มื้อค่ำที่ไร้ตรรกะ

"ถ้าคุณยังจ้องจอแท็บเล็ตด้วยสายตาอาฆาตแบบนั้นอีกแค่สามวินาที สลัดจานนี้คงกลายเป็นผงธุลีไปแล้วนะคะคุณพิมพ์มาดา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความขบขันเจือจางดังขึ้น พร้อมกับเสียงกราวของแก้วคริสตัลที่ถูกวางลงบนโต๊ะอาหารหรูหรากลางภัตตาคารบนตึกระฟ้า พิมพ์มาดาชะงักมือที่กำลังจะจิ้มส้อมลงบนเนื้อวากายะ medium-rare ดวงตากลมโตคู่สวยกะพริบปริบๆ ก่อนจะดึงสติกลับมาจากหน้าจอที่เพิ่งปรากฏภาพหลักฐานการทุจริตของรินรดาเมื่อสักครู่ เธอนิ่งงันไปชั่วขณะเมื่อตระหนักว่า ตัวเองไม่ได้นั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ในห้องทำงานที่มีกองเอกสารรกๆ แต่กำลังนั่งอยู่ตรงข้ามกับ 'คิรากร' ซีอีโอหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในย่านธุรกิจแห่งนี้ ในค่ำคืนที่ถูกขนานนามว่าเป็น 'เดทแรก' ตามคำบัญชาของเขา ให้ตายเถอะ นี่มันสถานการณ์อะไรกันคะเนี่ย! พิมพ์มาดาเม้มริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจ เธอไม่ได้อยากมานั่งดินเนอร์ใต้แสงเทียนเคล้าเสียงไวโอลินอะไรนี่เลยสักนิด ถ้าไม่ใช่เพราะเจมส์เพื่อนสนิทตัวแสบร่วมมือกับระบบปัญญาประดิษฐ์บ้าบอของเธอเอง ที่บังคับให้เธอต้องออกมารับประทานอาหารนอกสำนักงานเพื่อ 'รีเซ็ตระบบสมอง' ตามเงื่อนไขการอัปเดตแพตช์ความสัมพันธ์ เธอก็คงกำลังนั่งแคะขนมจีบหน้าจอและกดแบนบัญชีของรินรดาให้พ้นจากสารบบบริษัทไปแล้ว "ฉันไม่ได้มองมันด้วยความอาฆาตค่ะคุณคิรากร ฉันกำลังวิเคราะห์อัลกอริทึมความโง่เขลาของมนุษย์บางคนต่างหากล่ะคะ" พิมพ์มาดายิ้มหวานหยาดเยิ้มส่งให้ แต่ดวงตากลับคมกริบราวกับใบมีดโกนซ่อนในแพรไหม เธอยกแก้วไวน์ขึ้นจิบกลบเกลื่อนความหงุดหงิดที่ยังค้างคาจากหน้าจอ คิรากรเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากที่จุดประกายความเจ้าเล่ห์ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรกรีกดูอันตรายขึ้นไปอีกหลายเท่า เขาสวมสูทสั่งตัดเข้ารูปที่ไร้รอยยับ แต่บรรยากาศรอบตัวกลับไม่ได้เป็นทางการอย่างที่คิด มือเรียวยาวรินไวน์แดงลงในแก้วของพิมพ์มาดาอย่างสุภาพโดยไม่รอให้พนักงานเสิร์ฟขยับตัว "วิเคราะห์เรื่องของรินรดาอีกแล้วเหรอคะ?" คิรากรเอ่ยถามเสียงนุ่ม น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความรู้ทันจนน่าหมั่นไส้ "ผู้หญิงคนนั้นพยายามเลื่อยขาเก้าอี้คุณมาสามรอบแล้วนะคะ ทำไมคุณถึงยังปล่อยให้เธอกระดิกหางเล่นละครฉากใหญ่ในบริษัทอยู่ล่ะครับ... อ๊ะ ขอโทษทีค่ะ เผลอติดปากพูดคำผู้ชายไปหน่อย" เขาแกล้งทำเป็นยกมือขึ้นปิดปากด้วยท่าทางกวนประสาท