เส้นทางที่ต้องเลือก

"ถ้ารู้สึกว่าการยืนอยู่ตรงนี้มันหายใจไม่ออกนัก ทำไมไม่ลองก้าวถอยหลังออกไปเสียล่ะคะ คุณพิมพ์มาดา?" เสียงกระซิบที่ราบเรียบแต่เชือดเฉือนของรินรดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมใหญ่ แรงกดดันจากสายตาของบอร์ดบริหารนับสิบชีวิตพุ่งตรงมาที่เธอราวกับห่ากระสุน แต่พิมพ์มาดาในชุดสูทสีเทาเข้มกลับไม่ได้แสดงอาการสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวยังคงเคาะลงบนพื้นโต๊ะกระจกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับกำลังประมวลผลโค้ดบรรทัดสุดท้ายก่อนกดรันโปรแกรมทำลายล้าง ความพยายามทั้งหมดตลอดสามเดือนที่ผ่านมาในการกอบกู้โปรเจกต์อัลกอริทึมประเมินความเสี่ยง กำลังถูกบิดเบือนให้กลายเป็นความผิดพลาดส่วนบุคคล เพียงเพราะรินรดาใช้เส้นสายและอำนาจเงินซื้อเสียงข้างมากในที่ประชุม "ถอยหลังเหรอคะ?" พิมพ์มาดาเงยหน้าขึ้นสบตาคู่แข่งตัวฉกาจ รอยยิ้มบางเบาผุดขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับไร้ซึ่งความขบขัน "ฉันไม่ได้ถอยเพราะกลัวคุณหรอกนะคะ รินรดา แต่ฉันแค่คิดว่า... ขยะชิ้นใหญ่บางชิ้น สมควรได้รับพื้นที่กว้างๆ ในการเน่าเฟะตามลำพังมากกว่าจะมาเกะกะสายตาคนอื่น" "นี่เธอ!" รินรดากัดฟันกรอด หน้าตึงเปรี๊ยะจนเครื่องสำอางแทบปริร้าว "พอได้แล้วค่ะ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นขัดจังหวะ คิรากรก้าวเข้ามาในห้องประชุมด้วยสีหน้าเรียบเฉย เย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่พิมพ์มาดา รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวเขาทำให้ทุกคนในห้องต้องกลั้นหายใจ แม้แต่รินรดายยังต้องรีบปรับสีหน้าให้ดูน่าสงสารทันทีเพื่อเรียกคะแนนความเห็นอกเห็นใจ "ท่านประธานคะ พิมพ์เธอจงใจ..." "ฉันบอกให้ 'พอ' ค่ะ รินรดา" คิรากรเน้นเสียงทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ เดินตรงเข้าไปหยุดยืนอยู่เบื้องหลังเก้าอี้ของพิมพ์มาดา กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับความกดดันรอบตัวทำให้บรรยากาศยิ่งอึดอัด "ในฐานะซีอีโอ ฉันมีสิทธิ์ขาดในการตัดสินใจโปรเจกต์นี้ และผลลัพธ์ก็ปรากฏชัดเจนแล้ว" พิมพ์มาดาเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มผู้เป็นทั้งเจ้านายและ... ปัญหาใหญ่ที่สุดในหัวใจของเธอ สายตานั้นว่างเปล่า ไร้ซึ่งความคาดหวังใดๆ "ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะคุณคิรากร" พิมพ์มาดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เก็บแท็บเล็ตและเอกสารใส่กระเป๋าอย่างใจเย็น "โปรเจกต์นี้ฉันขอคืนให้บริษัท และในเมื่ออัลกอริทึมตัวนี้มันรบกวนความสงบสุขของพวกคุณนัก ฉันก็ขอถอนตัวออกจากการพัฒนาทั้งหมดอย่างเป็นทางการตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไปค่ะ" คำพูดนั้นสร้างความตกตะลึงไปทั่วห้อง ไม่มีใครคาดคิดว่าโปรแกรมเมอร์สาวมือหนึ่งผู้ทุ่มเทแรงกายแรงใจมาตลอดจะยอมแพ้ง่ายๆ แบบนี้ รินรดาลอบยิ้มมุมปากด้วยความสะใจ ขณะที่เจมส์เพื่อนสนิทที่ยืนรออยู่หน้าห้องถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ คิรากรขมวดคิ้วแน่น สันกรามขบเข้าหากันจนนูนเด่น มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวไว้โดยสัญชาตญาณ "พิมพ์มาดา คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่?" "ฉันไม่ได้เล่นเกมค่ะคิรากร" เธอดึงข้อมือกลับอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยว ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาในตอนนี้ ช่างกว้างใหญ่ไพศาลเหลือเกิน "ฉันแค่กำลังจัดระเบียบคืนชีวิตให้ตัวเอง เพื่อความสบายใจของทุกฝ่าย... และเพื่อตัวฉันเองด้วย" เธอหันหลังเดินก้าวออกไปจากห้องประชุมนั้นทันทีโดยไม่แม้แต่จะเหลียวกลับมามอง ทิ้งให้คิรากรยืนนิ่งค้างอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน ความรู้สึกหน่วงแปลกๆ แล่นริ้วขึ้นมาในอก แววตาของเธอเมื่อครู่... มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความผิดหวังที่เด็ดขาดจนน่ากลัว เบื้องล่างของตึก 50 ชั้น เจมส์วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาดักหน้าพิมพ์มาดาที่กำลังจะก้าวขึ้นรถแท็กซี่ "ยัยพิมพ์! แกบ้าไปแล้วเหรอวะ? ยยอมถอยให้ยัยงูพิษนั่นเนี่ยนะ? นรกส่งมาเกิดชัดๆ!" เจมส์โวยวายด้วยความหัวเสีย "ปล่อยฉันไปเถอะเจมส์ แกก็รู้ว่าฉันเกลียดการทำงานกับพวกใช้อำนาจบาตรใหญ่แค่ไหน" พิมพ์มาดายิ้มจางๆ ให้เพื่อนสนิท "ไปหาอะไรอร่อยๆ กินกันดีกว่า ฉันเลี้ยงเอง" แต่ยังไม่ทันที่ประตูรถจะปิดลง เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำใหญ่ก็ตีวงบินต่ำลงมาจอดสนิทบนลานจอดเฮลิคอปเตอร์ดาดฟ้าชั้นบนสุดของตึก ก่อนที่ร่างสูงสง่าในชุดสูทราคาแพงของคิรากรจะก้าวลงมาพร้อมกับผู้ช่วยส่วนตัวที่ถือแฟ้มเอกสารหนาเตอะ ชายหนุ่มไม่ได้ลงลิฟท์มา แต่เขาเลือกที่จะตามเธอมาด้วยวิธีนี้! คิรากรก้าวเข้ามาขวางหน้าประตูรถแท็กซี่ไว้ด้วยความเร็วที่เหนือกว่า ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของพิมพ์มาดา ลมหายใจของเขายังคงหอบเล็กน้อยจากการเร่งรีบ "คุณคิดว่าจะหนีฉันพ้นเหรอคะพิมพ์มาดา?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความดุดันแกมเวทนิดๆ ที่มุมปาก "ในเมื่อคุณถอนตัวจากบริษัทแล้ว... งั้นก็ลาออกจากตำแหน่งลูกจ้าง แล้วมาเป็นเจ้าของบริษัทร่วมกับฉันซะสิคะ เพราะฉันเพิ่งเซ็นเอกสารโอนหุ้น 50% ของบริษัทให้คุณไปเมื่อห้านาทีที่แล้ว" พิมพ์มาดาชะงักกึก อ้าปากค้างด้วยความคาดไม่ถึง เจมส์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากปฏิเสธ คิรากรก็ดึงบัตรเครดิตสีดำสนิทไร้วงเงินออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท ยัดใส่มือเธออย่างถือวิสาสะ พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากซึ่งหาดูได้ยาก "และจำไว้... บัตรใบนี้พร้อมให้รูดซื้ออิสรภาพหรืออะไรก็ตามที่คุณต้องการ ตราบใดที่คุณยังอยู่ใกล้ๆ ฉัน" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเอาใจช่วยพิมพ์มาดานะคะ