งานเลี้ยงที่ไม่มีใครเชิญ

"รายชื่อแขกรับเชิญน่ะเหรอคะ? ดิฉันว่าเราเช็กกันละเอียดแล้วนะ ว่าชื่อของ 'นางสาวพิมพ์มาดา' ไม่ได้อยู่ในลิสต์... และจะไม่ได้รับอนุญาตให้เฉียดเข้าใกล้ประตูห้องบอลรูมนี้เด็ดขาด" เสียงของรินรดาดังแว่วผ่านลำโพงของเครื่องสื่อสารพกพาในมือเจมส์ พิมพ์มาดายืนกอดอกพิงกำแพงหินอ่อนในมุมมืดของโถงทางเดิน มือเรียวเคาะนิ้วลงบนต้นแขนเป็นจังหวะ เธอไม่ได้โกรธจนตัวสั่น แต่นัยน์ตาคู่สวยกลับวาวโรจน์ด้วยประกายของนักล่าที่ถูกต้อนให้จนมุม "ใจคอจะเล่นงานกันถึงขั้นตัดชื่อทิ้งจากงานเลี้ยงขอบคุณพนักงานเลยเหรอคะเนี่ย ยัยคุณหนูรินรดานี่ช่างสรรหาความลำบากมาให้ตัวเองจริงๆ" พิมพ์มาดาเปรยด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะที่ฟังดูเย็นยะเยือก "เอาไงดีพิมพ์? การ์ดหน้าประตูดูท่าทางจะเตรียมตัวมาดีมาก แถมรินรดากำลังป่าวประกาศในนั้นว่าเธอ 'ติดธุระด่วน' จนมางานไม่ได้ ถ้าเราบุกเข้าไปโต้งๆ แบบนี้ มีหวังถูกหาว่าทำตัวไม่มีกาลเทศะแน่" เจมส์กระซิบพลางเช็กหน้าจอแท็บเล็ตที่แสดงภาพวงจรปิดของงานเลี้ยงข้างใน พิมพ์มาดาแสยะยิ้ม มุมปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อยจนดูมีเสน่ห์ร้ายกาจ "ไม่มีกาลเทศะเหรอคะ? ก็ได้... ถ้าพวกเขาอยากเห็นคนที่ 'ไม่มีกาลเทศะ' มากนัก ฉันก็จะจัดให้ตามคำขอ แต่ก่อนอื่น..." เธอล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าคลัทช์ใบจิ๋ว หยิบสมาร์ทโฟนที่เชื่อมต่อกับอัลกอริทึมลับที่เธอเป็นคนเขียนขึ้นมาเองเพียงลำพัง นิ้วเรียวกดรหัสผ่านรวดเดียวห้าหลัก ก่อนจะส่งสัญญาณไปยังระบบรักษาความปลอดภัยของโรงแรมระดับหกดาวแห่งนี้ *ติ๊ด!* "เจมส์ ดูนั่นสิคะ" พนักงานต้อนรับหน้าห้องบอลรูมที่กำลังทำหน้าที่เป็น 'สุนัขเฝ้าประตู' ให้รินรดาจู่ๆ ก็ชะงัก ประตูบานคู่ขนาดมหึมาที่ถูกปิดตายเพื่อไม่ให้พิมพ์มาดาเข้า กลับค่อยๆ เปิดอ้าออกอย่างช้าๆ พร้อมกับแสงไฟภายในงานที่หรี่ลงจนเหลือเพียงแสงสปอตไลท์สีขาวนวลที่ส่องตรงไปยังทางเดินพรมแดงที่ทอดยาวจากหน้าประตู ภายในงานเลี้ยง รินรดากำลังถือแก้วแชมเปญ ยืนล้อมรอบด้วยผู้บริหารระดับสูงและบรรดาพนักงานที่จ้องจะเลียแข้งเลียขา เธอหัวเราะร่าด้วยความสะใจเมื่อเห็นว่านาฬิกาบอกเวลาเปิดงานแล้วแต่พิมพ์มาดายังไม่ปรากฏตัว "คนประเภทนั้นน่ะเหรอคะ? ก็แค่คนทำงานระดับล่างที่ทะเยอทะยานเกินตัว สุดท้ายก็จบลงที่ความว่างเปล่าแบบนี้แหละค่ะ" รินรดาพูดลอยหน้าลอยตา แต่ทว่า... *ตึง!* เสียงดนตรีแจ๊สจังหวะสนุกสนานหยุดลงกะทันหัน ทุกสายตาหันไปมองที่ประตูบานคู่ที่เปิดออกกว้าง พิมพ์มาดาไม่ได้มาในชุดพนักงานออฟฟิศธรรมดา แต่เธอสวมชุดเดรสสายเดี่ยวสีน้ำเงินเข้มที่สั่งตัดพิเศษ โทนสีเข้มตัดกับผิวขาวจัดจนดูโดดเด่น เส้นสายของชุดเข้ารูปเน้นส่วนโค้งเว้าอย่างสง่างามโดยไม่ต้องพยายาม ท่วงท่าการเดินของเธอไม่ได้ดูเหมือนคนที่ถูกกีดกัน แต่มั่นคงราวกับราชินีที่กำลังเสด็จมาทอดพระเนตรอาณาจักรของตน รินรดาหน้าถอดสี แก้วแชมเปญในมือสั่นไหวจนแทบจะทำหล่น "เธอ... เธอเข้ามาได้ยังไง!?" พิมพ์มาดาเดินผ่านการ์ดที่ยืนงงเป็นไก่ตาแตก