ลมพายุเปลี่ยนทิศ

"โลหิตย้อมปฐพีถึงเพียงนี้แล้ว... เจ้ายังคิดว่าวิถีแห่งฟ้าดินมีความเมตตาอยู่อีกหรือ ไป๋เฉิน?" เสียงนั้นแหบพร่าราวกับเสียงเสียดสีของใบไม้แห้งในฤดูใบไม้ร่วง ทว่ากลับก้องกังวานเสียดแทงจิตวิญญาณของผู้ได้ยิน ท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งตลบอบอวลไปทั่วซากปรักหักพังของเมืองชายแดน 'หลงเหมิน' ที่บัดนี้เหลือเพียงกองเถ้าถ่านและซากเสาหินที่ถูกเผาไหม้เป็นสีดำสนิท ไป๋เฉิน ไม่ได้หันกลับไปมองเจ้าของเสียงนั้น ดวงตาคมกริบดั่งคมกระบี่ที่ซ่อนเร้นอยู่ในฝักยังคงทอดมองร่างไร้วิญญาณของเด็กน้อยผู้หนึ่งที่นอนขดตัวอยู่เบื้องหน้า มือเล็กๆ กำดอกไม้ป่าที่เหี่ยวเฉาไว้แน่นจนกลีบช้ำระกำโลหิต ลมพายุลูกใหญ่ที่พัดมาจากแดนเหนือไม่ได้พาความเย็นยะเยือกมาเพียงอย่างเดียว แต่มันหอบเอาไอสังหารอันเข้มข้นของกองกำลังมารนับหมื่นชีวิตที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาปิดล้อมซากเมืองนี้ไว้ทุกด้าน ราวกับฝูงพญาอินทรีที่กำลังรอคอยขย้ำเหยื่อผู้ไร้ทางสู้ "ความเมตตาของฟ้าดินเป็นเช่นไร ข้าไม่เคยใส่ใจ..." ไป๋เฉินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกคำกลับหนักแน่นดั่งขุนเขาไท่ซาน "แต่สิ่งที่ข้าล่วงรู้ก็คือ... ดาบในมือของข้าไม่ได้สร้างขึ้นมาเพื่อก้มหัวให้ผู้ใด ไม่ว่าจะเป็นเงื้อมมือของมารหรือแม้แต่กฎเกณฑ์ของสวรรค์" พริบตาFlดียว บรรยากาศรอบตัวก็พลันบิดเบี้ยว อากาศธาตุรอบกายสั่นระริกราวกับผืนน้ำยามถูกก้อนหินทุ่มลงไป ปราณไร้ลักษณ์ที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติแผ่พุ่งออกAจากร่างของไป๋เฉินอย่างไร้ซุ่มเสียง แต่มันกลับทรงพลังมหาศาลจนทำให้เศษซากหินนับพันชิ้นที่อยู่รายรอบลอยเคว้งคว้างขึ้นกลางอากาศโดยไม่มีผู้ใดสัมผัส ที่เบื้องหลังของเขา หลินเยว่ซิน ยืนตระหง่านอยู่บนยอดกำแพงเมืองที่หลงเหลือเพียงครึ่งเดียว เรือนร่างระหงในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ตัดกับเกล็ดหิมะโปรยปรายที่นางเป็นผู้ร่ายรำขึ้นมาเพื่อสกัดกั้นไออ신기ของกองกำลังมาร ดวงตางามลึกล้ำดั่งห้วงน้ำแข็งค้างปีจ้องมองไปยังขอบฟ้าไกลโพ้น ที่ซึ่งธงรบสีดำสนิทปักรูปอสูรกายสามเศียรกำลังโบกสะบัดท่ามกลางพายุหมุนทมิฬ "พวกมันมาเร็วกว่าที่เราคาดการณ์ไว้สามัชฌิม" หลินเยว่ซินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของนางเย็นชาและราบเรียบราวกับกระบี่มังกรหิมะที่ถืออยู่ในมือ ทว่าหากผู้ใดสังเกตให้ดี จะเห็นความห่วงใยระคนเด็ดเดี่ยวซ่อนอยู่ภายใต้แววตานั้น "แม่ทัพมาร 'ซueถู' นำกองพลทมิฬโลหิตมาด้วยตนเอง