ใครจะอยู่ใครจะไป

หน้าจอโปรเจกเตอร์ขนาดมหึมาสะท้อนแสงสีฟ้าสว่างวาบลงบนใบหน้าตึงเครียดของคณะกรรมการบริหารทั้งเจ็ดชีวิต เสียงคลิกเมาส์ครั้งสุดท้ายดังขึ้นราวกับเสียงเคาะระฆังประหารชีวิต รินรดายืนกอดอก รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่บนมุมปากอย่างผู้กำชัยชนะ หล่อนเพิ่งนำเสนออัลกอริทึมวิเคราะห์พฤติกรรมผู้บริโภคที่ลอกเลียนโครงสร้างพื้นฐานมาจากโปรเจกต์ลับของพิมพ์มาดาไปสดๆ ร้อนๆ แถมยังบิดเบือนข้อมูลบางส่วนเพื่อให้ดูน่าเชื่อถือต่อหน้าบอร์ดผู้สูงวัยที่ตามโลกดิจิทัลไม่ทัน "ผลงานของทีมรินรดาแสดงให้เห็นถึงวิสัยทัศน์ที่ก้าวไกลและความพร้อมในการพาบริษัทก้าวขึ้นเป็นเบอร์หนึ่งของตลาดค่ะท่านประธาน" น้ำเสียงหวานเลี่ยนแต่แฝงความสะใจถูกเอ่ยขึ้นอย่างจงใจ รินรดากวาดสายตาคมปลาทูมาทางพิมพ์มาดาที่นั่งไขว่ห้างนิ่งสนิทอยู่ริมสุดของโต๊ะประชุมยาว พิมพ์มาดาไม่ได้มีสีหน้าตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวเคาะเบาๆ ลงบนพื้นโต๊ะไม้ราคาแพงเป็นจังหวะเพลงร็อกแอนด์โรลเบาๆ หล่อนแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ จนคนนั่งข้างๆ อย่างเจมส์ต้องส่งยิ้มแห้งๆ มาให้ "เชิญทีมของคุณพิมพ์มาดาพรีเซนต์ต่อได้เลยครับ เวลาสิบนาทีสุดท้าย" ประธานกรรมการบริหารเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่ายราวกับรู้ผลลัพธ์อยู่แล้ว พิมพ์มาดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เสื้อสูทรellสเข้ารูปสีดำสนิทขับเน้นให้รูปร่างดูสง่างามและทรงพลัง หล่อนไม่แม้แต่จะหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเปิดสไลด์ประกอบด้วยซ้ำ ดวงตากลมโตราวกับกวางสาวแต่กลับคมกริบดั่งใบมีดกวาดมองหน้าบอร์ดบริหารทีละคนอย่างช้าๆ ก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่รินรดาที่กำลังยืนแอคท่ารอเหยียบย่ำ "ดิฉันไม่ต้องใช้เวลาถึงสิบนาทีหรอกค่ะท่านประธาน เพราะของปลอม ต่อให้ตกแต่งด้วยเพชรพลอยราคาแพงแค่ไหน... สันดานพลาสติกข้างในก็ยังคงส่งกลิ่นเหม็นเน่าอยู่ดี" เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบห้องประชุม รินรดาสหน้าถอดสีทันที หล่อนตบโต๊ะเสียงดังลั่น "นี่เธอ! กล้าดียังไงมาดูถูกผลงานของฉัน! คณะกรรมการคะ พิมพ์มาดากำลังเสียมารยาทและไม่มีปัญญาแข่งก็เลยพาลหาเรื่อง!" "อุ๊ย ร้อนตัวไวเสียจริงนะคะคุณรินรดา ดิฉันยังไม่ได้เอ่ยชื่อใครเลยสักนิด ทำไมล่ะคะ หรือว่าคำว่า 'ของปลอม' มันไปจี้ปมด้อยในสมองส่วนฮิปโปแคมปัสเข้าพอดี?" พิมพ์มาดายิ้มหวานหยด ยิ้มชนิดที่ทำให้อีกฝ่ายอยากกระโจนเข้ามาจิกเปียให้ตายคาที