พิษร้ายในสายเลือด

“เจ้าโง่...” โลหิตสีดำคล้ำพวยพุ่งออกจากริมฝีปากบางเฉียบดั่งกลีบเหมันต์ของหลินเยว่ซิน หยดลงบนพื้นหิมะสีขาวโพลนจนเกิดเป็นรอยด่างพร้อยน่าอนาถใจ ร่างระหงที่เคยสง่างามดั่งเทพเซียนผู้สูงส่งบัดนี้สั่นเทาเล็กน้อย นางทรุดตัวลงพิงกับแผ่นอกของไป๋เฉิน กลิ่นอายไอเย็นบริสุทธิ์ที่เคยแผ่ออกมาจากร่างนางบัดนี้ถูกกัดกร่อนด้วยละอองพิษสีม่วงเข้มจนแทบมลายสิ้น เงาร่างของมารโลหิตแห่งสำนักอสูรโลหิตหัวเราะลั่นด้วยความสะใจ มันถือครองกระบี่อาบพิษร้อยอสรพิษที่แฝงไว้ด้วยพลังวิญญาณสายมืด เป้าหมายเดิมของมันคือการปลิดชีพไป๋เฉินเพื่อชิงคัมภีร์ไร้ลักษณ์ ทว่าในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายที่คมกระบี่อาบพิษกำลังจะทะลวงผ่านหัวใจของเด็กหนุ่ม หลินเยว่ซินกลับใช้ร่างของตนเองเข้ามารับกระบี่เล่มนั้นแทนอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย ไป๋เฉินเบิกตากว้าง สติปัญญาและสุขุมเยือกเย็นที่เคยมีมาตลอดชีวิตราวกับถูกกระชากหายไปในพริบตา เขารับร่างของนางไว้ในอ้อมแขน นิ้วมือสั่นเทาระงับไม่อยู่เมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านมาจากแผ่นหลังของนาง เลือดสีดำที่ไหลรินซึมผ่านอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ส่งกลิ่นคาวคลุ้งไปทั่วบรรยากาศ “เหตุใด... เจ้าจึงทำเช่นนี้” เสียงของไป๋เฉินแหบพร่า ดวงตาคมกล้าที่เคยสงบนิ่งดั่งบึงน้ำโบราณบัดนี้ไหวระริก ปราณไร้ลักษณ์ในกายเดือดพล่านขึ้นมาเองโดยไร้การควบคุม คลื่นลมรอบตัวหมุนวนเป็นพายุขนาดย่อมด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกปลุกเร้าจากก้นบึ้งจิตวิญญาณ หลินเยว่ซินเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาที่เคยเย็นชาและไร้ความรู้สึกต่อโลกหล้า บัดนี้กลับทอประกายอ่อนโยนลึกซึ้ง นางยกมือที่สั่นเทาขึ้นสัมผัสแก้มของไป๋เฉิน รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากที่ซีดเซียว “ข้า... เป็นเซียนผู้เย็นชาต่อคนทั้งโลก... แต่กับเจ้า... ข้าทำใจให้มองดูเจ้าตายไม่ได้... ไป๋เฉิน... นี่คือทางเลือกเดียวที่หัวใจของข้าบอกให้ทำ” “ข้าไม่ยอมให้เจ้าตาย!” ไป๋เฉินคำรามลั่นราวกับพยัคฆ์บาดเจ็บ ปราณไร้ลักษณ์ระเบิดออกรอบทิศทางจนพื้นดินรอบกายแตกร้าวเป็นรอยแยกนับร้อยสาย เขาดึงร่างของนางเข้ามาชิดแนบอก ถ่าย เทลมปราณบริสุทธิ์ของตนเข้าสู่จุดชีพจรหลักของนางเพื่อสกัดกั้นพิษร้าย ทว่าพิษร้อยอสรพิษนี้ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยม มันกัดกินเส้นชีพจรและอวัยวะภายในอย่างรวดเร็วดั่งไฟลามทุ่ง ยิ่งไป๋เฉินใช้ลมปราณกดดัน