ความอิจฉาของรินรดา

"ถอยไป!" พิมพ์มาดาหวีดร้องลั่นในความมืด พร้อมกับเหวี่ยงแฟ้มเอกสารในมือกระแทกเข้าใส่เงาร่างแรกที่พุ่งทะลุประตูหนีไฟเข้ามา เสียงกระดาษนับร้อยแผ่นปลิวว่อนราวกับหิมะโปรยปรายท่ามกลางเสียงสบถอย่างเจ็บปวดของผู้บุกรุก แต่ทว่า... ความชุลมุนไม่ได้หยุดแค่นั้น แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสาดส่องวาบขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งชั้น ทัศนียภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำเอาหัวใจของโปรแกรมเมอร์สาวร่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสนิทไม่ต่ำกว่าสิบคนกรูเข้ามาล้อมรอบโต๊ะทำงานของเธอไว้หมดแล้ว ตรงกลางวงล้อมนั้น ร่างระหงของรินรดาเดินน่องทอดเข้ามาด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก เส้นผมที่เคยจัดแต่งไว้อย่างสมบูรณ์แบบสะบัดไหวตามจังหวะก้าวเดิน พร้อมกับแฟลชโทรศัพท์มือถือหลายสิบตัวที่ถูกยกขึ้นรัวชัตเตอร์ใส่หน้าเธออย่างไร้ความปรานี "แหม... ตกใจอะไรคะคุณพิมพ์มาดา หน้าซีดเป็นไก่ต้มเชียว" รินรดาหัวعะลوینคิกคัก น้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงไปด้วยพิษสงร้ายกาจก้าวเข้ามาหยุดยืนห่างจากโต๊ะทำงานเพียงก้าวเดียว "ก็นึกว่าคนเก่งที่ชอบอ้างเรื่องความถูกต้อง จะใจกล้าหน้าด้านไปได้ตลอดรอดฝั่งเสียอีก ที่แท้ก็แค่พวกตื่นตูมกลัวความจริงนี่เองนะคะ" พิมพ์มาดาเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว เธอจ้องมองรินรดาด้วยสายตาที่แทบจะเผาอีกฝ่ายให้เป็นจุล "นี่เธอเล่นสกปรกถึงขนาดส่งคนบุกรุกเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของบริษัทกลางดึกเลยอย่างนั้นเหรอรินรดา? เธอบ้าไปแล้วหรือไง!" "ปากดีให้มันตลอดรอดฝั่งเถอะค่ะ!" รินรดาลดรอยยิ้มลง ฉับพลันใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความริษยาจนน่ากลัว เธอยื่นมือไปแย่งแท็บเล็ตบนโต๊ะของพิมพ์มาดาขึ้นมาถือไว้เอง หน้าจอที่เพิ่งดับมืดไปถูกเปิดขึ้นอีกครั้งด้วยรหัสผ่านที่อีกฝ่ายแอบจำได้ "อุ๊ย ตายจริง... กำลังพยายามทำลายหลักฐานระบบการเงินที่ตัวเองยักยอกอยู่พอดีเลยนี่คะ หลักฐานคาตาแบบนี้ ต่อให้มีปากเป็นร้อยก็แก้ตัวไม่พ้นแล้วล่ะค่ะคุณโปรแกรมเมอร์คนเก่ง!" "แกใส่ร้ายฉัน!" พิมพ์มาดาก้าวพรวดจะเข้าไปกระชากแท็บเล็ตคืน แต่บอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนข้างกายรินรดากลับก้าวเข้ามาขวางไว้ราวกับกำแพงเหล็ก แรงผลักมหาศาลทำให้ร่างเพรียวเซถอยหลังเกือบจะล้มลงไปกระแทกกับมุมโต๊ะ ดีที่มือเรียวควับขอบโต๊ะไว้ได้ทัน รินรดาหัวเราะเสียงแหลมสูงอย่างสะใจ เธอยกแท็บเล็ตเครื่องนั้นชูขึ้นสูงราวกับถือถ้วยรางวัลชนะเลิศ "ใส่ร้ายเหรอคะ? ทุกคนคะ! ช่วยกันดูหน่อยสิคะว่าโปรแกรมเมอร์ที่ทำตัวเป็นคนดีถือศีลข้อห้าคนนี้ แท้จริงแล้วแอบซุกซ่อนบัญชีลับสูบเงินบริษัทไปเท่าไหร่ คลิปวิดีโอและเอกสารพวกนี้ ฉันได้ส่งต่อไปยังสื่อมวลชนสายเศรษฐกิจทุกสำนักเรียบร้อยแล้วนะคะ อีกไม่เกินสิบนาที ชื่อเสียงที่คุณพิมพ์มาดาสร้างมาทั้งหมด... จะพังพินาศจนไม่เหลือแม้แต่เศษซากเลยล่ะค่ะ!" บรรยากาศในห้องอาหารอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เสียงแฟลชยังคงกะพริบถี่ๆ รินรดาจงใจจัดฉากทุกอย่างให้พิมพ์มาดาตกเป็นจำเลยสังคมในชั่วข้ามคืน ทั้งการบุกรุกยามวิกาล เอกสารปลอมในระบบ และการกระจายข่าวเท็จสู่สื่อภายนอก มันคือแผนการทำลายล้างแบบถอนรากถอนโคนที่ไม่เผื่อทางรอดให้เลยแม้แต่น้อย ทว่า... ท่ามกลางความตื่นตระหนกและเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของรินรดา พิมพ์มาดาที่เพิ่งตั้งหลักได้กลับไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายอย่างที่ศัตรูคาดหวัง รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนมุมปากของหญิงสาวที่ขึ้นชื่อเรื่องความหัวไว เธอค่อยๆ ยืดตัวขึ้นยืนอย่างสง่างาม ปัดฝุ่นที่หัวไหล่เบาๆ ด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับคนกำลังยืนชมละครสัตว์มากกว่าจะตกเป็นผู้ต้องหา "หัวเราะอะไรคะ? ใกล้บ้าแล้วเหรอถึงได้ทำหน้าแบบนั้น?" รินรดาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความขัดเคืองใจ เธอไม่ชอบรอยยิ้มนั้น รอยยิ้มที่มันทำให้เธอดงกเป็นตัวตลกแทนที่จะเป็นผู้ชนะ "ฉันแค่กำลังคิดนะคะรินรดา..." พิมพ์มาดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากังวานและทรงพลังจนทุกคนในห้องต้องเงียบเสียงลง "ว่าเธอเนี่ย... ลงทุนลงแรงมากขนาดนี้ จ้างคน จ้างสื่อ แถมยังลงทุนปลอมแปลงข้อมูลในระบบของบริษัทแม่เสียด้วย... พ่อแม่ของเธอจะรู้ตัวไหมคะว่าลูกสาวคนสวยกำลังเอาอนาคตของวงศ์ตระกูลมาทิ้งไว้ที่นี่เพราะความอิจฉาริษยาไร้สาระ" "หุบปากนะ!" รินรดากรีดร้องหน้าดำหน้าแดง ก้าวเข้าไปเงื้อมือจะตบหน้าพิมพ์มาดาด้วยความบันดาลโทสะ *ตึง!* เสียงประตูกระจกหนาหนักทางด้านหน้าห้องอาหารถูกถีบกระเด็นหลุดออกจากวงกบเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกนั้นรุนแรงจนบอดี้การ์ดร่างยักษ์ของรินรดายังต้องสะดุ้งสุดตัวและหันขวับไปมองเป็นตาเดียว ร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทราคาแพงตัดเย็บประณีตปรากฏขึ้นที่กรอบประตู แสงไฟสีแดงฉานสาดกระทบใบหน้าคมคายที่ไร้ซึ่งรอยยิ้ม ดวงตาสีนิลคู่นั้นเย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลก ทว่าแผ่รังสีอำมหิตที่กดดันให้ทุกคนในรัศมีสบรอบต้องหายใจไม่ทั่วท้อง คิรากรก้าวเข้ามาทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่ละย่างก้าวราวกรรมการชีวิตที่เดินมาพิพากษาโทษ "ใครอนุญาตให้คุณแตะต้องตัวเธอ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงอำนาจจนรินรดาถึงกับมือไม้อ่อน ร่างระหงถอยหลังกรูดโดยไม่รู้ตัวเมื่อสบเข้ากับสายตาดั่งปีศาจคลั่งรักที่พร้อมจะฉีกทุกคนเป็นชิ้นๆ หากกล้าทำให้ผู้หญิงของเขาเจ็บตัวแม้แต่ปลายเล็บ "คุณ... คุณคิรากร!" รินรดาเสียงสั่นเครือ ใบหน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อเห็นซีอีโอหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลปรากฏตัว ณ ที่เกิดเหตุยามวิกาลแบบนี้ "ทะ... ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้คะ? คือว่าผู้หญิงคนนี้เธอ..." "ฉันถามว่า ใครอนุญาตให้คุณเข้ามาเหยียบในบริษัทของฉัน... และใครอนุญาตให้คุณเอามือสกปรกๆ ของคุณมาแตะต้องภรรยาของฉัน!" คิรากรเน้นเสียงทีละคำ ดวงตาดุจเหยี่ยวจ้องมองแท็บเล็ตในมือรินรดาราวกับมันเป็นเศษขยะ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มกรอบหน้า "ภะ... ภรรยาอะไรกันคะ! ผู้หญิงคนนี้มันกำลังยักยอกเงินบริษัทนะคุณคิรากร ฉันมีหลักฐาน..." "หลักฐานเหรอคะ?" เสียงทุ้มอีกเสียงดังแทรกขึ้นจากด้านหลังคิรากร เจมส์เดินกอดอกยิ้มกริ่มเข้ามาพร้อมกับแท็บเล็ตอีกเครื่องในมือ ในจอภาพนั้นฉายภาพกล้องวงจรปิดแบบเรียลไทม์ที่บันทึกภาพทุกวินาทีตั้งแต่ตอนที่รินรดากำลังสั่งการให้ลูกน้องแอบอปลอมเอกสารและบุกรุกเข้ามาในห้องนี้อย่างชัดเจนทุกประการ "น่าเสียดายจังเลยนะคะคุณรินรดา..." พิมพ์มาดาแสแสร้งทำเป็นถอนหายใจยาวเหยียด เธอเดินเข้าไปใกล้คิรากรก่อนจะปล่อยให้วงแขนแข็งแกร่งของชายหนุ่มโอบเอวเธอไว้หลวมๆ เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของอย่างโจ่งแจ้ง "ระบบป้องกันของฉันน่ะ... มันไม่ได้มีไว้แค่บล็อกไวรัสหรอกนะคะ แต่มันตั้งค่า 'สะท้อนกลับ' ทุกการกระทำชั่วช้าไว้หมดแล้ว... และตอนนี้ ทีมกฎหมายระดับท็อปของคิรากรกรุ๊ปคงกำลังเคาะประตูบ้านคุณพ่อคุณแม่อยู่พอดีเลยล่ะค่ะ" รินรดาเบิกตากว้าง แท็บเล็ตในมือร่วงหล่นลงกระแทกพื้นจนหน้าจอแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ร่างทั้งร่างสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวขั้นสุดเมื่อตระหนักได้ว่า ตนเองต่างหากที่เป็นฝ่ายเดินเข้ามาติดกับดักที่สองคนนี้ร่วมกันขุดรอไว้ตั้งแต่แรก คิรากรก้มลงมองหญิงสาวในอ้อมแขน แววตาที่เคยเย็นชากลับทอประกายความคลั่งรักและพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด มือหนายกขึ้นลูบผมเธอนุ่มนวลก่อนจะกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่ได้ยินกันแค่สองคน "เก่งมากครับเด็กดี... เดี๋ยวจัดการเรื่องน่ารำคาญนี่เสร็จ ผมจะพาไปกินของอร่อยตามใจคุณเลยดีไหมครับ?" พิมพ์มาดาปรายตามองสามีหนุ่มผู้คลั่งรักด้วยความหมั่นไส้เล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนอ้อมกอดอุ่นนั้น เธอยกยิ้มมุมปากส่งให้รินรดาที่ทรุดเข่าลงไปกองกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง ทว่า... ในวินาทีที่ทุกคนคิดว่าเกมนี้จบลงแล้ว เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากโทรศัพท์มือถือของคิรากรก็ดังขึ้น *ติ๊ด!* ซีอีโอหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อก้มลงอ่านข้อความสั้นๆ บนหน้าจอ ก่อนที่ดวงตาสีนิลจะหันขวับไปมองที่หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักของบริษัทที่อยู่30ชั้นใต้ดิน ซึ่งจู่ๆ ก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับข้อความปริศนาที่กำลังนับถอยหลัง... "นายครับ!" เจมส์หน้าถอดสีอุทานลั่นห้อง "ระบบเซิร์ฟเวอร์สำรองของเรา ถูกแฮกจากภายนอก... และเป้าหมายของมันไม่ใช่แค่เงินบริษัท แต่เป็นข้อมูลรหัสลับโครงการวิจัยทั้งหมด!" ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความแสบสันของพิมพ์มาดาและท่านประธานคลั่งรักนะคะ!