ความว่างเปล่าที่งดงาม

โลหิตสีชาดมิได้ขับเน้นความน่าสะพรึงกลัว หากแต่รินไหลอาบไล้คมกระบี่มังกรหิมะดั่งดอกเหมยโลหิตที่ผลิบานท่ามกลางเหมันต์นิรันดร์ เสียงหอบหายใจแผ่วเบาแต่หนักหน่วงดังก้องอยู่ในถ้ำน้ำแข็งร, ร่างระหงของหลินเยว่ซินทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่ง ปลายกระบี่ในมือปักยันพื้นน้ำแข็งเพื่อพยุงร่างที่สั่นเทา พลังปราณเหมันต์ที่เคยแผ่พุ่งรุนแรงจนแช่แข็งได้แม้กระทั่งวิญญาณ บัดนี้กลับปั่นป่วนอลหม่าน กฎเกณฑ์แห่งกระบี่ไร้ใจที่นางฝึกฝนมาตลอดชีวิต... กำลังแตกสลายจากภายใน "เจ้ายังยึดติดกับความเย็นชาเพื่อปกป้องความเปราะบางของตนเองเช่นนั้นหรือ..." เสียงทุ้มต่ำกังวานดั่งระฆังโบราณดังขึ้นจากเบื้องหลัง ไป๋เฉินก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า ไร้ซึ่งรังสีอำมหิต ไร้ซึ่งกระบี่ในมือ มีเพียงความว่างเปล่าที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขา ความว่างเปล่าที่ทรงพลังยิ่งกว่าศาสตราใดๆ ในใต้หล้า หลินเยว่ซินเงยหน้าขึ้น ดวงตาดั่งอัญมณีสีครามไพลินจ้องมองบุรุษผู้พลิกผันโชคชะตาของนาง น้ำตาสายหนึ่งร่วงหล่นจากหางตา กระทบพื้นน้ำแข็งแตกละเอียดเป็นเกล็ดประกาย นี่คือน้ำตาหยดแรกในรอบร้อยปีของเซียนสาวผู้เย็นชาดุจน้ำแข็งค้างปี นางพยายามกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาที่สุดเท่าที่จะทำได้ "เจ้า... รู้ได้อย่างไรว่าวิถีกระบี่ของข้ากำลังย้อนกลับมาทำ1ร้ายตนเอง" ไป๋เฉินหยุดยืนเบื้องหน้านาง เขาย่อตัวลงในระดับสายตา มือหยาบกร้านจากการผ่านศึกและคมดาบเอื้อมออกไปหมายจะแตะบ่าที่สั่นเทานั้น แต่แล้วก็ชะงักค้างไว้กลางอากาศด้วยความให้เกียรติ "วิถีกระบี่ไร้ใจแท้จริง มิใช่การฆ่าสิ้นซึ่งความรู้สึก... หากแต่คือการมองเห็นความไร้ลักษณ์ในสรรพสิ่ง เมื่อจิตใจไร้สิ่งยึดติด จึงโอบอุ้มทุกสิ่งไว้ได้ หลินเยว่ซิน... กระบี่ที่ปราศจากความห่วงหา ย่อมเป็นเพียงท่อนเหล็กไร้วิญญาณ เจ้าฝึกฝนเพื่อตัดขาดจากโลกหล้า แต่ลืมไปว่าหัวใจที่แท้จริงของเจ้า... ปรารถนาเพียงการได้รับการปกป้องเช่นกัน" คำพูดนั้นดั่งสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจเซียนสาว ภาพอดีตอันโหดร้ายของการสูญเสียสำนักและการถูกบังคับให้เป็นเครื่องมือแห่งทัณฑ์สวรรค์ไหลทะลักเข้ามา ความแค้น ความโดดเดี่ยว และความหวาดกลัวที่ถูกกดทับไว้ด้วยเคล็ดวิชา บัดนี้ปะทุขึ้นจนลมปราณตีกลับ นางกระอักโลหิตคำโตออกมา ร่างกายเซถลาล้มลงในอ้อมแขนของไป๋เฉิน สัมผัสอบอุ่นจากร่างของบุรุษผู้ไร้ปราณวิญญาณ กลับร้อนแรงยิ่งกว่าอัคคีสวรรค์ มันแผ่ซ่านทะลวงผ่านเกราะน้ำแข็งพันปีเข้าสู่หัวใจที่ด้านชาของนาง หลินเยว่ซินสะดุ้งเฮือก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง นางพยายามผลักเขาออกตามสัญชาตญาณของการป้องกันตัว แต่ฝ่ามือที่เคยหนักหน่วงดั่งภูผากลับอ่อนแรงลงอย่างน่าประหลาด เมื่อไป๋เฉินโอบกอดนางไว้ด้วยความมั่นคง ดุจขุนเขาที่โอบอุ้มสายหมอก "ปล่อยข้า... ปราณเหมันต์ของข้าจะแผดเผาเจ้าให้มลายหายไป..." นางเอמהเสียงสั่นเครือ ความเย็นยะเยือกเริ่มเกาะกุมร่างของไป๋เฉินจนเกล็ดน้ำแข็งสีขาวโพลนปกคลุมผิวหนังของเขา ไป๋เฉินหาได้ถอยหนี รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย เขากลับเดินลมปราณ 'ไร้ลักษณ์' ถ่ายเทความอบอุ่นและความว่างเปล่าเข้าสู่จุดชีพจรทั่วร่างของนาง "หากชีวิตข้าต้องดับสูญในอ้อมแขนของเจ้า มันก็คือกฎเกณฑ์ที่สวรรค์ลิขิตไว้... แต่ทว่า วันนี้ ข้ามิยอมให้กระบี่มังกรหิมะต้องฝังร่างเจ้าไว้ในความหนาวเหน็บนี้เด็ดขาด" ทันใดนั้น บรรยากาศภายในถ้ำน้ำแข็งพลันแปรเปลี่ยน อักษรเวทโบราณสีทองอร่ามที่สลักอยู่บนผนังถ้ำเริ่มเรืองแสงเจิดจ้า พลังปราณธรรมชาติรอบด้านหลั่งไหลเข้าสู่ร่างของทั้งสองดั่งคลื่นมหาสมุทร หลินเยว่ซินหลับตาลง ยอมจำนนต่อสัมผัสอันอ่อนโยนแต่มั่นคง นางรู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ภายในตบะวิชา กระบี่มังกรหิมะในมือส่งเสียงร้องกังวานใส ราวกับมันกำลังหลุดพ้นจากพันธนาการแห่งความเย็นชาที่ยาวนาน การเปลี่ยนผ่านสู่ 'กระบี่ไร้ใจที่อ่อนโยน' กำลังอุบัติขึ้น! จิตวิญญาณของนางผสานเป็นหนึ่งเดียวกับความว่างเปล่าของไป๋เฉิน ความเจ็บปวดทั้งมวลมลายหายไป เหลือเพียงพลังปราณบริสุทธิ์ที่หมุนวนรอบกายดั่งพายุสุริยะ ทว่า ในวินาทีที่พลังปราณทั้งสองสายประสานกันจนถึงขีดสุด พื้นน้ำแข็งเบื้องล่างกลับแตกร้าวออกเป็นเสี่ยงๆ แรงกดดันมหาศาลจากภายนอกถ้ำพุ่งทะยานเข้ามาอย่างไร้สุ้มเสียง แผ่นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับโลกกำลังจะแตกสลาย ไป๋เฉินตวัดสายตาคมกริบไปยังปากถ้ำ มือขวาชักกระบี่ไร้ลักษณ์ออกจากฝักด้วยความเร็วดุจสายฟ้าฟาด โดยที่ไม่มีใครมองเห็นกระบวนท่า "ใคร..." หลินเยว่ซินอุทานด้วยความตกใจ เมื่อเงาร่างสีดำสนิทนับร้อยสายพุ่งทะลุม่านน้ำแข็งเข้ามา พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ และเสียงกระซิบอันคุ้นเคยที่ทำให้ไป๋เฉินต้องขมวดคิ้วมุ่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับวิถีกระบี่นี้ด้วยกันเสมอนะครับ (หมื่นกระบี่คืนรัง)