คมกระบี่ที่ซ่อนเร้น

เสียงสายเอ็นแก้วสะท้านสะเทือนดั่งห่าฝนกระหน่ำซัด—ไม่ใช่เสียงจากห้วงนภา หากแต่เป็นเสียงประกายปราณกระบี่ที่หลุดรอดจากปลายนิ้วของหลินเยว่ซิน นางเซียนผู้เยือกเย็นดั่งน้ำแข็งค้างปี ท่ามกลางผืนป่าไผ่เหมันต์ที่ใบไม้ทุกใบถูกเคลือบไว้ด้วยเกล็ดน้ำค้างสีขาวโพลน ร่างระหงของนางในชุดอาภรณ์ขาวบริสุทธิ์ดั่งหงส์เหมันต์กำลังร่ายรำกระบี่มังกรหิมะ คมดาบพญานาคพ่นไอเย็นยะเยือกจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยวเป็นเกลียวคลื่นอัคนีน้ำแข็ง ทุกกระบวนท่ามีความสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ดุจบทกวีโบราณที่สลักไว้ด้วยความตาย ทว่า... ไป๋เฉินที่ยืนพิงลำไผ่ใหญ่อยู่เบื้องหลัง กลับส่ายหน้าช้าๆ "กระบวนท่าที่สาม... เจ้าเกร็งข้อมือขวามากเกินไปสามส่วน" ไป๋เฉินเอ่ยขึ้นเรียบๆ ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวหิมะมองทะลุปรุโปร่งถึงจุดบกพร่องอันน้อยนิดที่แม้แต่ตัวหลินเยว่ซินเองก็ยังไม่ล่วงรู้ หลินเยว่ซินชะงักฝ่ามือ คมกระบี่ในมือหยุดนิ่งสนิท ห่างจากลำคอของไป๋เฉินเพียงมิลลิเมตรเดียว ไอน้ำแข็งแผ่ซ่านจนเส้นผมสีดำสนิทของชายหนุ่มมีเกล็ดน้ำค้างเกาะพราว นางหันกลับมามองเขาด้วยแววตาเย็นเยียบดั่งหุบเขาหมื่นปี น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงแรงกดดันระดับผู้บรรลุวิถีเซียน "วิชากระบี่เหมันต์ผลาญนภาของสำนักข้า คือยอดวิชาที่สืบทอดมากว่าพันปี... ไป๋เฉิน เจ้าเป็นเพียงผู้ไร้ปราณวิญญาณ เหตุใดจึงกล้าวิจารณ์กระบวนท่าของข้า?" ไป๋เฉินไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย รอยยิ้มที่มักทำให้หัวใจของนางเซียนผู้เย็นชาผู้นี้เกิดริ้วคลื่นระลอกเล็กๆ ขึ้นมาเสมอ ชายหนุ่มก้าวเท้าเดินผ่านคมกระบี่อันหนาวเหน็บเข้าไปใกล้ร่างนางทีละก้าว กลิ่นอายบุรุษจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นอายดินฝนและกระบี่ ทำให้หลินเยว่ซินต้องผินหน้าหลบสายตาโดยไม่รู้ตัว "วิชาที่ยิ่งใหญ่... มักถูกพันธนาการไว้ด้วยกรอบของคำว่า 'สมบูรณ์แบบ'" ไป๋เฉินกล่าวพร้อมกับยื่นมือไปจับด้ามกระบี่ในมือของนางอย่างถือวิสาสะ หลินเยว่ซินสะดุ้งเฮือก ร่างกายแข็งทื่อในชั่วพริบตา ปลายกระบี่เกือบจะหลุดรอดจากการควบคุม แต่นางก็มิได้สะบัดมือเขาออก มีเพียงหัวใจที่เต้นรำอย่างบ้าคลั่งอยู่ภายใต้อาภรณ์สีขาว "เจ้า..." "อย่าเพิ่งพูด... ลองหลับตาลง" ไป๋เฉินกระซิบชิดริมหูของนาง น้ำเสียงทุ้มนุ่มลึกดั่งมนต์สะกด "แล้วปล่อยให้กระบี่นำพา... ไม่ใช่ให้เจ้าไปนำพากระบี่" สัมผัสอุ่นจากฝ่ามือของชายหนุ่มที่ทาบทับลงบนหลังมือเรียวงามของนาง ส่งผ่านกระแสความร้อนแปลกประหลาดเข้าสู่เส้นชีพจรปราณ หลินเยว่ซินหลับตาลงตามสัญชาตญาณ ในวินาทีนั้น โลกทั้งใบพลันเงียบสงบ เสียงลมหายใจของนางและเขาประสานกันเป็นจังหวะเดียว ไป๋เฉินขยับข้อมือของนางช้าๆ นำพาเรือนร่างระหงเคลื่อนไหวไปตามวิถี 'ไร้ลักษณ์' ที่เขาบรรลุ ไม่มีกระบวนท่าที่ตายตัว ไม่มีคัมภีร์ที่ต้องท่องจำ มีเพียงความว่างเปล่าที่ทรงพลังยิ่งกว่าศัสตราใดในใต้หล้า ทันใดนั้น ปราณกระบี่มังกรหิมะก็แปรเปลี่ยนจากสีขาวโพลนกลายเป็นประกายแสงสีทองจางๆ ที่ไร้รูปแต่ทรงอานุภาพสะท้านฟ้าดิน *ตูม!* ลำไผ่ร้อยต้นเบื้องหน้าขาดสะบั้นพร้อมกันในพริบตาเดียว ร่องรอยการตัดเรียบเนียนดั่งกระจก ไร้ซึ่งร่องรอยการปะทะ มีเพียงความเงียบงันที่เข้าปกคลุมผืนป่า หลินเยว่ซินลืมตาขึ้น ดวงตางามเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง นางมองภาพเบื้องหน้าสลับกับใบหน้าของชายหนุ่มที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ลมหายใจของนางติดขัด วิชาที่นางใช้เวลาฝึกฝนมากว่ายี่สิบปี ไฉนเลยจึงสามารถทะลวงข้ามขีดจำกัดไปได้ไกลเพียงนี้ด้วยการชี้ Nนำเพียงครั้งเดียว? "เจ้า... ใช้วิชาใดกันแน่?" นางเอ่ยถาม น้ำเสียงปราศจากความเย็นชาสิ้นเชิง เหลือเพียงความกังขาและความทึ่งระคนกัน "ข้าไม่ได้ใช้วิชา... ข้าเพียงแค่ใช้ 'ใจ'" ไป๋เฉินตอบสั้นๆ พร้อมกับปล่อยมือจากนาง หลินเยว่ซินรู้สึกถึงความวูบโหว่งในช่องอกอย่างประหลาดเมื่อสัมผัสอุ่นนั้นผละออกไป ทว่า ก่อนที่ทั้งสองจะได้กล่าวสิ่งใดต่อ บรรยากาศรอบกายก็แปรเปลี่ยนเป็นความหนתเหน็บที่เสียดแทงกระดูกดำ ไอสังหารอันเข้มข้นสายหนึ่งพุ่งทะยานแหวกม่านเมฆลงมาจากฟากฟ้าดั่งอสนีบาต! หลินเยว่ซินหน้าเปลี่ยนสีทันที กระบี่มังกรหิมะในมือสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว นางอุทานออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า "ปราณกระบี่มารโลหิต... เป็นไปไม่ได้! พวกมันตามรอยเรามาถึงที่นี่ได้อย่างไร!" ไป๋เฉินหรี่ตาลงมองไปยังจุดที่เงาดำสายหนึ่งกำลังพุ่งตรงมาด้วยความเร็วแสง รอยยิ้มบนมุมปากหายไป แทนที่ด้วยแววตาทะนงตนดั่งพญาอินทรีที่มองเหยื่อ บนยอดไผ่เบื้องบน เงาร่างในชุดคลุมสีเลือดปรากฏขึ้น พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่สะท้อนก้องกังวานไปทั่วหุบเขา "ฮ่าๆๆๆ... หลินเยว่ซิน ในที่สุดข้าก็พบตัวเจ้า... และดูเหมือนว่าเจ้ากำลังสวีทอยู่กับเจ้าสุนัขจนตรอกผู้ไร้ปราณสินะ!" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับวิถีกระบี่นี้ด้วยกันเสมอนะครับ