พิษร้ายก็ยิ่งตีกลับเข้าสู่หัวใจของนางรุนแรงยิ่งขึ้น หลินเยว่ซินกระอักเลือดออกมาอีกคำโต สติของนางเริ่มเลือนราง ลมหายใจแผ่วเบาดั่งสายลมยามฤดูหนาวกำลังจะลาลับ “อย่า... ฝืนเลย... ไป๋เฉิน... พิษนี้... หลอมรวมเข้ากับกระดูกเซียนของข้าแล้ว... มันไม่มีทาง... แก้ไขได้...” “ข้าบอกว่าเจ้าจะตายไม่ได้!” ไป๋เฉินแววตาดุดันขึ้น เขากัดฟันจนเลือดซึมออกมาที่มุมปาก ในห้วงความคิดของเขา ภาพอดีตในวันที่สำนักกระบี่ลึกลับถูกทำลายล้าง ภาพอาจารย์และศิษย์พี่ที่ต้องตายไปต่อหน้าโดยที่เขาไร้เรี่ยวแรงจะปกป้อง ไหลย้อนกลับมาซ้ำเติมราวกับคมมีดกรีดแทงหัวใจ และในวันนี้... สตรีผู้เดียวที่มอบดวงใจและเคียงข้างเขาในเส้นทางอันโดดเดี่ยวนี้ กลับต้องมาล้มลงเพราะปกป้องเขา นี่คือความอัปยศสูงสุดในชีวิตจอมยุทธ์ของเขา! และนี่คือความเจ็บปวดที่เขาไม่มีวันให้อภัยตัวเอง! มารโลหิตแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม มันก้าวเข้ามาใกล้พร้อมเงื้อกระบี่ในมือ “ช่างเป็นภาพที่น่าเวทนาเสียจริง สตรีผู้สูงส่งแห่งแดนเหนือกลับต้องมาตายเพราะบุรุษไร้ค่าเช่นเจ้า! วางใจเถอะ ไป๋เฉิน เดี๋ยวข้าจะส่งเจ้าตามนางไปยมโลก เพื่อให้พวกเจ้าได้ครองรักกันในปรภพ!” ไป๋เฉินค่อยๆ วางร่างของหลินเยว่ซินลงบนพื้นอย่างทะนุถนอมที่สุด เขายันกายลุกขึ้นยืนช้าๆ แผ่นหลังที่เคยโค้งงอเล็กน้อยบัดนี้เหยียดตรงดั่งกระบี่เหล็กกล้าที่ผ่านการตีซ้ำแล้วซ้ำเล่าในเตาหลอมอันร้อนระอุ ดวงตาทั้งสองข้างเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทอย่างไร้ประกายแสง ปราณไร้ลักษณ์ที่แผ่ออกมาจากร่างของเขาไม่ได้รุนแรงเสียงดังสนั่น แต่มันกลับทำให้มิติรอบตัวบิดเบี้ยวและส่งเสียงกรีดร้องแหลมเล็กราวกับฟ้าดินกำลังหวาดกลัว “เจ้า... เรียกข้าว่าไร้ค่าอย่างนั้นหรือ” เสียงของไป๋เฉินต่ำทุบและเย็นเยียบดั่งมาจากขุมนรก มารโลหิตชะงักไปชั่วขณะ ความรู้สึกหนาวเหน็บแล่นพล่านขึ้นมาจากกระดูกสันหลังโดยไร้สาเหตุ มันรู้สึกราวกับว่าเบื้องหน้าของมันไม่ใช่เด็กหนุ่มผู้ไร้ปราณวิญญาณในอดีตอีกต่อไป แต่เป็นเทพแห่งความตายที่ก้าวออกมาจากห้วงนิทราอันยาวนาน “ทะ... ทำไมกัน... เจ้ายังเหลือเรี่ยวแรงอะไรอีก!” มารโลหิตแผדเสียงคำรามเพื่อกลบเกลื่อนความหวาดกลัวในใจ มันรวบรวมลมปราณทั้งหมดพุ่งเข้าใส่พร้อมกระบี่อาบพิษที่หวังจะปลิดชีพในกระบวนท่าเดียว ไป๋เฉินไม่หลบเลี่ยง ไม่แม้แต่จะยกมือขึ้นตั้งรับ เขาก้าวเท้าเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าในก้าวที่สาม... ร่างของเขากลับเลือนหายไปจากสายตาของมารโลหิต! “วิชาอะไรกัน?!” มารโลหิตตื่นตระหนกสุดขีด มันกวาดสายตามองรอบด้าน ทว่าทุกอย่างรอบตัวกลับเงียบสงัดราวกับกาลเวลาถูกหยุดนิ่ง