ศึกกาแฟแก้วแรก

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟลาเต้ร้อนๆ ที่ลอยมาจากแก้วกระดาษสีขาวสะอาดในมือของพิมพ์มาดา ดูเหมือนจะไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศในห้องทำงานสุดหรูบนชั้นสี่สิบห้าของอาคาร K-Tower แห่งนี้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม รังสีความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างสูงโปรดภายใต้ชุดสูททักซิโด้เข้ารูปของคิรากร กลับทำให้ผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวของซีอีโอหนุ่มมหาเศรษฐีหันกลับมามองเธอ พร้อมรอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยเล่ห์กลอันตราย คำพูดท้าทายจากวินาทีที่แล้วยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท *“ดูเหมือนว่าจะมีใครบางคนไม่พอใจกับการที่เธอรอดไปได้นะพิมพ์มาดา... หรือบางที แฮ็กเกอร์คนนี้อาจจะเป็นเธอจริงๆ?”* พิมพ์มาดาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังพุ่งพล่าน โปรแกรมเมอร์สาวอย่างเธอเกลียดที่สุดคือการถูกปรักปรำโดยไร้หลักฐาน ยิ่งมาจากปากของผู้ชายเผด็จการ เอาแต่ใจ และชอบใช้อำนาจบาตรใหญ่กดขี่คนอื่นอย่างคิรากรด้วยแล้ว เธอยิ่งอยากจะควักคีย์บอร์ดฟาดหน้าเขาให้สาสมสักทีสองที "ถ้าท่านประธานมีเวลาว่างมานั่งจับผิดดิฉันด้วยข้อสันนิษฐานไร้สาระแบบนี้ สู้เอาเวลาไปตรวจสอบระบบความปลอดภัยของบริษัทที่รั่วไหลเพราะความสะשל שלคนในทีมตัวเองไม่ดีกว่าหรือคะ?" พิมพ์มาดาย้อนถามด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ดวงตากลมโตจ้องตรงกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว คิรากรเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาพึงพอใจฉายชัดขึ้นมาวูบหนึ่งเมื่อเห็นว่าลูกน้องคนใหม่คนนี้ไม่มีทีท่าว่าจะหวาดกลัวเขาเหมือนพนักงานคนอื่นๆ ในบริษัท ตรงกันข้าม ความอวดดีและดื้อรั้นในแววตานั้นกลับทำให้หัวใจที่ด้านชาของเขาเกิดความรู้สึกกระزกระเทือนอย่างประหลาด "ปากเก่งไม่เบานี่พิมพ์มาดา..." คิรากรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าว จนพิมพ์มาดาต้องถอยหลังโดยอัตโนมัติแผ่นหลังบางชนเข้ากับตู้เอกสารกระจกเสียงดังทึบ "แต่ความปากเก่งของเธอ... จะช่วยให้รอดพ้นจากข้อหาจารกรรมข้อมูลได้นานแค่ไหนกันเชียว?" "ดิฉันไม่ได้ทำค่ะ!" เธอสวนกลับทันควัน ใบหน้าสวยเชิดขึ้นอย่างถือดี ระยะห่างระหว่างกันที่ใกล้เกินไปทำให้เธอได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงเจือจางกับกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขา มันเป็นกลิ่นที่ทรงเสน่ห์และอันตรายในเวลาเดียวกัน จนเธอต้องรีบเบือนหน้าหนีเพื่อตั้งสติ คิรากรโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่คืบ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นสำรวจเรือนร่างและใบหน้าที่แดงก่ำด้วยความโกรธของเธออย่างพึงพอใจ ก่อนที่เขาจะกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำชวนใจสั่น "พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิ... ว่าเธอไม่ได้ทำ" เขาเว้นจังหวะไปนิด ก่อนจะยกมุมปากยิ้มร้าย "เริ่มต้นจากงานแรกในฐานะผู้ช่วยส่วนตัวของฉัน... ไปชงกาแฟมาให้ฉันแก้วหนึ่ง เอาแบบที่ฉันพอใจ ไม่อย่างนั้น... ฉันจะถือว่ารายงานการตรวจสอบความผิดของเธอมีผลบังคับใช้ทันที" คำสั่งแกมบังคับนั้นทำให้พิมพ์มาดากัดฟันกรอด *คิดจะใช้วิธีนี้กดหัวเธองั้นสินะ? ฝันไปเถอะไอ้ซีอีโอหน้าเลือด!* สิบนาทีต่อมา ณ Pantry ส่วนตัวหน้าห้องทำงาน คิรากรนั่งไขว่ห้างรอด้วยความสบายใจเฉิบ ขณะที่พิมพ์มาดากำลังยืนอยู่หน้าเครื่องชงกาแฟอัตโนมัติราคาแพงลิบลิ่ว ดวงตาคู่สวยหรี่ลงด้วยประกายแห่งการเอาคืน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด ในเมื่อเขาอยากได้กาแฟที่เธอชงนัก เธอจัดให้แน่นอน! มือเรียวบางเอื้อมไปหยิบกระปุกเกลือทะเลเม็ดละเอียดที่แม่บ้านวางทิ้งไว้สำหรับปรุงรสอาหารคลีน เธอมองซ้ายมองขวาด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะบรรจงโรยเกลือเม็ดงามลงไปในแก้วกาแฟเอสเพรสโซ่เข้มข้นถึงสามช้อนชาเต็มๆ ตามด้วยการคนให้เข้ากันอย่างเนียนกริบ ปิดท้ายด้วยฟองนมเนียนนุ่มด้านบนเพื่ออำพรางหลักฐานทั้งหมด "เชิญค่ะ... กาแฟพิเศษเฉพาะตัวสำหรับท่านประธานโดยเฉพาะ" พิมพ์มาดาวางแก้วกระดาษสีดำสนิทลงบนโต๊ะทำงานของคิรากรเสียงดังปานกลาง รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มที่ถูกประดิษฐ์ขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบปรากฏอยู่บนใบหน้าของเธอ ช่างดูขัดแย้งกับประกายตาร้ายกาจที่ซ่อนอยู่ภายในเสียเหลือเกิน คิรากรเงยหน้าขึ้นมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจที่เธอทำเสร็จเร็วกว่าที่คิด มือหนาเอื้อมไปหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาสูดกลิ่นหอมกรุ่นเข้าปอด "อืม... กลิ่นใช้ได้นี่ หวังว่ารสชาติจะไม่ทำให้ฉันผิดหวังนะ" "รับรองว่า... จะเป็นรสชาติที่ท่านประธานไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิตเลยค่ะ" พิมพ์มาดาเน้นเสียงทีละคำ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความสะใจที่กำลังจะระเบิดออกมา คิรากรไม่รอช้า เขาจรริมฝีปากลงจิบกาแฟร้อนๆ คำใหญ่เพื่อลิ้มรสฝีมือของเธอ ... *พรวดดดดด!* กาแฟสีเข้มพุ่งกระฉูดออกจากปากของซีอีโอหนุ่มผู้รักความสมบูรณ์แบบทันทีที่ของเหลวสัมผัสโดนปลายลิ้น ใบหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความเค็มปี๋ที่พุ่งทะยานขึ้นสู่โสตประสาท ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ปากอ้าพะงาบๆ หาอากาศหายใจแทบไม่ทันเมื่อความเค็มระดับเกลือทะเลสมุทรแทบจะแผดเผาต่อมรับรสของเขาจนพังพินาศ "พิมพ์-มา-ดา!" คิรากรคำรามลั่นห้อง ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำด้วยความโกรธจัดและอาการสำลัก "อุ๊ย! ขอโทษด้วยนะคะ สงสัยมือฉันจะหนักไปหน่อย... พอดีช่วงนี้ขาดไอโอดีนน่ะค่ะ ท่านประธานเลยต้องรับเกลือเสริมไปโดยปริยาย" พิมพ์มาดายิ้มหวานหยาดเยิ้ม ยืนกอดอกมองสภาพอันน่าเวทนาของเจ้านายหนุ่มด้วยความสะใจขั้นสุด คิรากรใช้ทิชชูเช็ดปากลวกๆ ดวงตาวาวโรจน์จ้องมองเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ผู้หญิงคนนี้กล้าดียังไงถึงกล้าใส่เกลือลงในกาแฟของเขา! นี่มันเป็นการประกาศสงครามชัดๆ! "เธอ..." คิรากรลุกพรวดขึ้นจนเก้าอี้กระแทกกับพื้นเสียงดังสนั่น เขาก้าวประชิดตัวเธอด้วยความเร็วสูงจนพิมพ์มาดาผถอยหลังไปชนกระจกหน้าต่างอีกรอบ ร่างสูงใหญ่กักตัวเธอไว้ด้วยแขนทั้งสองข้าง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนใจสั่น "กล้ามากนะที่กล้าลองดีกับฉัน คิดเหรอว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะปล่อยเธอไปง่ายๆ?" "แล้วท่านประธานจะทำไมล่ะคะ? ไล่ฉันออกเหรอ? เชิญเลยค่ะ ดิฉันจะได้ไปฟ้องกรมแรงงานเรื่องการใช้อำนาจกลั่นแกล้งลูกจ้างพอดี!" พิมพ์มาดาเชิดหน้าสู้ สายตาดุดันไม่แพ้กัน ระหว่างที่สงครามประสาทกำลังดำเนินไปถึงจุดเดือด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งรวด ก่อนที่บานประตูจะเปิดผางออกอย่างถือวิสาสะ รินรดาในชุดสูทแบรนด์เนมสีแดงเพลิงก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มมั่นใจ พร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ เธอกวาดสายตามองภาพที่คิรากรกำลังโอบล้อมพิมพ์มาดาไว้ด้วยความสนิทสนม แล้วจึงส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้ซีอีโอหนุ่ม "คิราคะ รินเอาเอกสารสรุปยอดโปรเจกต์ใหม่มาให้... เอ๊ะ ขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าคะเนี่ย?" รินรดาแสร้งทำเป็นตกใจ แต่แววตากลับจ้องมองพิมพ์มาดาด้วยความเหยียดหยาม คิรากรขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ที่ถูกขัดจังหวะ เขายังไม่ทันได้จัดการแม่ตัวแสบในอ้อมแขน รินรดาก็เอ่ยประโยคต่อมาที่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกยิ่งกว่าเดิม "พอดีรินบังเอิญไปได้เบาะแสสำคัญเกี่ยวกับแฮ็กเกอร์คนนั้นมาค่ะ..." รินรดายิ้มเยาะ หันไปมองหน้าพิมพ์มาดาเต็มตา "และหลักฐานชิ้นนี้... ชี้ชัดว่าสายลับคนสนิทของคิรา ไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นคุณพิมพ์มาดานี่เองค่ะ" ดวงตาของพิมพ์มาดาหรี่ลงทันที หัวใจกระตุกวูบเมื่อแผนการสกปรกของศัตรูถูกงัดออกมาเล่นงานเธออีกครั้งในเวลาที่เหมาะเจาะที่สุด --- *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่สนับสนุน "เมล่อนโซดา" มาโดยตลอดนะคะ)*