เมื่อครอบครัวเข้ามาเกี่ยว

"หน้าจอสีแดงฉานขนาดนั้น... เจมส์ นายยังจะมีหน้ามาถามอีกเหรอว่าเกิดอะไรขึ้น!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นห้องทำงานส่วนตัวของพิมพ์มาดา โปรแกรมเมอร์สาวขยับแว่นตากรอบบางด้วยความหงุดหงิด ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ ขณะที่นิ้วเรียวยาวรัวคีย์บอร์ดในความเร็วระดับแสงเพื่อสกัดกั้นโค้ดปริมาณมหาศาลที่กำลังเจาะทะลวงไฟร์วอลล์ชั้นสุดท้าย เจมส์หน้าถอดสี เหงื่อกาฬไหลซกเต็มกรอบหน้า เขายกมือขึ้นเสยผมจนยุ่งเหยิง "นายครับ! มันไม่ใช่แค่การแฮกธรรมดา แต่ไอพีแอดเดรสที่ใช้อยู่ในเครือข่ายเดียวกับบริษัทแม่... ตระกูลคิรากร!" พิมพ์มาดาชะงักกึก ปลายนิ้วที่กำลังรัวแป้นพิมพ์หยุดลงชั่วขณะ ชื่อนั้นกระตุกหัวใจเธอวูบหนึ่ง ก่อนที่เธอจะได้วิเคราะห์โค้ดตัวต่อไป ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษของคิรากรก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉยราดด้วยน้ำแข็ง แต่ดวงตาคมกริบกลับเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและเคร่งเครียด "พิมพ์..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับที่เขาพยายามจะเดินเข้ามาใกล้ "หยุดอยู่ตรงนั้นเลยค่ะคุณคิรากร" พิมพ์มาดายกมือขึ้นห้าม ปรายตามองซีอีโอหนุ่มด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและกำแพงความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นสูงลิ่ว "ระบบสำรองของฉันถูกโจมตี และร่องรอยมันชี้ตรงมาที่ตระกูลของคุณ... อธิบายสิคะ ว่านี่มันเกมบ้าอะไรอีก?" คิรากรเม้มปากเป็นเส้นตรง สันจมูกโด่งเป็นคมขยับเล็กน้อยยามที่เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เขากำหมัดแน่นข้างลำตัว "ไม่ใช่ฝีมือผม... และผมกำลังจัดการมันอยู่" "จัดการ? ด้วยการให้คุณแม่ของคุณส่งคนมาขู่ฉันที่ร้านกาแฟเมื่อวานนี้เหรอคะ?" พิมพ์มาดาหัวנסในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน "ตระกูลคิรากรผู้สูงส่งคงคิดว่าผู้หญิงบ้านๆ อย่างฉัน เป็นแค่ฝุ่นผงใต้รองเท้าที่เขี่ยทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้สินะคะ" บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันที เจมส์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ถอยหลังไปยืนชิดมุมห้องโดยอัตโนมัติเมื่อรับรู้ได้ถึงกระแสไฟฟ้าสถิตที่พุ่งชนกันระหว่างคนทั้งสอง ในจังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของพิมพ์มาดาก็แผדเสียงกรีดร้องแหลมสูงขึ้น หน้าจอแสดงเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นเคย แต่ขึ้นต้นด้วยรหัสพื้นที่ของคฤหาสน์ตระกูลคิรากรอย่างชัดเจน พิมพ์มาดาจ้องมองหน้าจอนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะกดรับและเปิดสปีดสปีกเกอร์ด้วยความเยือกเย็น "พิมพ์มาดาพูดค่ะ" [ "เธอสินะ... ผู้หญิงที่เกาะลูกชายฉันเกาะกระแสสร้างชื่อเสียง!" ] เสียงปลายสายเป็นของผู้หญิงวัยกลางคน ทรงอำนาจ และเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง [ "เลิกฝันกลางวันได้แล้ว ยัยเด็กกะโปโล! คนอย่างเธอไม่มีวันได้ก้าวเท้าเข้าตระกูลคิรากรหรอก ต่อให้เธอจะเก่งกาจมาจากไหน รหัสโครงการวิจัยที่เธอกำลังทำอยู่ ฉันก็สั่งให้คนกวาดล้างมันให้หมดได้ภายในพริบตาเดียว!" ] คิรากรขบกรามแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เขาพุ่งตัวเข้าไปคว้าโทรศัพท์จากมือพิมพ์มาดาด้วยความเร็วกระชากเสียงกร้าวใส่ลำโพงทันที "แม่! ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ามายุ่งกับเธอ!" [ "กร! แกกล้าขึ้นเสียงใส่แม่เหรอ เพราะนังเด็กนี่ใช่ไหมที่ทำให้แกเปลี่ยนไป! จำไว้ ถ้าแกยังดึงดันจะคบกับมัน บริษัทและทุกอย่างของตระกูลคิรากร แกจะไม่ได้แม้แต่เศษกระดาษ!" ] สายถูกตัด切ไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่กดดันจนหายใจไม่ออก พิมพ์มาดายืนนิ่ง ใบหน้าเรียบเฉย ไร้ซึ่งคราบน้ำตา เธอไม่ได้อ่อนแอเหมือนที่หญิงสูงศักดิ์คนนั้นจินตนาการไว้เลยแม้แต่น้อย รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากสวย เธอก้าวเข้าไปประชิดตัวคิรากร ช้อนสายตาขึ้นสบกับดวงตาคมที่กำลังร้อนรนด้วยความรู้สึกผิด "ฟังชัดหรือยังคะคุณคิรากร..." น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "ครอบครัวของคุณคิดว่าเงินและอำนาจสามารถซื้อและบงการชีวิตคนอื่นได้สินะคะ น่าเสียดาย... ที่ระบบของฉัน ไม่ได้ถูกออกแบบมาให้สยบยอมต่อพวกใช้อำนาจบาตรใหญ่" "พิมพ์..." คิรากรเอמהเสียงสั่นเล็กน้อย มือหนาเอื้อมไปหมายจะคว้าข้อมือเธอไว้ แต่พิมพ์มาดาเบี่ยงตัวหลบอย่างไม่ใยดี เธอกลับไปนั่งลงหน้าจอคอมพิวเตอร์ นิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์อีกครั้ง คราวนี้รวดเร็วกว่าเดิม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าสวย "ในเมื่อแม่ของคุณเปิดฉากสงครามไซเบอร์กับฉันก่อน... งั้นก็อย่าหาว่าฉันใจร้ายก็แล้วกันค่ะ เจมส์! ดึงข้อมูลบัญชีลับนอกประเทศของตระกูลคิรากรออกมาทั้งหมด แล้วส่งต่อไปยังกรมสรรพากรและสำนักข่าวทุกสำนักเดี๋ยวนี้!" "รับทราบครับนายหญิง!" เจมส์ตาลุกวาวด้วยความสะใจ รีบปฏิบัติหน้าที่อย่างกระตือรือร้น คิรากรเบิกกว้างด้วยความตกใจ เขาไม่คิดว่าหญิงสาวตรงหน้าจะกล้าเล่นไม้ตายนี้ "พิมพ์! นั่นมันจะทำให้ตระกูลผมพินาศนะ!" "ก็ปล่อยให้มันพินาศไปสิคะ!" พิมพ์มาดาหันมามองเขา แววตาดุดันทรงพลัง "บอกครอบครัวของคุณไว้เลยนะคะ ว่าสงครามครั้งนี้... ฉันจะเป็นคนกดปุ่มฟอร์แมตพวกมันให้ราบคาบเอง!" เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จ้องหน้าซีอีโอหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลอย่างไร้ความเกรงกลัวใดๆ ทั้งสิ้น ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด เสียงแจ้งเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยของอาคารก็ดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับภาพจากกล้องวงจรปิดที่ฉายภาพชายชุดดำนับสิบคนกำลังพังประตูทางเข้าบริษัทเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตบหน้าคนอวดดีไปพร้อมกับพิมพ์มาดานะคะ