มีเพียงเสียงหัวใจของมันเองที่เต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว “วิชากระบี่ที่ไม่มีกระบวนท่า... คือกระบี่ที่แท้จริง” เสียงกระซิบดังขึ้นที่ข้างหูของมารโลหิต พร้อมกับเงาสะท้อนของปลายกระบี่โปร่งใสที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศอย่างไร้ที่มา มันไม่ได้ถูกชักออกจากฝัก... เพราะตัวของไป๋เฉินเอง... ได้กลายเป็นกระบี่เล่มนั้นไปแล้ว! ฉับพลันนั้น ร่างของมารโลหิตก็แข็งค้าง ดวงตาเบิกโพ้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด รอยขีดสีแดงบางเฉียบปรากฏขึ้นที่กลางลำคอของมัน ก่อนที่โลหิตสีแดงฉานจะพวยพุ่งออกมาดั่งสายน้ำหลาก ร่างของยอดฝีมือแห่งสำนักอสูรโลหิตทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ลมหายใจขาดห้วงไปในพริบตาโดยที่มันยังไม่ทันเข้าใจด้วยซ้ำว่าตนเองถูกสังหารด้วยวิชาอันใด ไป๋เฉินยืนนิ่งอยู่เบื้องศพไร้ลมหายใจ เขากระอักเลือดออกมาคำโตจากการฝืนใช้พลังเกินขีดจำกัด ทว่าเขากลับไม่สนใจบาดแผลของตนเองแม้แต่น้อย เขารีบหันกลับไปหาร่างของหลินเยว่ซินที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นหิมะ ทว่า เมื่อเขาเข้าไปใกล้และกุมมืออันเย็นเฉียบของนางไว้ หัวใจของเขากลับต้องหยุดเต้นชั่วขณะ เมื่อสัมผัสได้ว่าชีพจรของนางได้หยุดลงแล้วอย่างสิ้นเชิง! “เยว่ซิน... เยว่ซิน!” ไป๋เฉินตะโกนเรียกชื่อนางสุดเสียง ความตื่นตระหนกและสิ้นหวังเข้ากัดกินจิตใจของเขาจนแทบคลั่ง เขารวบรวมลมปราณเฮือกสุดท้ายกดลงที่จุดตันเถียนของตนเอง เตรียมที่จะเผาผลาญพลังชีวิตและวิญญาณทั้งหมดของตนเพื่อแลกกับการดึงวิญญาณของนางกลับมาจากประตูยมโลก แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะตัดสินใจทำลายขีดจำกัดอันต้องห้ามนั้นเอง ท้องนํ้ายามราตรีที่เคยเงียบสงบก็เกิดเสียงคำรามกึกก้องราวกับเสียงคำรามของมังกรสวรรค์ เมฆดำทะมึนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วเหนือศีรษะของพวกเขา สายฟ้าสีทองอร่ามฟาดผ่าลงมากลางลานหิมะอย่างรุนแรงจนเกิดเป็นหลุมลึก และจากใจกลางสายฟ้าฟาดนั้นเอง เงาร่างอันลึกลับในชุดคลุมสีทองโบราณพร้อมหน้ากากเงินสลักลายวิหกเพลิง ก็ก้าวเดินออกมาจากมิติที่ฉีกขาด พร้อมกับเสียงหัวเราะเยียบเย็นที่สะท้านไปทั่วฟ้าดิน “เด็กน้อย... เจ้าคิดจะฝืนลิขิตสวรรค์เพื่อช่วยนางอย่างนั้นหรือ? เกรงว่าเจ้ายังขาดคุณสมบัติอีกมากนัก... และวันนี้ ทั้งเจ้าและนาง... ต่างก็ต้องดับสูญไปพร้อมกัน ณ ที่แห่งนี้!” ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับวิถีกระบี่นี้ด้วยกันเสมอนะครับ (หมื่นกระบี่คืนรัง)