เป้าหมายของมันไม่ใช่แค่การทำลายเมืองชายแดน... แต่คือคัมภีร์ไร้ลักษณ์ที่อยู่กับท่าน" ไป๋เฉินเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สายตาประสานเข้ากับความมืดมิดที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาประชิด เขายกมือขึ้นลูบสันกระบี่ไม้ธรรมดาๆ ในมือเล่มหนึ่ง รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันต่อโชคชะตา "คัมภีร์ที่แท้จริงไม่เคยถูกบันทึกไว้บนกระดาษ หรือสลักไว้บนศิลา..." ไป๋เฉินกล่าวพพลางก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว "มันอยู่ในใจของผู้ที่กล้าพอจะกำราบความกลัวของตนเองต่างหาก" ฉับพลัน! ท้องฟ้าเบื้องบนที่เคยถูกปกคลุมด้วยเมฆฝนสีดำสนิทก็พลันแตกออกเป็นเสี่ยงๆ สายฟ้าสีชาดสายมหึฟาดผ่าลงมาตรงกลางระหว่างซากปรักหักพัง แรงปะทะของอสายฟ้าสร้างคลื่นกระแทกสะท้านสะเทือนไปทั่วทั้งผืนปฐพี กองกำลังมารนับหมื่นที่กำลังส่งเสียงคำรามกู่ร้องก้องกัมปนาทก็พลันเงียบเสียงลงในพริบตา เมื่อร่างเงาสูงใหญ่แปดร่างปรากฏขึ้นบนยอดเขาหัวโล้นเบื้องหน้า นั่นคือ 'แปดอสูรโลหิต' ผู้คุมกฎแห่งแดนมาน ผู้สำเร็จวิชามารกลืนกินวิญญาณอันแสนโสมม "ไป๋เฉิน! วันนี้คือวันตายของเจ้า สำนักกระบี่ไร้ลักษณ์จะถูกลบเลือนไปจากสารบบยุทธภพอย่างแท้จริง!" เสียงคำรามของหนึ่งในแปดอสูรดังสะท้านสะเทือน เลือดในกายของเหล่าผู้รอดชีวิตพากันเดือดพล่านจนแทบทะลักออกจากทวารทั้งเจ็ด หลินเยว่ซินสะบัดข้อมือเบื้องหน้า กระบี่มังกรหิมะในมือเปล่งแสงสีฟ้าครามเจิดจ้า อุณหภูมิโดยรอบลดฮวบลงจนหยาดน้ำค้างกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งคมกริบนับหมื่นเล่มลอยเคว้งคว้าง นางก้าวเท้าออกมาเคียงข้างไป๋เฉิน ไหล่แนบไหล่ ไอร้อนจากปราณไร้ลักษณ์และไอเย็นจากกระบี่มังกรหิมะหลอมรวมกันเป็นม่านพลังหยินหยางอันน่าสะพรึงกลัว "หากพวกมันต้องการทำลายสำนักของเรา..." ไป๋เฉินสูดลมหายใจเข้าลึก ดวงตาคมกริบทอประกายเจิดจ้ายิ่งกว่าดาราบนฟากฟ้า "...เราก็จักต้องสอนให้พวกมันรู้ซึ้งว่า ความตายภายใต้คมกระบี่ที่ไร้รูปร่างและไร้ลักษณ์นั้น มันโหดร้ายและงดงามเพียงใด" เขายกกระบี่ไม้ในมือขึ้นชี้ตรงไปเบื้องหน้า ท่ามกลางพายุฝนและลมหนาวที่โหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง ทว่า ในวินาทีที่คมกระบี่กำลังจะถูกเหวี่ยงออกไปเพื่อเปิดฉากมหาสศึกนองเลือด... พื้นดินเบื้องใต้เท้าของทั้งสองก็พลันยุบตัวลงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย! เงาร่างสีดำสนิทสายหนึ่ง พุ่งทะยานขึ้นมาจากใต้หลุมลึกด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ ปลายกระบี่อาบยาพิษสีม่วงเข้มพุ่งตรงเข้าเสียบแผ่นหลังของหลินเยว่ซินโดยที่นางไม่มีทางตั้งรับทัน! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับวิถีกระบี่นี้ด้วยกันเสมอนะครับ (หมื่นกระบี่คืนรัง)