ชนิดที่ถ้าเป็นคนอื่นพิมพ์มาดาสาดน้ำไวน์ใส่หน้าไปนานแล้ว "ไม่ต้องมาทำเป็นล้อเลียนฉันเลยนะคะ!" พิมพ์มาดาหรี่ตามองอย่างคาดโทษ "ฉันแค่รอเวลาเก็บหลักฐานให้ครบองค์ประกอบทางตรรกะต่างหากล่ะคะ การลากไส้คนทรยศออกมาประจานทีละนิด มันสะใจกว่าการตัดฉับเดียวจบตั้งเยอะ... เหมือนที่คุณชอบทำกับคู่แข่งทางธุรกิจของคุณนั่นแหละค่ะ" คิรากรหัวเราะในลำคอ เสียงหัวทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนอยู่ในอกจนคนฟังรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบอกอย่างประหลาด เขายื่นมือหนามาเท้าคางมองเธอ ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความคลั่งรักที่ปิดไม่มิด แม้ปากจะชอบกวนประสาทและทำตัวเย็นชา แต่การกระทำทุกอย่างในค่ำคืนนี้กลับสวนทางกันอย่างสิ้นเชิง เดทแรกเหรอคะ? บ้าไปแล้ว! นี่มันสนามประลองยุทธ์ทางจิตวิทยาชัดๆ อาหารจานหลักถูกเสิร์ฟอย่างเงียบเชียบโดยพนักงานที่ฝึกมาอย่างดี กลิ่นหอมกรุ่นของทรัฟเฟิลและเนื้อย่างชั้นดีลอยอวลอยู่ในบรรยากาศ แต่ทว่าความตั้งใจของพิมพ์มาดาที่จะจัดการอาหารตรงหน้าให้เรียบร้อยแล้วขอตัวกลับบ้าน กลับต้องพังทลายลงเมื่อคิรากรจู่โจมด้วยประโยคที่ไม่คาดฝัน "ถ้าคืนนี้คุณจัดการรินรดาเสร็จเรียบร้อยแล้ว... เรามาคุยเรื่องโปรเจกต์ส่วนตัวของเรากันดีไหมคะ" พิมพ์มาดาสำลักน้ำลายตัวเองทันที เธอไอโขลกๆ จนหน้าดำหน้าแดง รีบคว้าแก้วน้ำเปล่าขึ้นดื่มอย่างลนลาน "โปรเจกต์ส่วนตัวอะไรของคุณคะคุณคิรากร! บริษัทเรายังเคลียร์ไม่ลงตัวเลยนะ!" "บริษัทน่ะปล่อยให้เป็นหน้าที่ของระบบเถอะค่ะ" คิรากรโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นแอมเบอร์และใบยาสูบอ่อนๆ ลอยเข้าจมูกจนพิมพ์มาดาต้องเอนตัวหนีด้วยความตื่นตระหนก "สิ่งที่ฉันหมายถึง... คือโปรเจกต์ที่เราสองคนต้องร่วมมือกัน 'แต่งงานและย้ายเข้าอยู่ร่วมชายคาเดียวกัน' ภายในไตรมาสนี้ต่างหากล่ะคะ" ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเป็นสองเท่า หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก สมองที่เคยประมวลผลโค้ดโปรแกรมได้อย่างรวดเร็วตอนนี้กลับรวนเรจนขึ้น Error 404 เสียอย่างนั้น นี่มันตรรกะบ้าอะไรกันเนี่ย! จู่ๆ ก็มาขอแต่งงานกลางภัตตาคารหรูเนี่ยนะ! "คุณ... คุณพูดบ้าอะไรออกมาเนี่ย!" พิมพ์มาดาเสียงหลง ใบหน้าร้อนผ่าวลามไปจนถึงใบหู เธอยกนิ้วชี้หน้าเขาอย่างลืมตัว "ฉันไปตกลงเรื่องแต่งงานกับคุณตั้งแต่เมื่อไหร่คะ! หลักฐานก็ไม่มี สัญญาณชีพจรฉันก็ไม่ได้บอกว่ายินยอมสักหน่อย!" "อ้าว ก็เห็นคุณนั่งบ่นว่าอยากได้โปรแกรมเมอร์มือดีมาช่วยดูแลหัวใจตลอดเวลา ฉันก็เลยเสนอตัวเป็น Open-source