ลวงตาโลกีย์

กลิ่นอายธูปหอมประหลาดคละคลุ้งจนน่าเวียนหัว ราวกับจิตวิญญาณกำลังถูกแช่ลงในน้ำผึ้งพิษที่หวานล้ำแต่ไร้ก้นบึง ไป๋เฉินหยุดฝีเท้าลงบนแผ่นกระเบื้องหยกสีนิลที่สลักลวดลายบุปผาโปรยปราย วิหารมายาเบื้องหน้ามิได้มีความน่ากลัวของภูตผีปีศาจ หากแต่เต็มไปด้วยภาพลวงตาอันวิจิตรตระการตาที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อบ่อนเซาะรากเหง้าแห่งจิตวิญญาณของผู้ฝึกยุทธ์ "ระวังตัวด้วย หลินเยว่ซิน ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ใช้กระบี่ตัดสินแพ้ชนะ" ไป๋เฉินเอ่ยขึ้น เสียงของเขาราบเรียบดั่งผิวน้ำในบึงลึก แต่แฝงไว้ด้วยความระแวดระวังถึงขีดสุด ร่างระหงของหลินเยว่ซินในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ยืนหยัดอยู่เบื้องหลังเขาครึ่งก้าว ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจากตัวนางจนละอองธูปในอากาศกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีขาวร่วงหล่น นางไม่เอวาจาใด ดวงตากลมโตคู่คมกริบดั่งกระบี่มังกรหิมะกวาดมองไปรอบทิศทาง มือเรียวบางกุมด้ามกระบี่แน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน แม้ภายนอกนางจะเยชาดุจน้ำแข็งค้างปี ทว่าในยามนี้ ไออุ่นจากแผ่นหลังของบุรุษเบื้องหน้าที่สะท้อนผ่านสัมผัสแห่งลมปราณ กลับเป็นเสาหลักเดียวที่ค้ำจุนมิให้จิตใจของนางหลุดร่วงลงสู่ห้วงเหวแห่งกิเลส พรึบ! ฉับพลันนั้น เสาหยกนับร้อยต้นรอบวิหารพลันสว่างวาบ ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่ไป๋เฉินพยายามฝังกลบไว้ก้นบึงแห่งความทรงจำก็ปรากฏขึ้นราวกับภาพฉาย สำนักกระบี่ลึกลับในวันวาน... วันที่คราบโลหิตท่วมท้นผืนแผ่นดิน เสียงกรีดร้องของเหล่าผู้อาวุโสและศิษย์น้องร่วมสำนักลอยวนเวียนอยู่ในโสตประสาท กลิ่นอายความตายอันน่าสะพรึงกลัวโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นยักษ์สึนามิ "ไป๋เฉิน... เจ้าปล่อยให้พวกเขาตายได้อย่างไร? เจ้าเป็นศิษย์พี่ใหญ่ ไยจึงไร้พลังถึงเพียงนี้?" เสียงร่ำไห้ตัดพ้อของสตรีผู้หนึ่งดังขึ้นจากความมืด นางก้าวเดินออกมาจากม่านหมอก ร่างกายอาบชุ่มด้วยโลหิต ดวงตาสะท้อนความตัดพ้อและผิดหวังอย่างรุนแรง นั่นคือเงาในอดีตของสตรีที่เขาเคยสัญญาว่าจะปกป้องด้วยชีวิต แต่สุดท้ายกลับต้องสูญเสียไปต่อหน้าต่อตาในวันที่ไร้ซึ่งพลังปราณ หัวใจของไป๋เฉินกระตุกวูบ ลมปราณไร้ลักษณ์ในตันantianปั่นป่วนจนเกือบจะควบคุมไม่ได้ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามขมับ ลมหายใจเริ่มติดขัด ภาพลวงตานี้ไม่ได้ใช้พลังโจมตีทางกายภาพ แต่มันกำลังกัดกินวิญญาณจากภายใน ขุดคุ้ยความรู้สึกผิด ความอ่อนแอ และความโดดเดี่ยวที่เขาซ่อนไว้ลึกที่สุด "พี่ไป๋..." เสียงหวานใสที่ดังขึ้นข้างกายฉุดรั้งสติของไป๋เฉินให้ดึงกลับมาจากขอบเหวแห่งความบ้าคลั่ง