สูตรยาคืนวิญญาณ

กลิ่นคาวเลือดเจือจางในสายหมอกหนาทึบของ 'หุบผาอัสนีทมิฬ' ไม่ได้ทำให้ฝ่าเท้าที่ก้าวเดินของไป๋เฉินหยุดชะงักลงแม้แต่น้อย ดินแดนแห่งนี้ขึ้นชื่อว่าไร้ซึ่งความปรานี ศัสตราเซียนโบราณและอักขระเวทอันดุร้ายที่ถูกทิ้งไว้จากสงครามบรรพกาลยังคงส่งเสียงคำรามก้องอยู่ในห้วงอากาศ ราวกับภูตผีที่โหยหาชีวิตของผู้บุกรุก ทุกก้าวที่ไป๋เฉินย่างกราย ปราณไร้ลักษณ์ภายในร่างหมุนวนดั่งกระแสน้ำวนใต้ผืนน้ำนิ่งสงบ เขาไม่ได้พึ่งพาพลังปราณวิญญาณอันโตร่งแจ้งเพื่อเปิดทาง ทว่าใช้สัจธรรมแห่งความว่างเปล่ากลกลืนกลายไปกับสภาพแวดล้อม ร่างกายของชายหนุ่มผอมเพรียวแต่ทระนงดั่งสนพันปี ท่ามกลางหมู่พฤกษาพิษและสัตว์อสูรกลายพันธุ์ที่ซ่อนตัวในความมืด เขายังคงรักษาลมหายใจให้สม่ำเสมอ "สวรรค์มักมอบบททดสอบที่หนักหนาให้แก่ผู้ที่ต้องการฝืนลิขิต... แต่หากข้าเกรงกลัวความตายในเงื้อมมือของพงไพรนี้ เส้นทางล้างมลทินให้สำนักกระบี่คงเป็นได้เพียงแค่ความฝันลมๆ แล้งๆ" ไป๋เฉินพึมพำกับตนเอง นัยน์ตาคมกริบดั่งคมกระบี่ทอประกายล้ำลึก ท่ามกลางความกดดันระดับที่สามารถบดขยี้ผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตหลอมรวมวิญญาณให้แหลกเป็นจุลได้ในพริบตา เป้าหมายของเขาในค่ำคืนนี้มีเพียงหนึ่งเดียว... 'โสมโลหิตมังกร' สมุนไพรล้ำค่าระดับเจ็ดที่เติบโตอยู่ ณ ใจกลางรังของอสูรบรรพกาล มันคือส่วนผสมหลักใน 'สูตรยาคืนวิญญาณ' ที่หลินเยว่ซินจำเป็นต้องใช้เพื่อกดดันพิษเย็นสะท้านฟ้าที่กำลังกัดกินเส้นชีพจรของนางจากเหตุการณ์ศึกครั้งก่อน ภาพใบหน้างดงามดั่งรูปสลักน้ำแข็งแต่ซีดเซียวของนางเซียนสาวลอยเข้ามาในห้วงความคิด แม้ในยามปกติหลินเยว่ซินจะเยือกเย็นและห่างเหินราวกับเซียนบนเก้าอี้น้ำแข็ง เก้าอี้ที่แม้แต่มดปลวกก็มิอาจแตะต้อง ทว่ายามที่นางมอบดวงใจและฝากฝังลมหายใจไว้ในกำมือของเขา ความเด็ดเดี่ยวของหญิงสาวกลับทำให้หัวใจของจอมยุทธ์ผู้โดดเดี่ยวเกิดรอยร้าวที่อบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด *ซ่า... กรับ!* เสียงกิ่งไม้หักดังขึ้นแผ่วเบาทางเบื้องซ้าย ไป๋เฉินไม่หันไปมอง ทว่ามือขวาที่ว่างเปล่ากลับสะบัดออกเบื้องหน้าดั่งสายฟ้าแลบ ปราณไร้ลักษณ์พุ่งทะยานออกไปดั่งกระบี่ไร้เงา ปักทะลุกะโหลกของ 'งูอัสนีเกשิส' ความยาวสาม丈 (ประมาณ 10 เมตร) ที่พ่นพิษใส่เขาจากมุมอับได้อย่างแม่นยำ อสูรยักษ์ชักกระตุกเพียงครู่ก่อนจะแน่นิ่งไปโดยไม่มีโอกาสแม้แต่จะส่งเสียงร้อง นี่คือวิถีกระบี่ที่ไร้กระบวนท่า หากไร้ซึ่งรูปแบบ ย่อมไม่มีผู้ใดสามารถอ่านวิถีและหาจุดอ่อนได้ เบื้องหน้าของไป๋เฉินในตอนนี้คือปากถ้ำมืดสนิทที่มีกระแสไฟฟ้าสีม่วงแล่บแปลบปลา aparición อันตรายแผ่พุ่งออกมาจนเส้นผมบนศีรษะลุกชัน กลิ่นหอมหวานปะปนกับกลิ่นคาวเลือดโชยออกมาจากด้านใน มันคือกลิ่นอายของโสมโลหิตมังกรที่กำลังสุกงอมเต็มที่ ทว่า... บรรยากาศรอบกายกลับเงียบสงัดจนผิดปกติ ไม่มีเสียงคำรามของอสูร ไม่มีเสียงลม มีเพียงความกดดันที่บีบอัดจนหน้าอกแน่นอึดอัด ร่างเงาหนึ่งค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดภายในถ้ำ เงาร่างนั้นสวมชุดคลุมสีเงินยวดยวง ใบหน้าสวมหน้ากากกระบี่โลหิต ทว่าสิ่งที่ทำให้ไป๋เฉินต้องหรี่ตาลงไม่ใช่พลังลมปราณที่แผ่ออกมาอันน่าสะพรึงกลัว หากแต่เป็นกระบี่ที่ถืออยู่ในมือข้างขวา—กระบี่ที่ไร้ฝัก มีรอยสลักรูปมังกรน้ำแข็งร่ำไห้อยู่บนตัวดาบ "เจ้ามาช้าไปหน่อยนะ ไป๋เฉิน" เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบดั่งน้ำค้างแข็งเอ่ยขึ้น "คิดไม่ถึงว่าศิษย์ผู้ไร้ปราณวิญญาณแห่งสำนักกระบี่ลึกลับ จะกล้าเหยียบย่างเข้ามาในแดนตายเพื่อแย่งชิงสมุนไพรที่จะใช้ต่อชีวิตให้แก่ 'นางมารน้ำแข็ง' ผู้นั้น" ไป๋เฉินไม่สะดุ้งสะเทือน เขายืนสงบนิ่ง มือซ้ายไขว้หลัง มือขวาผายออกเบื้องหน้าอย่างสบายๆ ราวกับกำลังสนทนากับสหายเก่าใต้ร่มเงาไม้ "ในยุทธภพ ผู้คนมักให้ความสำคัญกับคำว่า 'ผลประโยชน์' จนหลงลืมคำว่า 'คุณธรรมน้ำมิตร' ไปจนสิ้น... แต่สำหรับข้า สิ่งใดที่ควรปกป้อง ต่อให้ต้องพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน ข้าก็จักต้องทำ" "ฮ่าๆๆๆ ช่างพูดช่างจา!" ชายสวมหน้ากากหัวเราะลั่น แรงกดดันระเบิดออกจนพื้นดินรอบกายยุบลงเป็นวงกว้าง ขอบเขตพลังของอีกฝ่ายอยู่เหนือกว่าขอบเขตหลอมรวมวิญญาณทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด—มันคือขอบเขต 'ราชันย์วิญญาณขั้นสมบูรณ์' ที่ก้าวขาเข้าสู่ประตูแห่งเซียนครึ่งก้าว! "ถ้าเช่นนั้น... วันนี้จงเอาชีวิตและคัมภีร์ไร้ลักษณ์ของเจ้าทิ้งไว้ที่นี่เสียเถอะ!" สิ้นเสียงคำราม ร่างของชายสวมหน้ากากก็หายวับไปจากจุดเดิม ประกายกระบี่สีเงินยวดยวงพุ่งตรงเข้ามาหาราวกับดาวตกที่แหวกผ่านความมืด ความเร็วระดับนี้ต่อให้ใช้สายตามองก็มิอาจทันท่วงที ไป๋เฉินสัมผัสได้ถึงความตายที่จ่ออยู่ตรงปลายจมูก ทว่ามุมปากของเขากลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มของคมกระบี่ที่รอคอยการปลดปล่อยมาเนิ่นนาน ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับวิถีกระบี่นี้ด้วยกันเสมอนะครับ (หมื่นกระบี่คืนรัง)