งานด่วนที่ไม่มีจริง

"ถ้าเอกสารชุดนี้ยังไม่เสร็จก่อนหกโมงเย็น คุณพิมพ์มาดา... ก็เตรียมตัวรับบทเป็นยามเฝ้าตึกกะดึกยาวไปจนถึงเช้าได้เลยค่ะ" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความเย้ยหยันดังขึ้นเหนือโต๊ะทำงาน ทำเอาพิมพ์มาดาที่กำลังนิ้วพันกันอยู่บนคีย์บอร์ดต้องหยุดชะงัก เธอนزสายตาขึ้นมองชายหนุ่มในชุดสูทราคาแพงที่ยืนกอดอกพิงขอบประตูห้องทำงานด้วยท่าทางราวกับผู้ชนะ คิรากร... ประธานบริหารหนุ่มผู้มีงานอดิเรกเป็นการกลั่นแกล้งพนักงานตาดำๆ โดยเฉพาะโปรแกรมเมอร์สาวที่ดันไปเถียงเขาในที่ประชุมเมื่อสัปดาห์ก่อน หกโมงเย็น? นี่มันเวลาสิบเจ็ดนาฬิกาสามสิบนาทีแล้ว! แถมเอกสารระบบฐานข้อมูลที่เขาเพิ่งโยนลงบนโต๊ะเมื่อห้านาทีก่อน มันคือโปรเจกต์ระดับชาติที่ปกติทีมงานสิบคนต้องใช้เวลาทำอย่างน้อยสามวัน! พิมพ์มาดาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ ใบหน้าสวยเฉี่ยวเชิดขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจมืด "ท่านประธานคะ..." พิมพ์มาดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยดจนน่ากลัว รอยยิ้มพิมพ์ใจถูกประดับไว้บนใบหน้า แต่แววตากลับคมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "ดิฉันเข้าใจนะคะว่าคุณคงเหงาและอยากหาเพื่อนคุยเล่นยามดึก แต่พอดีว่าดิฉันมีนัดไปกินชาบูหม่าล่ากับเพื่อนสนิทตอนทุ่มตรงค่ะ คงไม่มีเวลามานั่งเฝ้าตึกเป็นเพื่อนคุณหรอกนะคะ" คิรากรหรี่ตามองเล็กน้อย รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหนา "ปากดีนักนะ คุณคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงกล้าต่อรองกับคำสั่งฉัน เอกสารนั่น... ถ้าทำไม่เสร็จตามกำหนด ฉันจะหักเงินเดือนคุณครึ่งหนึ่งข้อหาไร้ประสิทธิภาพ" ไร้ประสิทธิภาพบ้าน องุ่นเปรี้ยวเหรอคะคุณชาย! พิมพ์มาดาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอไม่ได้แสดงอาการลนลานหรือหวาดกลัวอย่างที่เขาคาดหวังแม้แต่น้อย มือเรียวบางเอื้อมไปหยิบแก้วกาแฟขึ้นจิบอย่างใจเย็น ก่อนจะหันกลับมามองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่รันโค้ดภาษาโปรแกรมมิ่งด้วยความเร็วแสง ในขณะที่คิรากรกำลังรอคอยความพังทลายและท่าทางลนลานจนน้ำตาตกในของเธอ พิมพ์มาดากลับยกย่องตัวเองในใจ... ขอบคุณระบบคลาวด์อัจฉริยะและสคริปต์อัตโนมัติที่เธอแอบเขียนเตรียมไว้ล่วงหน้าตั้งแต่ตอนที่ได้ยินข่าวลือเรื่องนิสัยใจคอจอมเผด็จการของเขา ตึก... ตึก... ตึก... เสียงนิ้วเรียวรัวลงบนแป้นพิมพ์ราวกับเสียงปืนกลกึ่งอัตโนมัติ พิมพ์มาดาไม่ได้ก้มหน้าก้มตาพิมพ์ด้วยความเหนื่อยยาก แต่เธอกำลังใช้ปลายนิ้วปัดกวาดปัญหาทั้งหมดที่เขาตั้งใจเอามาแกล้งให้จบลงในพริบตา โค้ดสามร้อยบรรทัดถูกประมวลผลผ่านอัลกอริทึมส่วนตัวที่เธอพัฒนาขึ้นเอง หน้าจอแสดงผลรันแถบสถานะการโหลดพุ่งพรวดจากศูนย์เปอร์เซ็นต์ไปจนถึงหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์เต็มอย่างรวดเร็ว คิรากรที่ยืนกอดอกรอเวลาเยาะเย้ยเริ่มขมวดคิ้วมุ่น