กลิ่นอายมรณะ

"กลิ่นอายนี้... หมาป่าโลหิตหมื่นศพจากหุบเขาอสูรทมิฬ ย่อมไม่เดินทางมาไกลถึงเขตแดนพรรคกระบี่สวรรค์เพียงเพื่อชมจันทร์กระมัง" น้ำเสียงของไป๋เฉินราบเรียบดั่งผิวน้ำในบึงลึก ทว่าทุกคำที่เปล่งออกมากลับแฝงไว้ด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้บรรยากาศรอบกายเยือกแข็งลงทันตา นิ้วเรียวยาวของเขาวางอยู่บนด้ามกระบี่ไม้ไร้คมที่เหน็บไว้ข้างกาย แม้ไม่มีรัศมีปราณพวยพุ่งออกมาแม้แต่น้อย แต่ทว่าความว่างเปล่าที่รายล้อมรอบตัวเขากลับน่ากลัวยิ่งกว่าคมดาบอันแหลมคมเสียอีก ภายในโรงเตี๊ยมร้างกลางป่าไผ่ ภายใต้เงาจันทร์เสี้ยวที่สาดส่องผ่านรอยโหว่ของหลังคา ฝุ่นละอองที่ล่องลอยอยู่ในอากาศราวกับหยุดนิ่ง หลินเยว่ซินนางเซียนสาวแห่งแดนเหนือผู้ถือครองกระบี่มังกรหิมะ มิได้เอ่ยวาจาใด นางเพียงแต่ปรายตาคมปลาบมองไปยังคราบสีดำคล้ำที่ติดอยู่บนกรอบหน้าต่าง ไม้เนื้อแข็งผุกร่อนเหล่านั้นมิได้ถูกทำลายด้วยกำลังภายนอก หากแต่ถูกกัดกร่อนด้วย "พิษโลหิตอสูร" ชนิดที่สำนักมารสายอธรรมเท่านั้นที่ฝึกฝน "พวกมันไม่ได้มาเพื่อเยือน... แต่มาเพื่อกวาดล้าง" หลินเยว่ซินกล่าวสั้นๆ น้ำเสียงของนางเย็นชาดุจน้ำแข็งค้างปี ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น มีเพียงประกายความเด็ดเดี่ยวในดวงตาคู่สวยที่สะท้อนเงาคมกระบี่ นางก้าวเข้าไปใกล้ไป๋เฉินโดยไม่รู้ตัว ความใกล้ชิดระหว่างคนทั้งสองทำให้กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกเหมยในเหมันตฤดูโชยปะทะนาสิกของชายหนุ่ม ตัดกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยมาตามสายลมยามวิกาล ไป๋เฉินทอดถอนหายใจยาวนาน สายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดมิด ป่าไผ่เบื้องล่างกำลังไหวเอนด้วยแรงลมประหลาด ใบไผ่สีเขียวชอุ่มเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำแห้งกรอบทีละใบ ราวกับถูกดูดกลืนชีวิตชีวาไปจนหมดสิ้น สัจธรรมแห่งฟ้าดินสอนไว้ว่า *'สิ่งใดเจริญย่อมมีวันเสื่อมสลาย'* แต่สิ่งที่กำลังคืบคลานเข้ามานี้ หาใช่ความร่วงโรยตามกาลเวลา หากแต่เป็นความตายที่ถูกชักใยด้วยความโลภและอำนาจมืดของเหล่ามาร "เจ้ายังจำคำสัญญาเมื่อสามปีก่อนได้หรือไม่ ไป๋เฉิน" หลินเยว่ซินเอ่ยถามขึ้นเบาๆ นางปราบตามองชายหนุ่มผู้ฝืนลิขิตฟ้า ท่ามกลางวิกฤตอันใหญ่หลวง แววตาของนางกลับมีความอ่อนโยนฉายชัดขึ้นมาวูบหนึ่ง มอบดวงใจที่เคยเยือกแข็งดุจน้ำแข็งพันปีให้แก่บุรุษผู้ไร้ปราณวิญญาณผู้นี้เพียงผู้เดียว "คำสัญญาท่ามกลางกองเพลิงล้างสำนักในวันนั้น ข้ามิเคยลืมเลือนแม้แต่ครึ่งคำ" ไป๋เฉินตอบกลับด้วยรอยยิ้มจางๆ บนมุมปาก ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวสอดส่องความผิดปกติในความมืด "หากพวกมันต้องการใช้แผ่นดินนี้เป็นลานประหาร ข้าในฐานะศิษย์คนสุดท้ายแห่งสำนักกระบี่ลึกลับ จักใช้กระบี่ไร้ลักษณ์นี้... สยบความอธรรมให้สิ้นซาก" ฉับพลัน! บรรยากาศรอบตัวก็แปรเปลี่ยนเป็นอึมครึม ไอสังหารสีชาดสายหนึ่งพุ่งทะลุทะลวงเข้ามาจากพื้นดินใต้ฝ่าเท้า แรงกระแทกอันรุนแรงทำให้พื้นไม้ของโรงเตี๊ยมแตกละเอียดเป็นจุล ร่างเงาสสายหนึ่งเคลื่อนไหวรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ มันพุ่งตรงเข้าใส่จุดตายของหลินเยว่ซินโดยไร้ซึ่งเสียงเตือน! *เปรี้ยง!* กระบี่มังกรหิมะถูกชักออกจากฝักในเสี้ยววินาที ประกายแสงสีขาวบริสุทธิ์แผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง ปะทะเข้ากับกรงเล็บโลหิตที่เต็มไปด้วยอักขระมารอย่างจัง แรงปะทะสะท้อนจนเกิดคลื่นกระแทกสั่นสะเทือนไปทั่วรัศมีร้อยลี้ หิมะโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้าทั้งที่มิใช่ฤดูกาล อุณหิภูมิลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว เงาร่างลึกลับนั้นถอยหลังไปสามก้าว มันสวมชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าสวมหน้ากากรูปอสูรน่าเกลียดน่ากลัว ดวงตาส่องประกายแสงสีแดงฉานจ้องมองคนทั้งคู่ด้วยความเคียดแค้นชิงชัง "ฮ่าๆๆๆ ไป๋เฉิน... หลินเยว่ซิน เจ้าคิดว่าหลบหนีมาถึงดินแดนรกร้างเช่นนี้แล้วจะรอดพ้นจาก 'เงื้อมมือมารโลหิต' ไปได้หรือ? แผนการใหญ่ของท่านประมุขได้เริ่ม ีการแล้ว และพวกเจ้า... คือเครื่องบูชาชิ้นแรก!" ไป๋เฉินมิได้สะท้านสะเทือนต่อคำขู่ เขาก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างกายผ่อนคลายราวกับไม่ได้เตรียมรับมือกับการต่อสู้ ทว่าอาณาเขตปราณรอบตัวกลับบิดเบี้ยวจนมองเห็นเป็นคลื่นอากาศโปร่งใส กระบี่ไม้ในมือสั่นระริกเบาๆ คล้ายกับกำลังตื่นเต้นที่จะได้ลิ้มรสโลหิตของศัตรู "แผนการใหญ่กระนั้นหรือ..." ไป๋เฉินเอ่ยเสียงเยือกเย็น ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย "เกรงว่าพวกเจ้าคงประเมินคำว่า 'ฟ้าดิน' ต่ำเกินไปเสียแล้ว" ในวินาทีนั้นเอง เสียงระฆังโบราณก็ดังขึ้นก้องกังวานมาจากยอดเขาทิศตะวันออก เสียงนั้นสะท้อนก้องในจิตวิญญาณของทุกคน ท้องน้ายามวิกาลที่เคยมีเพียงแสงจันทร์ กลับถูกย้อมด้วยสีแดงฉานดั่งโลหิต เมฆหมอกม้วนตัวเป็นรูปอักขระโบราณขนาดยักษ์บนท้องฟ้า แรงกดดันระดับขอบเขตเซียนกดทับลงมาจนพื้นดินยุบตัวลงเป็นหลุมลึก และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ เงาร่างนับร้อยนับพันกำลังพากันเคลื่อนตัวออกจากม่านหมอก พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ดังระงมไปทั่วสารทิศ—แผนการร้ายที่คืบคลานเข้ามา บัดนี้ได้เผยเขี้ยวเล็บออกมาอย่างเต็มรูปแบบแล้ว! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับหมื่นกระบี่คืนรังนะครับ