หลินเยว่ซินยื่นมือเรียวบางออกไปสัมผัสที่หัวไหล่ของเขา ไอเย็นบริสุทธิ์จากร่างนางไหลทะลักเข้าสู่เส้นชีพจรของชายหนุ่ม ช่วยดับความร้อนรุ่มและภาพมายาอันน่าสะพรึงกลัวให้มลายหายไปชั่วขณะ นางไม่ได้กล่าวคำปลอบโยนใดๆ เพราะนางรู้ดีว่า บุรุษผู้ทะนงตนผู้นี้ไม่ต้องการความสงสาร แต่สายตาที่มั่นคงและเด็ดเดี่ยวของนางในยามนี้ เปรียบเสมือนแสงสว่างเดียวในคืนเดือนมืด "ข้าไม่เป็นไร" ไป๋เฉินสูดลมหายใจเข้าลึก ดวงตาคมกริบเปิดขึ้นอีกครั้ง ความลังเลและความเจ็บปวดในแววตาก่อนหน้าถูกแทนที่ด้วยประกายคมปลาบดั่งคมกระบี่ที่เพิ่งผ่านการลับจนคมกริบ "ภาพลวงตา ไม่ว่า๫้า๱กาจเพียงใด ก็เป็นเพียงเงาที่สะท้อนจากความกลัวในจิตใจเราเอง" เขาก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แม้ภาพเหตุการณ์ความพินาศของสำนักจะยังคงรายล้อมและส่งเสียงกรีดร้องระคนสมเพชเวทนา ทว่าครั้งนี้ ไป๋เฉินหาได้หลบตาอีกต่อไป เขากลับมองภาพเหล่านั้นด้วยความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง วิถีกระบี่ไร้ลักษณ์ มิใช่การมีตัวตนเพื่อฟาดฟัน หากแต่คือความว่างเปล่าที่ไร้ร่องรอย เมื่อไร้ซึ่งความยึดติดในอดีต ย่อมไร้ซึ่งความหวาดกลัวต่ออนาคต "หากจิตใจคือคุกนาคาร... ข้าก็จะใช้กระบี่นี้พังทลายมันเสีย!" เปรี้ยง! เสียงคำรามต่ำดังสะท้อนก้องจากก้นบึงของจิตวิญญาณ ไป๋เฉินสะบัดมือออกไปเบาๆ ปราณไร้ลักษณ์พวยพุ่งออกจากปลายนิ้วกลายเป็นคลื่นกระบี่โปร่งใสที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า กวาดซัดเข้าใส่ภาพลวงตาทั้งหมดในวิหารจนแตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีทองปลิวว่อน ทว่า ในวินาทีที่ภาพลวงตาสลายหายไปจนหมดสิ้น ใจกลางวิหารที่ควรจะว่างเปล่า กลับปรากฏแท่นบูชาสีดำทมิฬตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า บนแท่นนั้นมีกล่องไม้โบราณที่สลักลวดลายอักขระเวทสีเลือดส่งกลิ่นอายกดขี่ข่มเหงสะท้านฟ้าดิน และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ เงาร่างของบุคคลผู้หนึ่งที่ยืนหันหลังให้พวกเขากำลังเอื้อมมือไปสัมผัสกล่องไม้นั้น เงาร่างนั้นหันกลับมาอย่างเชื่องช้า ใบหน้าของมันทำให้ไป๋เฉินและหลินเยว่ซินต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงระคนหวาดหวั่น... นั่นคือใบหน้าที่ถอดแบบมาจากไป๋เฉินราวกับส่องกระจกเงา ทว่ามีรอยยิ้มอันชั่วร้ายและดวงตาสีแดงฉานหยาดเยิ้มไปด้วยกลิ่นอายโลหิต! "ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ตัวข้า" เงาร่างนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ก่อนจะกระชากกล่องไม้เปิดออกอย่างแรง! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับวิถีกระบี่นี้ด้วยกันเสมอนะครับ (หมื่นกระบี่คืนรัง)