก่อนนอนเรื่องใหม่เหรอคะเนี่ย?" "นิทานเหรอคะ?" คิรากรที่นั่งเงียบมาตลอดเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาเย็นเยียบจนคนในห้องต้องขยับตัวหนี เขาโยนแท็บเล็ตเครื่องบางลงบนโต๊ะ เสียงกระแทกของมันฟังดูหนักแน่นราวกับค้อนทุบศาล "นิทานที่บริษัทผมเสียหายไปหลายร้อยล้านเพราะความอิจฉาริษยาของคุณ ผมว่ามันเป็นเรื่องสยองขวัญมากกว่านะคะ" "คุณคิรา! คุณจะเข้าข้างผู้หญิงคนนี้เกินไปแล้วนะ!" รินรดาแผดเสียงขึ้นมา แต่คิรากรเพียงแค่ปรายตาไปมองด้วยแววตาที่ว่างเปล่าดั่งหลุมดำ "ฉันไม่ได้เข้าข้างใครค่ะ ฉันอยู่ข้างความจริง และความจริงก็คือ... ระบบรักษาความปลอดภัยของฉันทำงานได้ดีกว่าที่คุณคิดมาก" พิมพ์มาดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้าไปหารินรดาด้วยท่าทีสงบนิ่ง ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เริ่มสั่นไหวของคู่แข่ง "รหัสผ่านที่คุณใช้ล็อกอินเข้าสู่ระบบส่วนกลางเพื่อทำลายซอร์สโค้ด... มันเป็นรหัสที่เชื่อมต่อกับบัญชีคลาวด์ส่วนตัวของคุณ ที่ฉันแอบทำ 'ประตูด้านหลัง' ไว้ตั้งแต่ตอนที่เราไปงานเลี้ยงบริษัทเมื่อเดือนก่อน" รินรดาหน้าซีดเผือดเหมือนคนถูกสูบเลือดออกจากร่าง "นังบ้า... แกวางแผนงั้นเหรอ!" "การเตรียมตัวที่ดีคือชัยชนะครึ่งหนึ่งค่ะ" เจมส์ที่ยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่ข้างหลังเสริมขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มกวนประสาท "แถมทนายของบริษัทเราเขาก็ว่างงานมานาน วันนี้เขาคงดีใจมากที่จะได้มีเคสสนุกๆ ให้ทำสักที คุณเตรียมตัวไปให้การในฐานะจำเลยได้เลยนะคะ" บรรยากาศในห้องประชุมกดดันจนแทบหายใจไม่ออก รินรดาพยายามหยิบกระเป๋าแบรนด์เนมจะเดินออกจากห้อง แต่คิรากรขยับตัวมาขวางไว้ได้ทันท่วงที กลิ่นน้ำหอมราคาแพงและแรงกดดันจากคนตรงหน้าทำให้รินรดาต้องถอยกรูด "จะรีบไปไหนคะ?" คิรากรถามด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก แต่นัยน์ตาไม่มีความรู้สึกนั้นอยู่เลย "โปรเจกต์ที่พังพินาศไป คุณต้องเป็นคนชดใช้มันด้วยตัวเอง และฉันขอบอกไว้ตรงนี้เลยว่า ต่อให้คุณเอาสมบัติทั้งตระกูลมาวางตรงนี้ ก็ไม่มีทางชดใช้ความเสียหายที่ทำกับชื่อเสียงของคนของฉันได้หรอกนะคะ" พิมพ์มาดาเดินมายืนเคียงข้างคิรากร เธอมองดูรินรดาที่กำลังพ่ายแพ้อย่างหมดรูป ความสะใจแล่นผ่านหัวใจ แต่สิ่งที่สำคัญกว่าคือความรู้สึกที่ได้เห็นคิรากรปกป้องเธออย่างเปิดเผยแบบนี้ "พิมพ์คะ..." คิรากรหันมามองเธอ แววตาที่แข็งกร้าวเปลี่ยนเป็นอบอุ่นอย่างกะทันหันจนคนในห้องพากันทำตัวไม่ถูก "เรื่องที่เหลือให้ทนายจัดการนะคะ ตอนนี้คุณต้องไปกับฉันหน่อย" "ไปไหนคะ? งานยังไม่จบ..." "เรื่องงานปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกไร้ความสามารถเถอะค่ะ ตอนนี้ฉันมีเรื่องสำคัญกว่าต้องจัดการ" ขณะที่คิรากรกำลังจะจูงมือพิมพ์มาดาออกจากห้อง ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักออกอย่างแรง ชายในชุดสูทสีดำสนิทเดินนำหน้ากลุ่มคนที่ดูไม่เป็นมิตรเข้ามา พร้อมกับเอกสารปึกใหญ่ในมือ พ่อของรินรดาเดินเข้ามาด้วยสีหน้าโกรธจัด เขาปาเอกสารลงบนโต๊ะจนกระจัดกระจาย "คิรากร! คุณจะทำลายลูกสาวผมไม่ได้! คุณไม่มีสิทธิ์!" พิมพ์มาดามองเอกสารเหล่านั้นแล้วเบิกตากว้าง มันไม่ใช่หลักฐานแก้ต่าง แต่มันคือคำสั่งซื้อหุ้นใหญ่ของบริษัทที่ถูกกว้านซื้ออย่างลับๆ ในช่วงเวลาที่รินรดาพยายามทำให้บริษัทปั่นป่วน "โอ้..." เจมส์อุทานเบาๆ "สงสัยเรื่องนี้จะไม่ได้จบแค่ที่คุกแล้วสินะครับ ดูเหมือนจะมีคนขายวิญญาณให้ปีศาจหนักกว่าเดิมอีก" คิรากรหรี่ตาลง รอยยิ้มเย็นชาปรากฏบนใบหน้าเขาอีกครั้ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดวางสายที่เขาถือค้างไว้ตั้งแต่ต้น "ที่ฉันเงียบมาตลอดไม่ใช่เพราะฉันไม่รู้ แต่เพราะฉันรอให้พวกคุณเผยหางออกมาให้หมดต่างหาก" เขากดปุ่มบนโทรศัพท์ เพียงชั่วอึดใจ เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ก็ดังสนั่นมาจากทางดาดฟ้าของอาคาร คิรากรหันมามองพิมพ์มาดาแล้วกระซิบข้างหู "พร้อมจะดูโชว์ปิดฉากของจริงหรือยังคะที่รัก? เพราะหลังจากวินาทีนี้เป็นต้นไป เกมมันจะเปลี่ยนไปตลอดกาล" พิมพ์มาดาใจเต้นรัวเมื่อเห็นแววตาของผู้ชายตรงหน้า เขาไม่ได้แค่จะปกป้องเธอ แตเขาจะกวาดล้างทุกคนที่กล้าแตะต้องคนของเขาให้สิ้นซากในคราวเดียว ท่ามกลางความโกลาหลที่กำลังก่อตัวขึ้น จู่ๆ ไฟในห้องประชุมก็ดับพรึ่บลง พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังลั่นไปทั่วทั้งอาคาร ระบบดิจิทัลทั้งหมดของบริษัทถูกตัดขาดอย่างไร้สาเหตุ และหน้าจอบนโปรเจกเตอร์ที่เคยแสดงหลักฐานก็เปลี่ยนเป็นภาพสีดำสนิท ก่อนจะมีตัวอักษรสีแดงสดขึ้นมาเพียงประโยคเดียว: 'ใครบอกว่าคุณเป็นคนคุมเกมคนเดียว?' ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเอาใจช่วยพิมพ์มาดามาถึงจุดพลิกผันนี้นะคะ เมล่อนโซดาจะรออ่านคอมเมนต์ให้กำลังใจจากทุกคนในตอนถัดไปค่ะ!