การปะทะฝีปาก

"ถ้าคุณยังคิดจะใช้แผนตื้นๆ แบบนี้ครอบงำระบบความปลอดภัยของบริษัท ฉันเกรงว่าตำแหน่งซีอีโอที่คุณนั่งอยู่อาจจะต้องเปลี่ยนเป็นเก้าอี้ดนตรีแทนนะคะ, คุณคิรากร" เสียงฝ่ามือกระแทกลงบนโต๊ะทำงานกระจกนิรภัยดังสนั่น กลิ่นอายความตึงเครียดในห้องประชุมใหญ่ลอยอบอวลเสียจนแทบจะหยิบจับเป็นรูปเป็นร่างได้ พิมพ์มาดายืนจ้องหน้าชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นซีอีโออายุน้อยที่สุดในวงการเทคโนโลยีด้วยแววตาที่ไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย เธอยกแขนขึ้นกอดอก ปลายคเชนทร์เชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย ชุดสูทสีเทาเข้มที่สวมใส่ขับเน้นบุคลิกความมั่นใจแบบโปรแกรมเมอร์สาวมือหนึ่งให้เด่นชัดขึ้นไปอีกขั้น คิรากรหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏขึ้นที่มุมปากหนา เขาไม่ได้แสดงอาการโกรธเคืองต่อคำพูดเชือดเฉือนนั้นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาราคาแพงกลับพิจารณาร่างเพรียวบางตรงหน้าด้วยความสนใจใคร่รู้ที่มากขึ้นเป็นทวีคูณ "ปากเก่งไม่เบานี่, พิมพ์มาดา" คิรากรเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวลแต่น่ากลัว เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะฝั่งที่เธอยืนอยู่ทีละนิด "แต่ความลับที่คุณพยายามซ่อนไว้ในอัลกอริทึมตัวใหม่ มันช่างน่าสนใจเสียจนฉันอดใจรอให้คุณสารภาพออกมาเองไม่ไหว... ว่ายังไงล่ะ ใครเป็นคนหนุนหลังคุณกันแน่? รินรดา หรือว่าใครอื่น?" พิมพ์มาดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววเย้ยหยันชัดเจน "สารภาพ? คุณเอาคำว่าอะไรมาพูดคะคุณคิรากร? ฉันต่างหากที่เป็นคนสร้างโค้ดชุดนั้นขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและมันสมองของตัวเอง ถ้าคุณสงสัยความสามารถของฉัน ทำไมไม่ลองเปิดซอร์สโค้ดแล้วอ่านดูด้วยตาตัวเองล่ะคะ หรือว่า... สมองระดับซีอีโอของคุณ ประมวลผลภาษาไพธอนไม่ทันกันแน่?" บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงทันที เจมส์ที่ยืนอยู่มุมห้องแอบกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดฝืน เขาพยายามส่งสัญญาณมือเตือนเพื่อนสนิท แต่พิมพ์มาดากลับปรายตามองและส่งยิ้มบางเบากลับมาให้เพื่อบอกว่าเธอเอาอยู่ คิรากรชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้าคมคาย เขาโน้มตัวลงมาใกล้จนใบหน้าห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียนใสโดยที่พิมพ์มาดาไม่ทันได้ถอยหนี "เธอช่างกล้าหาญเสียจริง..." เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมหู "รู้ไหมว่าการเล่นกับไฟแบบนี้... จุดจบมักจะทำให้เธอต้องร้องขอชีวิตใต้ร่างของฉันทุกราย" พิมพ์มาดาหน้าแดงวาบด้วยความโกรธปนความประหม่า เธอยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาให้ออกห่างทันที "ถอยไปนะคะ! อย่ามาใช้มุกตื้นๆ คุกคามทางเพศเพื่อกลบเกลื่อนความไร้ความสามารถของคุณเอง ถ้าไม่มีหลักฐานว่าฉันทำผิด ก็เชิญเซ็นอนุมัติโปรเจกต์นี้ซะ แล้วไสหัวออกไปจากพื้นที่ของฉันได้แล้วค่ะ!" รอยยิ้มของคิรากรกว้างขึ้นกว่าเดิม เขาผละตัวกลับมายืนตรงอย่างสง่างาม มือหนายื่นไปหยิบปากกา Montblanc ราคาแพงบนโต๊ะขึ้นมาหมุนเล่นเบาๆ สายตาคมปลาบจับจ้องมองหญิงสาวราวกับเหยื่อในกรงเล็บ "ปากดีแบบนี้... ฉันชักจะถูกใจเธอเข้าแล้วสิ" คิรากรพึมพำเบาๆ ก่อนจะกดปุ่มอินเตอร์คอมบนโต๊ะ "รินรดา เข้ามาพบฉันที่ห้องทำงานด่วน..." ไม่ถึงสองนาที ประตูห้องประชุมก็ถูกผลเปิดออกอย่างแรง รินรดาในชุดเดรสแบรนด์เนมสีแดงเพลิงก้าวเข้ามาด้วยท่าทางมั่นอกมั่นใจ ใบหน้าประดับรอยยิ้มเยาะเย้ยเมื่อเห็นพิมพ์มาดายืนอยู่ตรงนั้น เธอคิดว่าแผนการปั่นหัวคนในบริษัทเพื่อกำจัดคู่แข่งกำลังจะสัมฤทธิผล "คุณคิรากรเรียกดิฉันหรือคะ?" รินรดาดัดเสียงหวานหยด ย่างกรายเข้ามาใกล้ซีอีโอหนุ่มพร้อมกับชูแท็บเล็ตในมือขึ้น "ดิฉันมีหลักฐานชิ้นสำคัญเกี่ยวกับช่องโหว่ในระบบที่พิมพ์มาดาจงใจสร้างขึ้นมาเสนอค่ะ..." พิมพ์มาดายืนกอดอกมองการแสดงงิ้วฉากใหญ่ด้วยความเบื่อหน่าย เธอส่งยิ้มมุมปากให้รินรดาโดยไม่ปริปากพูดอะไรสักคำ ท่าทีที่สงบนิ่งผิดปรกติทำให้รินรดาขมวดคิ้วด้วยความไม่สบายใจ คิรากรรับแท็บเล็ตมาเปิดดูผ่านๆ สายตาคมกวาดมองตัวเลขและกราฟฟิกบนหน้าจอ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นนั้นทำให้รินรดาใจคอไม่ดี "เธอแน่ใจนะว่านี่คือหลักฐาน?" คิรากรเอ่ยเสียงเรียบ "แน่นอนค่ะคุณคิรากร! ดิฉันตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว พิมพ์มาดาแอบส่งข้อมูลลับให้บริษัทคู่แข่ง..." รินรดารีบเสริมความน่าเชื่อถือทันที แต่ทว่า... ในวินาทีต่อมา หน้าจอแท็บเล็ตในมือของคิรากรกลับปรากฏภาพวิดีโอวงจรปิดจากห้องเซิร์ฟเวอร์หลัก ภาพความคมชัดระดับ 4K แสดงให้เห็นร่างของรินรดากำลังแอบ1คีย์การ์ดของผู้อื่นเพื่อเข้าไปดาวน์โหลดข้อมูลบางอย่างในช่วงดึกของเมื่อวานนี้อย่างชัดเจน! รอยยิ้มบนใบหน้าของรินรดาสลายหายไปในพริบตา ใบหน้าสวยเฉี่ยวด้านชาซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งสีเลือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามขมับจนเครื่องสำอางแทบพัง "วะ... วิดีโอนี้... มัน ตัดต่อค่ะ! คุณคิรากรอย่าไปเชื่อเธอนะคะ!" รินรดาละล่ำละลักเสียงสั่นเครือ พยายามพุ่งเข้ามาคว้าแขนซีอีโอหนุ่มแต่ถูกสายตาน้ำแข็งกวาดมองจนต้องชะงักเท้าถอยหลัง คิรากรโยนแท็บเล็ตเครื่องนั้นลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังสนั่น "ตัดต่ออย่างนั้นเหรอ? ระบบความปลอดภัยของตึกนี้ฉันเป็นคนเขียนเองกับมือ รินรดา... เธอคิดว่าตัวเองฉลาดกว่าโปรแกรมเมอร์หลักของฉัน หรือคิดว่าฉันโง่จนดูไม่ออกว่าใครกันแน่ที่เป็นหนอนบ่อนไส้?" พิมพ์มาดาอมยิ้มเล็กน้อย เธอหันไปมองหน้าศัตรูตัวฉกาจที่ตอนนี้ขาแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือนลึกถึงกระดูกดำ "เกมโอเวอร์แล้วนะคะ, คุณรินรดา หวังว่าฝีมือการแสดงของคุณจะไปได้สวยในแผนกกฎหมายของบริษัทเรานะ" รินรดาเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว สติหลุดลอยเมื่อเห็นการ์ดรักษาความปลอดภัยสองคนเดินเข้ามาประนาบข้างตัวเธออย่างเงียบเชียบ ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังจะคลี่คลาย จู่ๆ หน้าจอโปรเจกต์เตอร์ขนาดใหญ่บนผนังห้องประชุมก็ดับวูบลง ก่อนจะปรากฏข้อความตัวอักษรสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นตึก! [ ระบบหลักถูกแฮก... กำลังดาวน์โหลดฐานข้อมูลทั้งหมดใน 3... 2... 1... ] คิรากรหันขวับกลับมามองหน้าพิมพ์มาดาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ในขณะที่รอยยิ้มปริศนาจากบุคคลที่สามก็ดังขึ้นจากลำโพงบลูทูธกลางห้องประชุม ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ!