ความพยายามของคนคลั่งรัก

กลิ่นหอมหวานละมุนของครีมสดและเนยแท้จากฝรั่งเศสลอยอบอวลตัดกับกลิ่นกาแฟดำเข้มข้นบนโต๊ะทำงานโปรแกรมเมอร์ของพิมพ์มาดาอย่างไม่เข้ากันเลยแม้แต่น้อย ทว่าสิ่งที่น่าหงุดหงิดยิ่งกว่ากลิ่นหอมยวนใจนั่น ก็คือกล่องเค้กมินิมอลดีไซน์เรียบหรูแต่มูลค่ามหาศาล ซึ่งแปะโน้ตลายมือหวัดๆ แต่ทรงพลังด้วยหมึกซึมสีน้ำเงินเข้มเอาไว้ว่า *'สำหรับโปรแกรมเมอร์คนเก่ง ห้ามอดมื้อเช้าเด็ดขาด—คิรากร'* นี่คือเช้าวันที่ห้าติดต่อกันแล้วนะคะที่ท่านประธานผู้เย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลก กลายร่างเป็นพ่อหนุ่มเบเกอรี่เดลิเวอรีที่ลงทุนสั่งตรงเค้กแบรนด์ดังระดับโลกมาเสิร์ฟให้เธอถึงหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยตัวเอง ผ่านทางการฝากเลขาหน้าห้องที่ตอนนี้มองเธอด้วยสายตาริษยาจนแทบจะกินเลือดกินเนื้อ "โอ้โห ท่านประธานของเรานี่ลงทุนไม่เบานะคะเนี่ย เมนูนี้เค้าจองคิวข้ามเดือนกันเลยทีเดียว พิมพ์มาดา... เธอนี่มีบุญหรือมีกรรมกันแน่เนี่ยที่ได้ผู้ชายระดับท็อปฟอร์มของประเทศมาตามตื๊อแบบนี้" เจมส์เพื่อนสนิทสายเสือกเอ่ยแซวพร้อมกับทำท่าสูดดมกลิ่นเค้กมะพร้าวอ่อนตรงหน้าอย่างเคลิบเคลิ้ม ก่อนจะโดนนิ้วเรียวสวยของพิมพ์มาดาดันหน้าผากให้ออกห่างด้วยความหมั่นไส้ "ถ้านายอยากกินนัก ก็หยิบไปกินให้หมดเลยค่ะเจมส์ ฉันไม่ได้สั่ง แล้วก็ไม่ได้อยากได้ด้วย คนอะไรก็ไม่รู้ น่ารำคาญเป็นบ้า งานการที่บริษัทตัวเองไม่มีทำหรือไง ถึงได้ว่างมาตามตื๊อคนอื่นอยู่ได้" พิมพ์มาดาสะบัดหน้าหนีหน้าจอโค้ดดิ้งที่รันค้างไว้ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความเซ็ง แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะผลักกล่องเค้กนั้นลงถังขยะ รินรดาคู่ปรับตัวฉกาจก็เดินนهيน่องเข้ามาในแผนกไอทีด้วยท่าทีเชิดหยิ่ง รอยยิ้มเยาะเย้ยฉาบอยู่บนใบหน้าที่ผ่านการแต่งแต้มมาอย่างประณีต ดวงตาคู่คมกวาดมองกล่องเค้กราคาแพงระยับบนโต๊ะของพิมพ์มาดาก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ "อุ๊ยตาย! ของโปรดจากร้านเลอ บอง เบลอ เสียด้วยนะคะเนี่ย พิมพ์มาดานี่เสน่ห์แรงไม่เบาเลยนี่คะ ใช้มารยาอีท่าไหนล่ะ ถึงทำให้ท่านประธานคิรากรผู้สูงส่ง ยอมลดตัวมาเปย์ของแพงๆ ให้ผู้หญิงธรรมดาๆ อย่างเธอได้ทุกเช้า หรือว่า... แอบใช้วิธีสกปรกอะไรเบื้องหลังหรือเปล่าคะ ถึงได้เกาะผู้ชายกินแบบนี้" น้ำเสียงแหลมสูงเจือความอิจฉาริษยาอย่างปิดไม่มิดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของพนักงานทั้งแผนก บรรยากาศรอบตัวอึมครึมลงในพริบตา พนักงานคนอื่นๆ ต่างพากันกลั้นหายใจรอชมศึกปะทะฝีปาก เพราะใครๆ ก็รู้ว่ารินรดานั้นแอบชอบคิรากรมานานนับปี แต่ไม่เคยได้รับความสนใจแม้แต่หางตา ผิดกับพิมพ์มาดาที่ทำท่ารังเกียจเดียดฉันท์แต่กลับได้กินของอร่อยฟรีทุกวัน พิมพ์มาดาชะໍงมือที่กำลังพิมพ์โค้ด เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตากลมโตฉายแววเย็นเยียบ เธอไม่ได้โกรธเคืองคำดูถูกนั้นเลยค่ะ เพราะคนอย่างพิมพ์มาดาไม่เคยลดตัวไปต่อปากต่อคำกับคนที่มีไอคิวต่ำกว่ามาตรฐาน แต่เธอกลับยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือชั้น ส่งสายตารังเกียจเดียดฉันท์กลับไปแบบพินิจพิเคราะห์ "อ๋อ ที่คุณรินรดาร้อนรนจนต้องเดินมาถึงแผนกไอทีนี่ เพราะอิจฉาที่ฉันได้กินเค้กฟรีทุกเช้า หรือว่าอิจฉาที่ผู้ชายเขาเลือกส่งให้ฉันแต่ไม่เคยชายตามองคุณกันแน่คะ?" พิมพ์มาดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนจนอีกฝ่ายหน้าชา "อุ๊ย ขอโทษทีนะคะ พอดีฉันไม่ได้เรียกร้องเลยสักนิด ท่านประธานเขาวิกลจริตอยากส่งมาเอง บังคับยังไงก็ไม่ยอมหยุด... ถ้าคุณรินรดาอยากได้นัก เชิญหยิบลงจากถังขยะไปกินได้เลยนะคะ พอดีฉันไม่ชอบกินของเหลือเดนจากความพยายามที่ไร้ค่าค่ะ" "เธอ! พิมพ์มาดา แกมัน..." รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ใบหน้าที่เคยสวยเชิ่ดบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดจนแทบคลั่ง คำว่า 'ของเหลือเดน' กระแทกใจเธอเข้าอย่างจัง "ถ้าไม่มีงานอะไรทำเป็นชิ้นเป็นอัน ก็เชิญกลับแผนกของคุณไปเถอะค่ะ ที่นี่ที่ทำงานไม่ใช่สนามเด็กเล่นให้คนจิตใจคับแคบมาเดินโชว์โง่" พิมพ์มาดาตัดบทอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะนั่งลงหน้าจอคอมพิวเตอร์ตามเดิมโดยไม่สนใจสายตานับสิบที่มองมา ทว่าความวุ่นวายยังไม่ทันจางหาย เสียงฝีเท้าหนักแน่นทรงพลังของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ข้างโต๊ะทำงานของเธอเสียก่อน ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปชั้นดี กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังลอยปะปนมากับบรรยากาศรอบตัว คิรากรยืนกอดอกนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาไร้รอยยิ้มแต่แววตากลับพราวระยับด้วยความขบขัน เขามองหน้าพิมพ์มาดาสลับกับกล่องเค้กที่ยังวางอยู่บนโต๊ะ "ผมได้ยินมาว่าคุณอยากให้ผมหยุดส่งเค้กเหรอครับ พิมพ์มาดา?" เสียงทุ้มต่ำน่าฟังเอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความเงียบกริบ ทุกคนในแผนกต่างพากันก้มหน้าก้มตาทำงานราวกับกลัวความตายเมื่อท่านประธานผู้ทรงอิทธิพลปรากฏตัว พิมพ์มาดากลอกตาขึ้นฟ้าอย่างระอา เธอเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบนั้นตรงๆ "รู้ตัวก็ดีแล้วนี่คะท่านประธาน กรุณาเอาความว่าง ౩ ไปบริหารบริษัทของตัวเองเถอะค่ะ ฉันไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาของพวกว่างงานแถวนี้อีกแล้ว" คิรากรไม่โกรธเลยสักนิด รอยยิ้มมุมปากของเขาเจ้าเล่ห์เกินกว่าจะคาดเดา เขาย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับเธอ โน้มตัวเข้ามาใกล้จนพิมพ์มาดาต้องเอนหลังหนีด้วยความตกใจ "เสียใจด้วยนะครับคุณโปรแกรมเมอร์คนเก่ง..." คิรากรกระซิบเสียงพร่าข้างใบหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาหัวใจคนฟังกระตุกวูบ "เพราะนอกจากผมจะไม่หยุดแล้ว... พรุ่งนี้ผมยังจะเหมาทั้งร้านมาวางไว้บนโต๊ะทำงานของคุณแทนโน้ตแผ่นเดียวด้วย" ยังไม่ทันที่พิมพ์มาดาจะได้อ้าปากด่า ประตูลิฟต์ด้านหน้าก็เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของบอดี้การ์ดร่างยักษ์สี่คนที่เดินเรียงแถวเข้ามาพร้อมกับกระเป๋าเอกสารหนังแท้ใบโต คิรากรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ควักการ์ดสีดำสนิทไร้ขีดจำกัดโยนลงบนโต๊ะทำงานของเธอเบาๆ ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบประโยคสุดท้ายที่ทำเอาสติของพิมพ์มาดาหลุดลอย "และถ้าคุณยังดื้อดึงปฏิเสธผมอีก... ผมจะซื้อตึกบริษัทนี้แล้วเปลี่ยนมันให้เป็นร้านขายเบเกอรี่ส่วนตัวของคุณซะเลย... เลือกเอาครับ ว่าจะกินเค้กที่ผมส่งให้ดีๆ หรือจะให้ผมจดทะเบียนสมรสกับคุณตอนนี้เลย?" เมล่อนโซดาขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาจิกหมอนและลุ้นไปกับความคลั่งรักแบบเผด็จการของท่านประธานคนนี้นะคะ!