เธอไม่ได้หันไปมองคนพวกนั้นด้วยซ้ำ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปที่รินรดาที่กำลังยืนตัวแข็งทื่อกลางงาน ก่อนจะคลี่ยิ้มหวานจนน้ำตาลยังต้องยอมแพ้ "แหม... ขอโทษที่มาสายนะคะพอดีทางเข้ามันดู... วุ่นวายไปหน่อย เลยต้องใช้ 'ทางพิเศษ' ที่คุณรินรดาอุตส่าห์เว้นไว้ให้น่ะค่ะ" "พิมพ์มาดา! นี่มันงานเลี้ยงภายใน ใครอนุญาตให้เธอเข้ามา!?" รินรดาร้องกรี๊ดเบาๆ หวังเรียกความสนใจจากคนรอบข้าง "อ้าว ก็รายชื่อแขกน่ะสิคะ" พิมพ์มาดาหยุดเดินตรงหน้าคู่แข่ง แล้วกดส่งไฟล์บางอย่างเข้าสู่หน้าจอโปรเจกเตอร์ขนาดยักษ์บนเวทีทันที "พอดียูสเซอร์เนมของฉันมันดันไปอยู่ในฐานข้อมูลระบบสมาชิก VVIP ของโรงแรมนี้พอดี ระบบก็เลยต้อนรับฉันเป็นอย่างดีแบบที่เห็น... ขอบคุณที่เปิดทางให้นะคะ" บนหน้าจอโปรเจกเตอร์ไม่ได้มีแค่รายชื่อ แต่มี 'บันทึกการสนทนา' ลับๆ ของรินรดาที่วางแผนจะสวมรอยเซ็นชื่อในรายงานโครงการที่พิมพ์มาดาเป็นคนทำขึ้นมาทั้งหมด เสียงซุบซิบดังระงมไปทั่วห้อง รินรดาหน้าซีดเผือดเหมือนคนเพิ่งเห็นผี ทว่าในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เงาของชายร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดราคาเหยียบแสนก็ทอดผ่านจากทางเข้าด้านหลัง คิรากรเดินเข้ามาพร้อมรัศมีความเย็นชาที่แผ่ซ่านจนคนรอบข้างต้องรีบขยับถอยห่าง "ใครบอกว่าเธอไม่มีสิทธิ์ในงานนี้?" คิรากรเอ่ยเสียงเรียบ แต่กดดันจนทุกคนต้องหยุดหายใจ เขาเดินตรงไปหยุดข้างๆ พิมพ์มาดาแล้ววางมือลงบนแผ่นหลังของเธออย่างถือวิสาสะ ก่อนจะหันไปสบตารินรดาด้วยสายตาที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็งขั้วโลก "ในฐานะ CEO ของบริษัทนี้ ผมขอยืนยันว่า... พิมพ์มาดาคือแขกคนสำคัญที่สุดของค่ำคืนนี้ และใครที่กล้าแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเส้นผม..." เขายังพูดไม่จบ เสียงเครื่องยนต์เฮลิคอปเตอร์ที่ดังกระหึ่มอยู่เหนือหลังคาโรงแรมก็เริ่มสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งตึก พร้อมกับแสงสปอตไลท์ลำใหญ่จากฟ้าที่สาดส่องลงมาที่ระเบียงกระจกของห้องบอลรูมจนทุกคนต้องยกมือขึ้นบังตา ประตูระเบียงถูกเปิดออกโดยบอดี้การ์ดชุดดำที่โรยตัวลงมาจากด้านบน คิรากรหันไปมองพิมพ์มาดาด้วยสายตาที่ซ่อนความคลั่งรักเอาไว้มิด ก่อนจะพูดประโยคที่ทำเอาทุกคนในห้องหยุดหายใจ "ไปกันเถอะ... งานเลี้ยงฉลองตำแหน่ง 'หุ้นส่วนบริษัท' ของคุณที่ผมเตรียมไว้ให้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น ส่วนใครที่อยากจะต่อต้าน... เชิญตามผมมาที่ห้องประชุมชั้นสูงสุดได้เลยครับ ผมมี 'บทลงโทษ' เตรียมไว้ให้คุณแล้ว" พิมพ์มาดาหันไปมองรินรดาที่ทรุดลงไปนั่งกับพื้นด้วยความช็อก ก่อนจะหันไปรับมือหนาของคิรากรที่ยื่นมาตรงหน้า ทั้งคู่ก้าวเดินออกไปที่ระเบียง ท่ามกลางเสียงเฮลิคอปเตอร์ที่รอรับพวกเขาจากงานเลี้ยงนี้ไปสู่จุดสูงสุดที่ไม่มีใครคาดถึง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาลุ้นระทึกไปกับพิมพ์มาดาและคิรากรในตอนนี้นะคะ!