เจมส์แอบยกนิ้วโป้งให้ใต้โต๊ะ พิมพ์มาดาหันไปพยักหน้ารับเล็กน้อยก่อนจะกดรีโมทคอนโทรลในมือ หน้าจอโปรเจกเตอร์ไม่ได้ฉายแผนธุรกิจหรือกราฟแท่งแบบที่รินรดาทำ แต่ภาพที่ปรากฏขึ้นคือ 'ซอร์สโค้ด' สีแดงฉานนับหมื่นบรรทัด พร้อมกับหน้าต่างแจ้งเตือนข้อผิดพลาด (Error Log) ที่ฟ้องโต้งๆ ว่ามีการคัดลอกไฟล์ต้นฉบับเมื่อเวลาตีสามสี่สิบห้าของคืนที่ผ่านมา พร้อมไอ피แอดเดรสระบุตัวตนชัดเจนว่าเป็นเครื่องคอมพิวเตอร์ส่วนตัวของรินรดาเอง "นี่คืออัลกอริทึมที่ท่านประธานเพิ่งชมไปเมื่อครู่นี้ค่ะท่านคณะกรรมการ..." พิมพ์มาดาก้าวเดินช้าๆ ไปยังหน้าจอ มือเรียวชี้ไปยังบรรทัดโค้ดที่มีการจงใจเปลี่ยนชื่อตัวแปร แต่วิโลจิกข้างในโง่เง่าเสียจนโปรแกรมเมอร์ฝึกหัดยังต้องส่ายหัว "มีการ Copy and Paste มาแบบลวกๆ แถมยังลืมลบฟังก์ชันขยะที่ดิฉันจงใจเขียนดักควายเอาไว้เพื่อทดสอบระบบความปลอดภัย... เอ่อ ขออภัยค่ะ ใช้คำว่า 'ทดสอบระบบปัญญาอ่อน' น่าจะเหมาะสมกว่า" เสียงกระซิบกระซาบดังเซ็งแซ่ บอร์ดบริหารหลายคนขมวดคิ้วแน่น ประธานกรรมการหันไปมองรินรดาด้วยสายตาดุดันจนอีกฝ่ายหน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริก "มัน... มันเป็นข้อกล่าวหาที่เป็นเท็จค่ะ! พิมพ์มาดาหล่อนใส่ร้ายฉัน หล่อนแฮกข้อมูลฉัน!" รินรดากรีดเสียงแหลมสูงจนหลุดมาดสาวสังคมผู้ดี "ใส่ร้ายเหรอคะ?" น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่เยือกเย็นดั่งขั้วโลกเหนือดังขึ้นจากประตูห้องประชุมที่เพิ่งถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง ร่างสูงสง่าในชุดสูททักซิโด้สีเทาเข้มตัดเย็บอย่างประณีต คิรากรก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีคุกคามโดยธรรมชาติ ดวงตาคมกริบใต้กรอบขนตางอนยาวกวาดมองบรรยากาศในห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่พิมพ์มาดา แววตาที่เคยเรียบเฉยปรากฏร่องรอยความคลั่งรักและเอ็นดูเจืออยู่จางๆ ชนิดที่คนนอกอาจไม่ทันสังเกต แต่พิมพ์มาดารู้ดีว่าตากล้องคนนี้กำลังสนุกแค่ไหน "ท่านประธานซีอีโอ..." บอร์ดทุกคนลุกขึ้นยืนทำความเคารพทันที คิรากรยกมือขึ้นห้ามเป็นเชิงว่าตามสบาย ร่างสูงเดินตรงดิ่งผ่านรินรดาไปโดยไม่ชายตาแลแม้แต่น้อย ราวกับหล่อนเป็นเพียงฝุ่นผงไร้ค่าบนพื้นพรม ก่อนจะมายืนหยัดเคียงข้างพิมพ์มาดาอย่างจงใจ ไหล่กว้างของเขาสัมผัสกับไหล่บางของหญิงสาวเบาๆ เป็นการแสดงออกทางนัยว่าเขา 'หนุนหลัง' หล่อนอยู่แบบร้อยเปอร์เซ็นต์ "ผมได้ตรวจสอบรายงานการละเมิดลิขสิทธิ์ทางปัญญาชิ้นนี้จากฝ่ายกฎหมายระดับทวีปเรียบร้อยแล้วครับ" คิรากรเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลังจนทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบกริบ "และบริษัทของเรามีนโยบาย 'ศูนย์การยอมรับ' ต่อพนักงานที่ขโมยทรัพย์สินทางปัญญาเพื่อผลประโยชน์ส่วนตน" รินรด่าทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น พิศวงงงงวยและหวาดกลัวจนน้ำตาไหลพราก "คุณคิราคะ... ช่วยรินด้วย รินโดน... หล่อนใส่ร้ายนะคะ..." "เรียกผมว่าท่านประธาน หรือไม่ก็คุณคิรากรครับ เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น" คิรากรปรายตามองด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง ก่อนจะหันมาสบตากับพิมพ์มาดาที่ยืนกอดอกมองเขาอยู่เช่นกัน มุมปากหนากระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มักจะมีแค่หล่อนเท่านั้นที่ได้เห็น พิมพ์มาดาถอนหายใจยาวอย่างหมั่นไส้ในความขี้แอ็คของเจ้าพ่อตลาดหุ้นคนนี้ หล่อนขยับตัวถอยหลังเล็กน้อยเพื่อรักษาระยะห่าง แต่คิรากรกลับเอื้อมมือมาคว้าเอวบางของหล่อนไว้ด้วยความรวดเร็ว ดึงเข้ามาแนบชิดติดกับลำตัวของเขาอย่างถือวิสาสะท่ามกลางสายตาอึ้งกิมกี้ของคณะกรรมการทั้งห้อง "ปล่อยนะคะ คนมองอยู่" พิมพ์มาดากระซิบลอดไรฟัน สีหน้าเริ่มขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความเขินอายที่ถูกรุกฆาตต่อหน้าธารกำนัล "ปล่อยให้มองไปสิทธิ์ของผม... ว่าแต่โปรเจกต์ผ่านฉลุยแบบนี้แล้ว..." คิรากรโน้มใบหน้าลงมากระซิบข้างใบหูของหล่อน น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่ามัวเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ "คืนนี้คุณพิมพ์มาดาจะยอมไปดินเนอร์ฉลองกับผมสองต่อสองในฐานะ 'แฟน' สักทีได้หรือยังครับ หรือต้องให้ผมกว้านซื้อหุ้นบริษัทนี้ทั้งหมดแล้วแต่งตั้งให้คุณเป็นประธานแทนถึงจะยอมใจอ่อน?" พิมพ์มาดาเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรำไม่เป็นจังหวะกับสายตาพราวระยับที่มองมายังหล่อน ทว่า ก่อนที่พิมพ์มาดาจะได้อ้าปากด่าทอความหน้าไม้นั้น ประตูห้องประชุมฝั่งตรงข้ามก็ถูกผลักกระเด็นเสียงดังสนั่น! ร่างของบอดี้ชายสวมสูทดำสามคนเดินเรียงหน้ากระดานเข้ามา พร้อมกับชายวัยกลางคนในชุดประธานกรรมการบริษัทคู่แข่งรายใหญ่ที่สุดที่ก้าวเท้าเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยียบเย็น และเอกสารลับในมือที่ถูกโยนลงกลางโต๊ะประชุมเสียงดังปัง! "อย่าเพิ่งได้ใจไปครับท่านซีอีโอ... เพราะข้อมูลที่พวกคุณกำลังภูมิใจนักหนา มันถูกขายให้ทางเราไปเรียบร้อยแล้วก่อนที่การประชุมจะเริ่มเสียอีก!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาลุ้นระทึกไปกับพิมพ์มาดาและคิรากรในตอนนี้นะคะ!