ที่พร้อมให้คุณเข้าถึงได้ตลอด 24 ชั่วโมงไงคะ" คิรากรยิ้มกริ่ม ดวงตาพราวระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้แกล้งคนปากแข็งให้เสียอาการ พิมพ์มาดาอ้าปากค้าง เถียงไม่ออกไปชั่วขณะ เธอตระหนักได้ทันทีว่าผู้ชายคนนี้อันตรายกว่าบั๊กในระบบคอมพิวเตอร์ล้านเท่า ร้ายกาจ เจ้าเล่ห์ และที่สำคัญที่สุด... เขารู้จักวิธีเขย่าหัวใจเธอให้ปั่นป่วนได้อย่างแม่นยำยิ่งกว่าอัลกอริทึมตัวไหนในโลก บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงเพลงแจ๊สเบาๆ คลอเคล้ากับเสียงหัวใจของเธอที่เต้นรัว พิมพ์มาดาสสูดหายใจเข้าลึก and กำลังจะอ้าปากตอกกลับด้วยคำพูดเจ็บแสบสักประโยคเพื่อกู้ศักดิ์ศรีของโปรแกรมเมอร์สาวสุดมั่นกลับคืนมา... ทว่า ในวินาทีนั้นเอง แสงไฟนีออนระยิบระยับจากตึกฝั่งตรงข้ามก็พลันดับวูบลงพร้อมกันทุกดวง! ไม่ใช่แค่ตึกฝั่งตรงข้าม แต่รวมถึงไฟส่องสว่างภายในภัตตาคารหรูแห่งนี้ด้วย ความมืดมิดโรยตัวลงปกคลุมทุกโต๊ะอย่างกะทันหัน เสียงอุทานด้วยความตกใจของแขกโต๊ะอื่นดังขึ้นเซ็งแซ่ พิมพ์มาดาชะงัก เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยสัญชาตญาณระแวดระวังภัย ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉินในแท็บเล็ตของเธอเริ่มส่งเสียงสั่นเตือนเบาๆ ในกระเป๋าเสื้อคลุม "เกิดอะไรขึ้นคะระบบขัดข้องเหรอ..." พิมพ์มาดากำลังจะเอ่ยถาม แต่คิรากรกลับเอื้อมมือมาคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้แน่นด้วยความรวดเร็ว สัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วของเขาทำให้เธอสะดุ้ง "ไม่ใช่ระบบขัดข้องหรอกค่ะพิมพ์..." เสียงทุ้มของคิรากรเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความขี้เล่นเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น "มีคนกำลังพยายามแฮกเข้าระบบความปลอดภัยของตึกนี้... และเป้าหมายของมัน น่าจะเป็นแท็บเล็ตในมือคุณค่ะ" หัวใจของพิมพ์มาดาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอก้มมองหน้าจอแท็บเล็ตที่ตอนนี้ปรากฏตัวอักษรสีแดงฉานกระพริบถี่รัว พร้อมกับข้อความปริศนาที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า: *[ WELCOME TO THE DEAD-END, PHIM. ]* *[ คุณคิดว่าคุณซ่อนหลักฐานไว้มิดชิดแล้วงั้นเหรอ? ]* ก่อนที่พิมพ์มาดาจะได้กดปุ่มป้องกันระบบ จู่ๆ หน้าจอก็ดับมืดลงสนิท พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ที่กำลังวิ่งกรูขึ้นมาทางบันไดหนีไฟด้านหลังห้องอาหารอย่างรวดเร็ว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและร่วมผจญภัยไปกับความปั่นป่วนหัวใจในทุกๆ ตอนนะคะ!