ความมั่นใจในแววตาคมกลาเริ่มสั่นคลอน เมื่อเขาสังเกตเห็นว่าหญิงสาวไม่ได้มีความเครียดเลยสักนิด แถมเธอยังฮัมเพลงโปรดเบาๆ อย่างอารมณ์ดี "เสร็จแล้วค่ะ" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ พิมพ์มาดาคลิกเมาส์ครั้งสุดท้ายด้วยท่าทางสง่างาม ก่อนจะดันแฟ้มเอกสารหนาปึกพร้อมรายงานฉบับสมบูรณ์ที่เชื่อมต่อกับระบบคลาวด์ของบริษัทเลื่อนไปตรงหน้าเขา คิรากรก้มมองแฟ้มเอกสารสลับกับหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ขึ้นข้อความ 'Successfully Compiled' ตัวโตๆ ดวงตาคมกเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง นี่มันเป็นไปไม่ได้! งานระดับนี้ต่อให้เป็นหัวหน้าทีมโปรแกรมเมอร์มือฉมังก็ยังต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองชั่วโมง แต่นี่เธอกลับใช้เวลาไปแค่... สิบห้านาทีเท่านั้น! "คุณ..." คิรากรอ้าปากค้างเล็กน้อย พยายามจะหาคำมาตอกกลับแต่ทว่าลำคอกลับตีบตัน "ตรวจสอบดูได้เลยนะคะท่านประธาน ข้อมูลถูกต้องครบถ้วนทุกบรรทัด ไม่มีตกหล่นแม้แต่ตัวอักษรเดียวค่ะ" พิมพ์มาดายิ้มหวานหยาดเยิ้มให้เขาอย่างผู้เหนือกว่า ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วหยิบกระเป๋าถือแบรนด์เนมขึ้นมาสะพายไหล่ "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ดิฉันขอตัวไปกินชาบูหม่าล่าก่อนนะคะ กลัวว่าถ้าช้ากว่านี้ น้ำซุปจะเย็นชืดเสียก่อน... อ้อ ฝากปิดไฟห้องทำงานด้วยนะคะ ประหยัดพลังงานช่วยบริษัทนิดนึงค่ะ คุณประธาน!" พูดจบ พิมพ์มาดาก็หมุนตัวเดินนวยนาดออกจากห้องทำงานด้วยจังหวะก้าวที่มั่นคง ทิ้งให้คิรากรยืนแข็งค้างอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ดวงตาคมกริบมองตามแผ่นหลังบางนั้นด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความฉุนเฉียว ความทึ่ง และความรู้สึกประหลาดบางอย่างที่กำลังตีรวนอยู่ในอก นี่เป็นครั้งแรกในชีวิต... ที่เขาเป็นฝ่าย 'หน้าหงาย' ต่อหน้าผู้หญิงคนนี้ คิรากรแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ มุมปากหยักยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "เก่งนักนะพิมพ์มาดา... เกมนี้มันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นแหละ" ทว่า ในขณะที่คิรากรกำลังคิดแผนการใหม่เพื่อจะเอาคืนในวันพรุ่งนี้ เสียงแจ้งเตือนข้อความไลน์จากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็ดังขึ้นขัดจังหวะ เขาหยิบมันขึ้นมาดูด้วยความรำคาญ แต่ทว่าทันทีที่เห็นชื่อผู้ส่งและข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏบนหน้าจอ หัวใจที่เคยเยือกเย็นมาตลอดกลับกระตุกวูบอย่างแรง *[ข้อความจาก: พิมพ์มาดา]* *'ลืมบอกไปค่ะ... เอกสารที่คุณเอามาให้ฉันแก้เมื่อกี้ จริงๆ แล้วมันคือเอกสารลับของโปรเจกต์คู่แข่งที่รินรดาแอบส่งมาให้คุณลงนามเพื่อกินค่าคอมมิชชั่นใต้โต๊ะ... ตอนนี้ฉันสำเนาหลักฐานส่งให้บอร์ดบริหารเรียบร้อยแล้วนะคะ ฝันดีค่ะท่านประธาน!'* เมล่อนโซดาขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