แผนตบหน้าฉบับโปรแกรมเมอร์

“เสียงหัวเราะของคนชนะ มันฟังดูน่าสมเพชขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ รินรดา?” พิมพ์มาดาเอียงคอเล็กน้อย นัยน์ตาสีรัตติกาลสะท้อนภาพหน้าจอโปรเจกต์เตอร์ขนาดมหึมาที่ฉายเส้นทางกระแสเงินสดและไฟล์บันทึกเสียงสนทนาอย่างชัดเจน บรรยากาศภายในห้องประชุมใหญ่ของคิรากร กรุ๊ป เงียบกริบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจติดขัดของคนที่ยืนอยู่ตรงกลาง มือขวาคนสนิทของรินรดายังคงถูกกดให้นั่งคุกเข่าอยู่กับพื้น ร่างกายสั่นเทาเหมือนลูกนกตกน้ำ ใบหน้าที่เคยเชิดชูด้วยความมั่นใจ บัดนี้อาบไปด้วยน้ำตาและคราบเหงื่อ “แก… นังพิมพ์มาดา! แกกําลังใส่ร้ายฉัน!” รินรดาแผדเสียงกรีดร้องออกมาด้วยความสติหลุด เล็บคมจิกเข้าหากันจนฝ่ามือเป็นรอยแดงก่ำ เธอหันไปมองคิรากรที่นั่งไขว่ห้างด้วยใบหน้าเรียบเฉยราดน้ำแข็ง รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านจนไม่มีใครกล้าสบตา “คุณคิรากรคะ! อย่าไปเชื่อมันนะคะ! มันเป็นแค่โปรแกรมเมอร์ไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนหนึ่ง มันคงร่วมมือกับคนพวกนี้เพื่อป้ายสีดิฉัน!” คิรากรยังคงนิ่งเงียบ เขายกปลายนิ้วขึ้นเคาะโต๊ะกระจกเป็นจังหวะช้าๆ ทว่าทรงพลัง สายตาดุจพญาอินทรีมองตรงไปยังรินรดาด้วยความสมเพชระคนเย็นชา ก่อนจะเหลือบมองพิมพ์มาดาแวบหนึ่ง—แววตาที่ซ่อนความคลั่งรักเอาไว้ภายใต้ความโหดเหี้ยมทางธุรกิจอย่างแนบเนียน “แผนตบหน้าฉบับโปรแกรมเมอร์ มันไม่ได้ใช้แค่คำพูดค่ะคุณรินรดา” พิมพ์มาดาก้าวเข้าไปใกล้หน้าจอทีละก้าว ส้นสูงสีดำกระทบพื้นห้องประชุมดัง *ก๊อก… ก๊อก…* ราวกับเสียงนับถอยหลังสู่จุดจบ “มันคือการเขียนโค้ดเพื่อดึงข้อมูลที่ถูกลบถาวรแบบ Hard Delete ให้ฟื้นคืนชีพขึ้นมาภายในสามวินาที และบังเอิญว่า… โค้ดตัวนั้น ฉันเป็นคนเขียนขึ้นมาเองกับมือค่ะ” นิ้วเรียวสวยกดแป้นพิมพ์บนแท็บเล็ตเบาๆ ทันใดนั้น หน้าจอก็เปลี่ยนเป็นวิดีโอวงจรปิดจากห้องเซิร์ฟเวอร์หลัก ภาพที่ปรากฏคือร่างของมือขวารินรดากำลังแอบเสียบแฟลชไดรฟ์เพื่อขโมยโค้ดลับและปล่อยไวรัสใส่ร้ายพิมพ์มาดา พร้อมเสียงสนทนาชัดแจ๋วระหว่างทั้งคู่ที่วางแผนกันอย่างดิบดี *‘จัดการให้เรียบร้อย อย่าให้ยัยพิมพ์มาดามันมีที่ยืนในวงการนี้อีก’* เสียงของรินรดาลอยเคว้งคว้างอยู่ในห้องประชุม เงียบงันจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดิน ร่างของรินรดาทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ราวกับกระดูกสันหลังหักสะบั้น ความมั่นใจทั้งหมดพังทลายลงในพริบตา เธอหันไปคว้าชายกางเกงของคิรากรด้วยความสิ้นหวัง แต่กลับถูกบอดี้กันด์ชุดสูทสีดำขวางเอาไว้เสียก่อน “คุณคิรากร… ช่วยรินด้วยค่ะ… ช่วย…!” “เลขาของผม กำลังโทรแจ้งตำรวจในข้อหาลักทรัพย์ข้อมูลบริษัทและทำลายชื่อเสียงทางการค้า” คิรากรเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยราวกับกำลังสั่งอาหารกลางวัน “ส่วนคุณ… เตรียมตัวชดใช้ค่าเสียหายมูลค่าเจ็ดหลักได้เลยครับ… อ้อ ขอโทษที ติดนิสัยพูดค่ะ” เขาปรายตามองเล็กน้อย ก่อนจะผินหน้าไปทางพิมพ์มาดาที่ยืนกอดอกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เจมส์ที่นั่งอยู่มุมห้องแอบชูนิ้วโป้งให้เพื่อนสนิทด้วยความสะใจสุดขีด การพลิกเกมครั้งนี้มันช่างหอมหวานและสะใจยิ่งกว่าดูซีรีส์แก้แค้นตอนจบเสียอีก พิมพ์มาดาสบตากับคิรากรที่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาก้าวเข้ามาใกล้เธอ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับความอบอุ่นจากตัวเขาทำให้หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบ แต่นี่ไม่ใช่เวลามาเขินอาย เธอเชิดหน้าขึ้นท้าทายตามประสาคนมั่นหน้า “มองอะไรคะท่านซีอีโอ? ฉันทำงานคุ้มเงินเดือนแล้วนี่” “คุ้มเกินไปต่างหาก…” คิรากรโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนขนลุกซู่ “จนผมคิดว่า… ควรจะเอาหุ้นครึ่งหนึ่งของบริษัทมาโอนเป็นชื่อคุณ เพื่อเป็นสินสอดดีไหมครับ?” “ใครจะแต่งงานกับคุณเล่า!” พิมพ์มาดาหน้าแดงก่ำ เผลอตีแขนเขาไปทีหนึ่งท่ามกลางสายตาอ้าปากค้างของพนักงานนับสิบชีวิตในห้องประชุม ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นความหวานชื่นชวนหมั่นไส้ เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์มือถือของพิมพ์มาดากลับดังขึ้นแทรกจังหวะ *ติ๊ง!* เธอหยิบขึ้นมาดู ปรากฏว่าเป็นข้อความจากเบอร์แปลกปลอม ไม่มีชื่อ มีเพียงพิกัดตำแหน่งจีพีเอสใจกลางโกดังร้างแห่งหนึ่ง พร้อมภาพถ่ายใบหน้าของบุคคลที่พิมพ์มาดาคิดว่าไม่มีวันได้เห็นอีกแล้วในชาตินี้—แม่เลี้ยงของเธอที่หายตัวไปพร้อมกับหนี้สินก้อนโต! และข้อความสั้นๆ ที่แนบมาข้างใต้ทำเอาลมหายใจของเธอดับวูบ: *[ถ้าไม่อยากให้ความลับเรื่องชาติกำเนิดที่แท้จริงของคุณถูกแพร่งพราย… จงมาหาฉันคนเดียว ภายในสิบห้านาทีนี้]* ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความแซ่บและคลั่งรักนี้นะคะ รี้ดเดอร์ที่รักของเมล่อนโซดา ❤️