คำสารภาพที่ไม่ได้เตรียมใจ

เอกสารข้อเสนอโครงการมูลค่าแปดหลักถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสเสียงดัง *ปึก* จนพิมพ์มาดาสสะดุ้งสุดตัว เธอนิ่วหน้ามองซีอีโอหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลก คิรากรในชุดสูททําจากผ้าขนสัตว์อิตาลีสีเทาเข้มกำลังยืนค้ำหัวเธอด้วยท่าทางทรงอำนาจ ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม ดวงตาสีนิลคมกริบมองลอดแว่นสายตาไร้กรอบลงมาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "เช็คข้อผิดพลาดในบรรทัดที่สี่ร้อยสิบสองซะ พิมพ์มาดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยเอ่ยสั่งงาน แต่นัยน์ตากลับพราวระยับด้วยประกายความกวนประสาทที่เธอคุ้นเคยดี พิมพ์มาดากลอกตาขึ้นฟ้าอย่างสุดจะทน เธอเลื่อนเก้าอี้ถอยหลังเล็กน้อยเพื่อสร้างระยะห่างจากความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "นี่มันตีสองแล้วนะคะท่านประธาน! งานนี้ฉันแก้ไปรอบนึงแล้ว และระบบก็รันผ่านฉลุยไม่มีข้อบกพร่อง คุณเอาความมั่นใจมาจากไหนว่าฉันต้องมานั่งแก้ใหม่อีกรอบตอนดึกดื่นแบบนี้คะ?" คิรากรไม่ตอบ เขาโน้มตัวลงมาใช้มือสองข้างท้าวขอบโต๊ะทำงานของเธอ กักตัวเธอไว้ในวงแขน กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์ผสมความเย็นสดชื่นของมินต์โชยเข้าจมูกจนพิมพ์มาดาต้องกลั้นหายใจ หัวใจเจ้ากรรมเริ่มเต้นรัวผิดจังหวะจนเธอกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมัน "ฉันไม่ได้สั่งให้เธอเถียง" คิรากรเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "ฉันกำลังสั่ง... ให้เธอมารับผิดชอบหัวใจของฉันที่ถูกระบบอัลกอริทึมของเธอกลืนกินไปเมื่อสามเดือนก่อน" พิมพ์มาดาชะงัก ตาโตเท่าไข่ห่าน สมองที่เคยประมวลผลโค้ดคอมพิวเตอร์ได้อย่างรวดเร็วดั่งติดเทอร์โบ กลับชะงักค้างราวกับเจอโค้ดพัง เธออ้าปากพะงาบๆ จะด่ากลับแต่คำพูดก็ติดอยู่ที่ลำคอ "คะ... คุณพูดบ้าอะไรเนี่ย!" เธอดันอกแกร่งออกห่างด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีแดงก่ำลามไปถึงใบหู "นี่เป็นคำสั่งงานประสาอะไรคะเนี่ย เอาเรื่องส่วนตัวมาปะปนกับงานแบบนี้มันผิดจรรยาบรรณซีอีโอนะคะ!" "จรรยาบรรณเหรอ?" คิรากรแค่นหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายืดตัวขึ้นยืนตรง กอดอกมองหญิงสาวที่กำลังนั่งหน้าแดงก่ำด้วยความเอ็นดู "ในเมื่อหัวใจของฉันมันถูกล็อกอินเข้าสู่ระบบความรู้สึกของเธอเรียบร้อยแล้ว และไม่มีฟังก์ชัน 'ล็อกเอาต์' ออกได้ ฉันก็มีสิทธิ์ที่จะออกคำสั่งในฐานะ... เจ้าของบริษัท และเจ้าของหัวใจเธอยังไงล่ะ" "ประธานคิรากร!" พิมพ์มาดาลุกพรวดขึ้นยืนจนเก้าอี้กระแทกกับผนังห้อง เธอกัดริมฝีปากแน่นพยายามระงับอาการสั่นของเสียงตัวเอง "อย่ามาเล่นมุกเสี่ยวๆ แบบนี้นะคะ มันไม่ตลกเลยสักนิด!" "ฉันไม่ได้เล่น" คิรากรเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นจริงจังขึ้นมาทันที เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออีกครั้งอย่างไม่เปิดโอกาสให้หนี มือหนายื่นไปหยิบเอกสารบนโต๊ะมากางออก หน้ากระดาษนั้นไม่ได้มีโค้ดโปรแกรมอะไรเลย แต่มันคือใบสมัครงานในตำแหน่ง "ภรรยาประธานบริษัท" ที่ถูกปริ้นท์ออกมาและเซ็นชื่อกำกับไว้เรียบร้อยแล้วด้วยลายมือชื่อของเขาเอง พิมพ์มาดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอมองหน้าเขาอย่างไม่เชื่อสายตา "นี่คุณ..." "ถ้าไม่อยากให้ฉันใช้อำนาจซีอีโอสั่งพักงานเธอไม่มีกำหนด..." คิรากรโน้มใบหน้าลงกระซิบข้างใบหูของเธอแผ่วเบา จนลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดต้นคอทำให้เธอขนลุกซู่ "ทางเดียวที่เธอต้องทำตอนนี้ คือกดปุ่ม 'ยอมรับ' ข้อเสนอของฉันซะ" บรรยากาศในห้องทำงานเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นโครมคราม พิมพ์มาดายืนกำมือแน่น สมองกำลังประมวลผลทางเลือกทั้งหมดที่มีในหัวอย่างบ้าคลั่ง ทว่าก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากปฏิเสธคำสั่งเผด็จการนั้น จู่ๆ ไฟนีออนในห้องทำงานก็ดับวูบลงพร้อมกันทุกดวง หน้าจอคอมพิวเตอร์ทุกเครื่องบนโต๊ะดับสนิท เหลือเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงก่ำที่กะพริบถี่ๆ พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นตึก เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังวิ่งตรงมาที่หน้าห้องทำงานของเธอด้วยความเร่งรีบ ก่อนที่ประตูห้องจะถูกผลักเปิดผางออกอย่างแรงโดยไม่เคาะ! เมล่อนโซดาขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและอินไปกับโมเมนต์คลั่งรักแบบมึนๆ ของท่านประธานคนนี้ในตอนนี้นะคะ!